"Ano kaya kung magbakasyon ka na muna, Angelica?" tanong ni Analyn na mababakas ang pag-aalala sa boses nito.
Bumuntong hininga ako at sandali ko itong yinapunan ng tingin saka ako tipid na ngumiti. "Okay lang ako, Ana. Huwag kang mag-alala."
"Hay naku! Ano bang okay ang sinasabi mo. E, halos isang buwan ka ng ganyan, a. Ni hindi na nga kita nakikitang ngumiti manlang. Alam ko kung ano ang pinagdadaanan mo, Angel. Kaya sana makinig ka rin sa akin." Bumuntong hininga ito. "Bakit kasi kailangan pang mangyari iyon, e. Napakawalang puso niya talaga para gawin niya iyon sa iyo."
"Ana, huwag na lang natin pang pag-usapan ang tungkol sa bagay na iyan. Gusto ko na ring matahimik ang isip ko at magpokus na lang sa trabaho," mahina kong turan na hindi manlang ito tinatapunan ng tingin. Ayaw kong
