Nasa veranda kami ni Mama. Tahimik ang gabi, malamig ang hangin, at may baso siya ng wine habang ako naman ay may mug ng chamomile tea na hindi ko rin naman iniinom. Sa pagitan namin, isang kandila lang ang nagbibigay ng liwanag—soft, flickering, intimate.
Hindi kami madalas mag-usap ng ganito.
Hindi ganitong… totoo.
Pero tonight felt different.
Matapos ang lahat ng ingay, ng banta, ng intriga—parang pareho kaming nauubos. At sa pag-upo naming dalawa rito, parang ‘yun ang tahimik naming paraan ng pag-amin: Pagod na rin ako, anak.
She stared into her wine glass for a long time bago siya nagsalita.
“Alam mo, may minahal din akong tulad ni Xander dati.”
Napalingon ako.
What?
“Ser-yoso ka ba, Ma?”
She nodded. Slowly. Eyes soft, almost distant. “Yes.”
Tahimik ulit.
Pero ako, hindi n
