Kapı kapandı.
Gülüşler avluda kaldı.
Fısıltılar koridorda sustu.
Işıklar söndü…
ve bir tek oda hâlâ uyanıktı:
Solîn’in odası.
Beyaz elbisesi hâlâ üstündeydi.
Ama artık beyaz değil,
kurumuş bir çığlık gibi grileşmişti içinde.
Aynanın karşısına geçmedi.
O gece kendine bakmaya cesareti yoktu.
Parmağındaki yüzüğe baktı.
Parmaklarıyla dokunmadı.
Çünkü korkuyordu:
"Dokunursam… gerçekten olmuş sayılacak."
Ayakta durduğu yerden ağır adımlarla yatağa yaklaştı.
Oturmadı…
Çöktü.
Sırtını duvara dayadı.
Ellerini kucağına koydu.
Ve sonunda…
başını eğdi.
Gözyaşları değil, boğazında biriken taşlar düştü.
> “Ben bu yüzüğü taktığımda evet demedim.
Ben bu yüzüğü taktığımda
‘Tamam, öleyim’ dedim.”
Yutkundu.
Gözleri nemliydi ama damla inmedi.
Çünkü o da öğrenmişti artık:
> "B
