The Captain’s First Love

Chapter 4

Bumuhos ang malakas na ulan sa buong London City at agad na umuwi sila ng bahay ng dalaga. Pinatuloy naman siya nito hanggang sa patuloy pa rin ang pagbagsak ng ulan sa buong paligid. Hindi rin naman siya nagsisina tumungo ng London City kahit pa may banta ng malakas napag-ulan mula nang umalis siya sa Paris.

“Here.” Iniabot sa kaniya ng dalaga ang putting tuwalya.

“Thanks.” Kinuha niya agad ang tuwalya saka pinampunas sa nabasang ulo at balikat. Nasa malambot na sofa siya nakaupo.

“I don’t have an oversized shirt here since I am alone. Do you have any clothes to wear? Uhm, bago lang ang ulan at baka magkasakit ka.”

“Concern?”

Napaismid ito. “Doktor ako. Natural iyon ang advice ko na dapat kang magpalit ng damit.”

“Galit ka kaagad. I have my extra clothes in my car. Do you have an umbrella?”

“Yes, captain.”

“Rendell. I am glad you call me that way.”

“Rendell na kung Rendell. I’ll get the umbrella.” Tumalikod na ito upang kunin ang payong.

Nasundan na lamang niya ng tingin ang dalaga at maya-maya lang ay bumalik agad ito dala ang payong. He found it sweet gestures when she cares about him. Iniabot nito ang payong saka siya tumayo at lumabas upang kunin ang extra clothes niya sa kotse. Sinadya niyang magdala ng maraming damit dahil nagpadestino siya sa London at may ipa-follow up din na kaso. May resthouse siya ngunit mga dalawang oras naman ang biyahe mula sa city kaya didiskarte siya kung pwedeng makikituloy muna siya sa bahay ng dalaga. If it is her will to accept me here. Napapangiti siya sa isipan niya dahil mapapalapit siya rito. Pagkabalik niya ay naroon pa rin ang dalaga at naghihintay sa kaniya. Napatingin ito sa tactical bag niya ngunit naunahan siyang tanungin nito.

“Maglalayas ka ba? I mean…may matutuluyan ka ba rito?” tanong nito.

Umiling siya. “I don’t have. We have a resthouse here, but I will travel for almost two hours. Actually, I didn’t look for hotel accommodation because I thought of coming first here to see you. Don’t worry, if the rain stops, and I look for my⸻”

“Dumito ka muna. Kunsensiya ko na naman kung hindi kita patutuluyin dito. Baka sabihin mo na naman masyado akong malupit. Just only for today. Mahirap na at makita ka ni Georgette at madaldal ang isang iyon. Follow me upstairs.” Tumalikod na ito.

“All right. Now I realize that you like me too.”

“In your dreams, captain. Magkaiba ang hospitality sa gusto mo ang isang tao.”

Napapangiti siyang sinunda nito. Habang paakyat sila sa itaas ay hindi niya maiwasang titigan ang kilos ng dalaga. Noon niya napagtantong napakasimple lang nito sa sarili ngunit dama niyang maingat ito. He found her very friable, innocent, and thoughtful even though, he feels her rigid wall. He knows that she could protect herself but she’s vulnerable in terms of falling in love. That’s why he was eager to show his love and care to her. Alam niyang mahihirapan siyang patunayan na seryoso siya para sa dalaga ngunit gagawin niya ang lahat. Tanging ito lamang ang bumuhay ng interes niya sa opposite s*x. Ito rin ang dahilan kung bakit siya naririto ngayon sa London.

“This is my guest room. I hope you will find yourself comfortable here. I’m sorry for the feminine things here inside,” wika nito nang naroon na sila sa silid.

He smells the fresh bamboo essentials around the room and the royal blue color designs. May nalaman na naman siyang paborito nitong kulay at alam niyang kulay ng desenyo ito ng paligid. He put his bag on the couch and face her.

“I am doing my work in my room. If you need anything else, just call me.”

“Thanks. I owe you one. How will I repay you?”

“Na. It’s fine. I’m just showing my hospitality to a foreigner like you,” she seriously said.

“That’s why my father loves my Filipina mother and me? I love a Filipina woman too.” He smiled.

Umiwas ito. “Magbihis ka na at baka kung saan na naman mapunta ang usapan na iyan.” Tinalikuran na siya nito at naglakad patungong pinto.

“Riexen…”

Napahinto ito habang hawak ang doorknob ng pinto ngunit hindi na ito lumingon sa kaniya at hinihintay na lang ang kaniyang sasabihin.

“I’m sincere when saying those words to you at the park. I want to court you whether you like it or not. Even if I get many rejections from you, I won’t give up.”

She stunned and then she turned her gaze to look at him. “Rendell, my answer is still no. Pero kung mapilit ka, it’s up to you. Basta binalaan na kita.” Tuluyan nitong binuksan ang pinto at lumabas.,

He took a deep sighed. “Another set of challenging rules for me. I won’t give up.” He smiled after. Kumilos na rin siya upang magbihis ng damit.

NAGISING si Rendell na tila bumibigat ang pakiramdam niya pati ang kaniyang ulo. Naramdaman din niya ang init sa katawan na halos tupukin na siya nito. I have a fever? Napatingin siya sa pambisig na relo. It’s seven o’clock. Marahan siyang bumangon upang sumandal sa headboard ng kama. Kinuha niya ang cell phone na nasa lampshade table at nag-dial. I need her help. Hindi naman siya sakitin pero iniisip niyang napagod siya sa biyahe niya at naulanan pa.

“Hello? Do you anything?” tanong ni Riexen sa kabilang linya.

He loves her voice even on the phone. “Yes,” he said in her raspy voice.

“What happened? Your voice sounds like that…you are sick. Are you okay?”

“I guess…I am not fine. Viens ici et j'ai besoin de toi, doc. (Come here and I need you, doc.)”

“What?! Just wait for me there!”

Busy tone na lang ang narinig niya matapos ibaba ng dalaga ang tawag. He smiled when he thought that the woman rushed to him to check him and her voice sounds worried. Maya-maya lang ay bumukas ang pinto ng kwarto at ang dalagang doctor ito na bakas sa mukha nito ang pag-aalala. Mabilis itong nakalapit sa gawi niya upang malaman ang kalagayan niya.  

“What happen to you?” muli nitong tanong sabay dinama ang kaniyang noo. “My god! You have a high fever! How could this be?”

“I think you’re right,” mahina niyang wika. “It’s just that…it’s a new rain.”

“Sinasabi ko na nga ba.” Kumilos ito upang buksan ang drawer sa side table. Kinuha nito ang thermometer saka ito bumaling sa kaniya. “I will put this to your armpit.”

“Okay.” Gusto na niyang pumikit dahil hindi na rin maganda ang pakiramdam niya subalit nais pa niyang masilayan ang doktora sa gagawin nito.

“I’ll get my things in my room.”

Tumango lang siya habang ang dalaga naman ay mabilis na kumilos upang kunin ang tinutukoy nito. Maya-maya pa ay naroon na ito sa kwarto dala ang puting kahon na tinutukoy nito. Kinuha nito ang isang upuan ilatag doon ang mga gamit. Agad nitong isinuot ang stethoscope at cheneck ang vital signs niya. Nanatili lamang siyang tahimik habang nakikiramdam sa ginagawa ng dalagang doctor sa katawan niya. Kiuhanan na rin siya nito ng blood pressure.

“Mababa ang dugo mo. I’ll get medicine just to make your fever went down,” she calmly said.

“What ‘s your diagnosis?”

“I need to get your hemoglobin. What else do you feel at this moment, captain?”

“Rendell…”

“All right. What else do you feel at this moment, Rendell? Masakit ba ang ulo mo? Masakit ba ang tiyan mo?” Nagsimula na itong magsulat upang malaman nito ang tamang gamot na ibibigay sa kaniya.

“Masakit ang puso ko.” He stared at her sincerely even he was trying to restrain his feeling that he needed to stay awake to see her.

“Huh?” Napakunot-noo ito.

“If you will accept me in your life, maybe my heart will beat to normal. And I am the happiest man in the world.”

“Rendell… I am trying to figure out what really happened to you. Pwede bang isantabi mo muna iyang sinasabi mo?”

“If I will die, at least I will know that you like me too.” Kaunting-kaunti na lang at pipikit na siya. Napakainit na ng pakiramdam niya.

“My goodness! Okay, fine! Kapag gumaling ka, pag-usapan natin iyang puso mo. Sa ngayon, pag-usapan muna natin itong lagnat mo at hindi ko alam ang gagawin ko kapag may nangyari sa iyo. Baka ako pa ang masisi ng mga magulang mo.”

“Promise?” He smiled when he heard those words from her.

“I promise. Now, I need to know what does the other thing is you feel right now.”

“Je vous aime. (I love you.)”

Natigilan ang dalaga sa sinabi niya habang pinipilit pa niyang masilayan ito. Hindi na ito umimik at ipinagpatuloy lang nito ang gagawin. Pinainom na rin siya ng gamot bago siya tuluyang ipikit ang mga mata. Right there and then…he was thrilled because the woman he loves is at his side and taking care of him.

AFTER a few hours, Rendell opens his eyes, and he seems to feel a high fever. He turned his gaze because he thought there was someone in his bed. He saw the woman sleeping on the side of the bed while in an uncomfortable position and holding his hands. Napangiti siya habang pinagmamasdan ang maamong mukha ng doctor ngunit napuna na rin niyang naka-dextrose siya. Oh, no! Am I in bad condition? But he stared again at Riexen and caressed her face. Why are you so innocent, my young doctor? Ilang sandali lang ay marahang nagmulat ang dalaga nang maramdaman nito ang paghaplos niya.

“Rendell…” Umaayos ito ng pagkakaupo saka dinama ng palad nito ang leeg niya. “Mainit ka pa rin.” Muli itong kumuha ng thermometer at inilagay sa kili-kili niya. “You have to take another dose of medicine but before that, you need to eat first.”

“Am I in bad condition?” he asked.

“Not so. Mababa lang ang blood sugar mo that’s why I need you to have dextrose at your hand. I already got a blood sample while you are sleeping just to check your hemoglobin. Napagod ka sa mahaba mong biyahe kanina. Mainit at biglang nabasa ka ng ulan. So far, your hemoglobin result is fine at all.”

“Do you have your laboratory here?”

“I have a small clinic downstair. Kumpleto ang gamit ko rito sa bahay para kung sakaling may emergency tulad nito. Just wait and I will prepare your food.” Tumayo na ito.

“Riex…”

“Hmm? May gusto kang kainin?”

“Je vous remercie beaucoup. (Thank you so much.)”

“Vous êtes les bienvenus. Il est de mon devoir de vous aider et de vous donner les bons médicaments car vous êtes ici dans mes locaux. (You're welcome. It's my duty to help and give you the right medication because you are here at my premises.)” She went outside after.

Naiwan na lamang siya roon habang pinapakiramdam ang sarili. Nakadama pa siya ng pagkahilo at nagugutom na rin dahil sa gamot na ininom niya. Ilang sandali lang ay muling bumalik ang dalaga sa kwarto dala ang tray na may pagkain. Maayos nitong inilagay ang mga pagkain sa food tray. Pakiwari niya ay nasa ospital siya at inaasikaso ng isang mabuti at magandang doktora. Tinulungan din siyang makasandal sa headboard ng kama.

“I prepared you a chicken soup and fruits that rich in vitamins C. Kumain ka na para bumalik ang lakas mo.”

Napatitig siya sa pagkaing nasa harapan niya. Naamoy na niya ang chicken soup na inihanda nito saka siya napatitig kay Riexen.

“What’s the matter? Don’t you like the food?”

“I’m left-handed. I can’t eat by myself unless you feed me with your bare hands.”

“Oh!” Napakamot ito sa ulo. “Malaki na ang doctors fee ko nito.”

“I’ll pay.” He smiled.

“Oo na.”

Pinagmasdan na naman niya ito habang kinuha nito ang kutsara upang simulan ang pagsusubo ng pagkain sa kaniya. He found it so cute gestures and he’s kind an important person to her. Maingat nitong hinipan ang mainit na chicken soup bago nito marahang ipinakain sa kaniya. Wala siyang masyadong panlasa ngunit dama naman niya ng bahagya na masarap ang niluto nito.

“Ubusin mo itong nasa mangkok at magbabalat ako ng saging. It would be best if you had more potassium, Rendell. Mababa rin ang potassium mo. I am just wondering, you look healthy. Did my cousin told you about this when we were on a medical mission at your headquarters?”

“She told me. But I left my medicine at home. I am in a hurry to went here just to see you.”

“So, it’s my fault. Kung bakit kasi bumiyahe ka pa rito pwede ka naman mag-eroplano. Bakit ba kayong mga lalake ang titigasn ng mga ulo? Tapos kapag nagkasakit kayo at hindi kayo nagamot ng tama ay doctor agad ang sisihin niyo.”

“Are you mad?”

“Ganito lang ako magsalita. Mukha lang akong galit.”

Napuna niyang may bandage ang ibabaw ng palad nito sa kaliwang kamay. “What happened to your hand?”

“Ah, ito? Nothing. I mean..natalsikan lang ng mantika. Nagmamadali lang kasi akong magluto kanina.”

“Can I have your hand?”

“Hmm? Why?”

“Just give me your hand.”

Nagdadalawang-isip pa itong ibigay ang kamay nito ngunit sa huli ay ginawa naman nito ang sinabi niya. He holds her hand and then he slowly kissed it. He wanted to feel her that he’s very lucky and thankful for what she had done to him. Gusto niyang masuklian ang paghihirap nito habang may sakit siya. And then he turns his glimpse to the woman which is stunned by what he did. He smiled again at her to show her that it was kind of his appreciation.