CHAPTER 5
1305 Words
CHAPTER 5
I decided to send him a message.
“Let's meet up. You have to delete the video.”
Mapapansin niya kaya 'to? Ang dami niyang followers!
Pagod akong humiga sa aking kama, pinatong ko ang aking cellphone sa dibdib ko.
Ang daming nangyari sa akin. Una ay ang pagkawasak ni Anne-anne at ang pangalawa ay may documentation pa. Parang maiiyak ako o matatawa sa katangahan ko. s**t, my first time is really memorable, huh? Imessage ko kaya siya? Magpapasend ako ng kupya? Para may remembrance rin ako!
Gaga ka talaga, Danica! Kung ano-anong kabaliwan pa ang iniisip mo! Parang hindi ka nagkakaproblema doon sa video at hihingi ka pa talaga ng video?
Dumaan ang isang araw at wala man lang akong nakuhang sagot mula sa sinend kong message sa Ninong ni Coleen.
Pauwi na ako galing sa aking trabaho, alas siyete pa lang ng umaga. Ang iba ay kakagising lang at papunta pa lang sa kani-kanilang mga trabaho, ako kakatapos ko lang sa trabaho ko. Isang akong call center agent at tuwing twelve am hanggang seven am ang duty ko. Magkasama kaming dalawa ni Coleen na nagtatrabaho doon. Graduate ako ng education pero hindi pa ako kumukuha ng board exam. Sa susunod na taon pa yata ako kukuha.
The first thing I did when I am inside my room was to check my phone. And still, wala pa ring message mula kay Ambrose. Kahit seen hindi ko man lang natanggap! Gago pala ‘to, eh! Sabi niya imessage ko siya? Tapos hindi niya ako papansinin? Ang dami bang nagmemessage sa kanya at hanggang ngayon hindi niya pa rin nababasa ang message ko?
Nahihiya rin akong pumunta sa bahay nila, baka makita ako ni Coleen. Hindi ko pa sinabi sa kanya ang tungkol sa video at hanggang ngayon inaasar niya pa rin ako sa Ninong niya. Tinatanong niya kung may second round pa ba. Nakakatakot na magkaroon ng second round, baka biglang may documentation na naman.
Hindi ako nakatiis at muli akong nagpadala ng mensahe sa kanya.
“Kailan tayo magkikita? Please, delete the video!”
Shit! He replied!
“Aray! Potang ina!” naiinis na sigaw ko nang mahulog sa mukha ko ang cellphone. Ang sakit ng ilong ko! Mabilis kong tiningnan ang reply niya.
“Meet me at this place. Now.”
Makiling reply nito, and then he sent me the location.
Kahit wala pa akong tulog ay mabilis akong nag-ayos para pumunta sa lugar na tinutukoy niya. It was a park, buti na lang malapit lang ‘yon sa amin at hindi masyadong malaki ang pamasahe. Nagtitipid na ako ngayon dahil wala pa akong sweldo. Ito talaga ang mahirap, kapag may sweldo pa, gala nang gala, bili nang bili ng kung ano-ano. Tapos kapag ubos na, tulala na lang.
Nang makarating na ako sa labas park ay umupo na muna ako sa isang bench. Nilabas ko ang cellphone ko mula sa aking suot na maliit na backpack upang magchat sa kanya na nandito na ako.
“Where are you? I’m here already.”
After I sent my reply, ginala ko ang aking tingin sa buong paligid. Umaga pa lang, kaya mostly wala pang mga tao. Ang iba namang nakikita ko ay pauwi pa lang galing sa walking o jogging. Dahil sa work ko hindi na ako nakakapag-jogging. Nung college ako walang mintis ‘yan, araw-araw akong nagjojogging bago umalis papuntang school. Ngayong may trabaho na ako, ang hirap ng gawin iyon lalo na hindi na sa tamang oras ang tulog ko.
“Hey.” Napaigtad ako nang may magsalita sa likuran ko. Nang lumingon ako ay nakita kong nakatayo doon si Ninong.
“Good morning,” bati nito sa akin sabay tanggal ng suot niyang shades. Sinabit niya iyon sa damit niya sa bandang dibdib. Good decision ang pagligo ko bago umalis ng bahay kanina. Dahil kung hindi ako naligo ay mahihiya akong kumausap sa kanya ngayon.
He’s wearing a white v-neck shirt and he partnered it with his black shorts. I also spotted a rolex watch on his right arm. Simple lang naman ang porma niya, pero kahit ganoon kapag dadaan siya sa harapan mo ay makukuha niya ang buong atensyon mo.
I can already smell his manly perfume. Bigla akong na conscious sa sarili ko. Hindi kaya natanggal ang liptint na nilagay ko sa lips ko kanina? Hindi naman ako mabaho, 'no?
Mabilis akong tumayo upang harapin siya ng tuluyan.
“Please, delete the video. Magkano ba ang kailangan mo para idelete mo ‘yon?” matapang na sabi ko. Nag-iisip ka ba, Danica? Anong magkano ang kailangan niya? Wala ka ngang pera para sa sarili mo! Paano kung magdemand ‘yan ng malaking pera? Sarap din talaga batukan ng sarili ko minsan.
“Let’s talk about it inside that coffee shop.” tinuro niya sa akin ang isang coffee shop sa hindi kalayuan.
Magkakape pa kami? Pinaglalaruan niya ba ako?
“I didn't get a chance to drink my coffee this morning,” dagdag na sabi nito. Nauna siyang maglakad sa akin. Kasalanan ko pa ‘yon? Siya naman ang nagset ng time kung kailan kami magkikita? Tapos magrereklamo siya na hindi siya nakainom ng kape?
Okay, kumalma ka, Danica. You have to be kind to him, kahit ngayon lang. Para makumbinsi mo siyang idelete ang video.
Sumunod ako sa kanya.
Pumasok kaming dalawa sa coffee at nag-order lang siya ng kape. At sinama pa ako ng tang ina, pero ‘di bale, libre naman daw niya.
“So, idelete mo na ‘yong video nating dalawa. Why would you keep it?” may kasama kami sa loob. Pero nasa malayo sila, malaki ang espasyo nitong coffee shop.
“Let’s wait for our order first,” sagot nito sa akin. Pinapatagal niya pa, ah? Matutulog pa ako!
“Bakit mo pa ‘to pinapatagal? Pwede mo namang idelete agad ang video, ‘di ba?” Pinatong ko ang aking kamay sa ibabaw ng mesa.
“I have a condition.” Ginaya niya rin ang ginawa ko.
“Ano? Bakit may condition pa? Pwede mo namang idelete na lang ‘yong video!” naiinis na sabi ko. Daming paligoy-ligoy!
“I will delete the video if you would agree to my condition.”
Napatigil siya sa pagsasalita nang dumating na ang order namin. Cheesecake ang inorder ko habang sa kanya naman ay kape. Libre niya ‘to.
“Thank you,” nakangiting sabi ko sa waiter.
Nang umalis ang waiter ay tsaka lang ako sumagot.
“Sabihin mo na kung ano ang kondisyon mo!” Naghiwa ako ng maliit na slice ng cheesecake at kinain iyon.
“Hmm…” Sumimsim siya sa tasa ng kape bago sumagot.
“Ano?”
Nakakaubos siya ng pasensya!
“Since I just arrived and I'm unfamiliar with the places here, I need to hire an assistant.”
Nalaglag ang panga ko sa sinabi niya. Anong pumasok sa isip niya at gagawin niya pa akong personal assistant niya?
“Hanggang kailan ko 'yan gagawin?” nakakunot ang noo kong tanong. Paano ako makakapagpahinga kung gagawin niya pala akong assistant?
“Until I say so,” he smirked.
“Are you going to do it, or am I going to release our s3x video?”
Dinagdagan niya pa ang trabaho ko.
“Set a month kung kailan, matatapos. Hindi naman pwedeng habang buhay akong magiging assistant mo. May sarili rin akong buhay,” paliwanag ko sa kanya.
“I have a question.”
Tumango ako.
“Did you enjoy what we did that night?” tanong nito.
Kailangan pa bang itanong ‘yan? Kahit masakit ‘yon, enjoy na enjoy ang Anne-anne ko.
“Hindi,” maikling sagot ko.
At bakit ko naman aaminin sa kanya na nag-enjoy ako? Baka lumaki ang ulo nito.
“No? So you're saying we need a round two?”
- Writer
