“DON’T YOU cry, young lady.”
Nakagat ni Phylbert ang kanyang ibabang labi. She fought so hard not to shed a tear. Kahit na halos hindi na siya makahinga dahil nananakit ang lalamunan niya, ipinangako niyang hindi siya iiyak.
Dinala siya Tita Rachelle sa kusina na tahimik na tahimik na dahil natutulog na ang mga kawaksi. Naglabas ito ng bottled water at ibinigay sa kanya. “Drink,” utos nito sa malamig na tinig. Tumalima siya. “Breathe,” muli nitong utos nang mailapag niya ang bote ng tubig sa kitchen countertop. Humugot siya nang malalim na hininga at marahang pinakawalan sa kanyang bibig. Hindi nawala ang kaba, takot, at hinagpis na nararamdaman niya.
Pinaupo siya nito sa isang stool. Sandaling namagitan ang hindi kumportableng katahimikan.
“Do you know why I don’t like you?”
Nagyuk
