Xezrawî Konağı'nın taş avlusunda
serinlik hâlâ kalmıştı.
Sabah kahvaltısı çoktan bitmiş,
ama avlunun bir köşesinde
Lêvîn ve Hêvîn’in neşesi hiç bitmemişti.
Hêvîn, büyükçe bir minderin üstünde uzanmış,
ellerini gökyüzüne doğru açmış:
> “Düşünsene abla…
Hala oluyorum!
Ay hâlâ inanamıyorum, hâlâ!”
Lêvîn, kahvesinden bir yudum aldı.
Başını sallayarak:
> “Ben sana en başında demiştim.
Solîn’in gözlerinde bir haller vardı.”
> “Abla Allah aşkına...
Herkeste bir hâl var diyorsun zaten!”
İkisi birden gülüştü.
Bu gülüş, bir anda konağın kapısına kadar yayıldı.
Kapı açıldı.
İçeri giren iki silüet
güneş ışığında beliriverdi.
Azad ve Selman.
Üzerlerinde sade gömlekler,
ellerinde paketler…
Ama yüzlerinde içten bir heyecan,
gözlerinde hafif bir tedirginlik vardı.
Hêvîn
