Köz

GİRİŞ Fırtına çıkmamış da kıyamet kopuyormuşçasına yağmur yağıyordu. Gök gürültüsünün ardından çakan şimşeklerle arabanın içi aydınlanırken adam yanındaki kadının gözyaşlarıyla ıslanmış yüzüne baktı. O gece yağmur yağmıyor, bulutlar haykırırcasına ağlıyordu. İsyan vardı, hem arabanın içinde hem dışında. Arabanın içindeki isyan genç kadına aitti. Kocasına, kaderine, yaptığı hatalı seçimlere isyan ediyordu.             Araba usulca uçurumun kenarındaki yoldan ilerken boş bir çabayla kadın “Yeter artık, bağırma bana!” diyerek, susturmaya çalıştı yanındaki adamı. “Bıktım artık, bana insan gibi muamele etmemenden.” Hayvan gibi davranıyorsun demek istemişti ama cesareti yoktu.             Adam kadının sözleri üzerine iyice çileden çıktı. Onun en nefret ettiği şey karısının ona cevap vermesiydi. Karısını susturmak için bir elini direksiyondan çekip karısının bir zamanlar hayran olduğu güzel yüzüne indirdi. “İnsan gibi davransan insan gibi muamele de görürsün. Ama sen tam bir hayvansın. Yılansın sen! Sinsi pislik bir sürüngenden başka bir halt değilsin.”             Kadın hem sözlü hem fiziksel şiddetin karşısında birkaç saniye bocaladı. Sonrasında harap olmuş sinirleri iyice gerildi. “Hayvan olan sensin!” dedi kendini tutamayarak. Yanındaki adamdan celladıymışçasına korkuyordu aslında. Bir gün onu döverek ya da sözleriyle inciterek öldüreceğini düşünüyordu. Ancak bu gece biten sabrı ve çektiği isyan bayrağı korkularını süpürmüşe benziyordu. İnceldiği yerden kopsun diye geçirdi içinden.             “Artık sana katlanamıyorum! Senden nefret ediyorum!”             “Ne dedin sen?” diye sordu adam, başını hızla kadına doğru çevirerek. Gözünün ucuyla yola bakmaya devam ediyordu ama yanındaki kadının cüreti dikkatini çekmişti. Ayrıca şuan bu ıssız uçurum kenarında arabanın farları yolu aydınlatmaya yetmediği için baksa da pek bir şey göremiyordu. Ama duyduğu kelimelerin sonrasında fark etmeden biraz daha gaza yüklendi.             “Sana katlanamıyorum.” Diye yineledi kadın. “Bana böyle davranmana katlanamıyorum. Hayatımın her gününü cehenneme çevirmene de senin hakaretlerine de tahammül edemiyorum. Bana vurmak için bile tenin tenime değdiğinde tiksiniyorum.”             Duydukları üzerine adamın gözleri kocaman açıldı. Kadının cesareti karşısında hem öfkeden kudurdu hem de şaşkına uğradı. Bugüne kadar onunla bu kadar cüretkar bir şekilde konuşabildiğini hiç hatırlamıyordu. “Senin canına okuduğumda da böyle rahat konuşabilecek misin bakalım?”             “Senden korkmuyorum artık. Bıktığımı göremiyor musun?” Kadın titreyen sesine hakim olamamıştı; çünkü korkmadığı gerçek değildi. Ama bunu ona göstererek onu zevkine zevk katmak istemiyordu. Artık çok yorgundu.             “Göreceğiz.” Diye yanıtladı adam. “Hele sen bekle. Şu canına yandığımın yolundan bir çıkalım. Eve gidelim, ben o zaman göreceğim cesur yürekli yılanı.”             Kadın bir şekilde yolun sonuna geldiğini hissetti. Bu arabanın içinde ve bu adamın bulunduğu her ortamda boğuluyordu artık. Onun hakkında söyledikleri hissettiklerinin yarısı bile değildi. Bu yolun sonuna vardıklarında cesareti tükenecekti. Bu yol bittiğinde adamın dikkatinin tek odak noktası olacaktı. Kaçmaya çalıştığı için canına okuyacaktı.             Genç kadın bıkmıştı; sürekli ondan korkmaktan, canının yanmasından, hayallerinin buhar olup uçmasından. Oysa bu sabah ondan kaçabileceğini düşünen aklı sayesinde kalbi ilk kez umutla çarpmıştı. Yıllar sonra bu esaretten kurtulacağına inanmıştı. Ama yapamamıştı. Ondan kaçması kurtulması mümkün değildi. Bunu en acı yollardan öğrenmişti. Şimdi de tam olarak o yollardan birindeydi.             Genç kadın gözlerini birkaç saniyeliğine yumdu. Açtığında kararını vermişti. Bu yolu bitirmeyeceklerdi. Bu yol bitse bile işkence dolu günleri bitmeyecekti. Ölmek umurunda bile değildi; ölmekten korkmuyordu. Kaybedecek hiçbir şeyi yoktu. Ama ölümünün bu adamın ellerinden olmasına da müsaade etmeyecekti. Hayatı hakkında hiçbir kararı veremiyordu madem, ölümü hakkındaki kararı kendisi verecekti. Bu yolun sonunu görmemekte kararlı bir şekilde direksiyona asılarak arabayı uçurumun olduğu tarafa sürükledi. Adam ise öyle afalladı ki karısına engel olamadan uçurumdan aşağı yuvarlanışlarını izleyebildi sadece. Arabanın içinde savrulup dururken gördüğü son şey karısının gülümseyen yüzü oldu. Yıllardır onun gülümsediği olmamıştı. Gecenin karanlığında saniyeler içerisinde hurda yığınına dönen bir arabanın ikisine birden tabut olduğunu düşünürken bile kadın huzur içerisindeydi. Adam ise acılar içerisinde kıvranıyordu. Son nefes alışverişlerini yaparken “Beni hiç mi sevmedin?” diye sordu. Kadından cevap alamayınca çok sevdiği karısının ondan önce ölmüş olmasından korktu. “Bu kadar mı nefret ettin benden?” İkisini birden böyle feci bir ölüme sürüklediği için şaşkındı. Öleceklerinden emindi ama bu hale geldiklerine inanamıyordu. Pişmanlıkları vücuduna aldığı darbelerden daha fazla yakıyordu canını. “Çok daha fazlası.” Kadın son kez kocasıyla konuştuktan sonra pişmanlıklarından ve acılarından arınarak karanlığın güçlü kollarına bıraktı kendini.