Ilang oras uli siyang naghintay sa labas ng emergency room. Ilang oras na parang papatayin na rin siya sa sobrang kaba. Magkahawak kamay silang nakaupo ni Nana Minda habang nananatiling nakapaskil ang mga mata sa pinto ng kwarto at inaabangan ang paglabas ng doktor.
Nang sa wakas ay lumabas ito. Mas lalo siyang kinabahan nang makita ang malungkot na ekspresyon ng doktor.
No, please don't...
" D-doc?" ang tanging salitang lumabas sa bibig niya pero nangangahulugan iyon ng importanteng katanungan na agad namang nakuha ng doktor.
" Kailangan na talagang maoperahan ng pasyente sa lalong madaling panahon. We are very lucky that we were still able to save him but another attack would be fatal," malungkot na sabi ng doktor.
Nanghihinang napahawak lang siya sa yaya niya na para bang umaamot n
