Gece.
Konağın duvarlarında yankı yoktu.
Herkes çekilmişti odalarına.
Ama bir odanın ışığı hâlâ yanıyordu…
Zîna Hanım, pencere kenarındaki sandalyede oturuyordu.
Elinde eski, yıpranmış bir tespih,
ama dudaklarında dua yoktu.
Yıllardır susmuş,
bugün daha fazla susamayacak kadar yorgundu.
Kapı hafifçe aralandı.
Rûbar içeri girdi.
Yüzü yorgundu.
Gözlerinde içki yoktu ama
sanki meyhaneden değil,
mezardan çıkmış gibiydi.
Bir an annesine bakamadı.
Ama sonra, kelimesiz bir oturuşla
tam karşısına geçti.
Zîna gözlerini oğlunun ellerine dikti.
> “Titriyor ellerin, Rûbar…”
“Ama ben bu titremeyi
yıllar önce kendi ellerimde gördüm.”
Rûbar başını kaldırmadı.
Sadece bir yutkunma…
Bir boğaza saplanan suskunluk…
Zîna ayağa kalktı.
Yavaşça yürüdü,
önce pencereyi kapattı.
Sonra
