Cemre
Günü Ateş ile bitirmek ve gözlerimi açtığım anda onu görmek artık vazgeçemeyeceğim bir alışkanlığım haline gelmişti. Günün neredeyse bütününü birlikte geçirmek ise bağımlılığımdı. Çekimlerin bitmesine yaklaşık iki hafta kadar kaldığı için alışkanlığım ve bağımlılığım paniklememe yol açıyordu. İkimizin de İstanbul’da yaşaması avantajdı tabi. Döndüğümüzde sık sık görüşeceğimizden de emindim ama buradaki gibi olmayacaktı hiçbir şey. Dönüşümüz korkum halini alırken bugünüme odaklanmakta, birlikte geçireceğimiz son günlerin tadını çıkarmakta zorlanıyordum.
Aşkı hızlı ama sessizce hareket eden bir yılan gibi kalbimi sarmıştı. Ben daha ne olduğunu bile anlamadan kendimi ona çarpılmış halde bulmuştum. İlişkimizin üst seviyedeki hızından rahatsız değildim. sevgisi d
