The Teacher's Temptation (Dangerous Man Series)

Chapter 14

Dalawang linggo ang nakalipas matapos ang insidente.

Hindi pa rin ako matahimik at t'wing gabi ay lagi kong naiisip ang mga nangyari. I always wonder too who's behind that s**t! Shet! Talagang mababaliw na ako. Hindi na naman nasundan pa ang pakulong iyon o dapat kong sabihing 'hindi pa.'

Kada araw na dumaraan ay natatakot akong pumasok sa eskwelahan dahil baka may kasunod na ang nangyaring iyon sa akin. Usap-usapan ako sa mga sumunod na araw ng pangyayari. Kahit mga kaklase ko ay naging chismoso at chismosa. May ilang nagpakita ng concern, yung iba ay awa at ang iba naman ay parang nandidiri kung makatingin.

Pero hindi ako nagpaapekto. Mas kilala ko ang sarili ko sa kanila. Even Rafie and Hance convinced me and saying just ignore them. May ilang lalaki sa campus na ginawang katatawanan ang nangyari at ang aking trabaho. Iba naman ay haharangin ako at kukuhaan ng litrato. Mostly mga babae iyon, at pagtapos ay pagtatawanan nila.

That's bullying already! It pisses me off!

But I keep my class high. Hinayaan ko lang sila dahil hindi kayang intindihin ng mga makikitid ang utak ang ganoong sitwasyon ko. Palibhasa ay mga anak mayaman kaya hindi nila naranasan ang kumita ng pera ng sariling sikap. Alam kong kapit ako sa patalim but I am regretful after a night with some other guy.

Parang ang dumi-dumi kong tignan para sa kanila. Kaunti na lamang ay mapupuno na ako. Gusto ko ng sagutin at sampalin ang mga taong kumukutya sa akin but I always keep my temper as cool as I can. Ayokong bumaba lalo na ang tingin nila sa akin lalo pa at may pagkasariwa pa sa kanila ang mga bagay na nakita nila. Alam kong mayroon din silang kopya ng mga pictures na iyon...

Lumayo din ako kay Jeremy. T'wing makikita ko siya ay umiiwas ako pwera na lamang kung oras ng klase niya. Hindi ko na siya kinausap matapos ang gabing huling pagkikita namin. Maging si Sir Tamayo ay iniwasan ko. I know he can help me pero lalapit na lamang ako kung mayroon na akong ideya o nalaman ko na kung sino ang puno ng isyung ito.

Ayaw kong madamay sila. Lalo na si Jeremy. Respetado siya at ayaw kong gumawa pa ng isyu sa loob ng campus. Kahit kaming dalawa at si Sir Tamayo ang nakakaalam na may relasyon kaming di ko pa mawari kunga ano ba talaga ay ipinagbabawal pa rin iyon. Baka mawalan pa siya ng lisensya kung mangyari mang mahuli kami at malaman ng nasa mataas na pwesto ang aming relasyon. Bukod pa sa bawal ay hindi ako babae. Hindi pa ganoon katanggap sa lipunan ang ikatlong klase ng pagmamahalan.

Mayroong oras na tumatawag si Sir Zamora at Sir Tamayo sa akin pero ni isa man doon ay hindi ko sinagot. Pati na rin sa text ay tinatadtaran nila ako. Nakakarindi minsan.

Pumupunta rin sila sa bahay pero wala ako. Kinukwento na lamang ng mga kapatid ko sa akin. Tiyempo ko talagang wala ako sa bahay. Hanggat kaya kong iligtas ang reputasyon nila ay gagawin ko. Ayokong madawit ang pangalan nila dahil lang sa akin.

Ikatlong linggo na ngayon at nasa kalagitnaan na ng weekdays. Sa awa ng Diyos ay wala pa ring nangyayaring hindi maganda bukod sa mga kumag na patuloy akong binubully. Mapapagod din sila. Tutungo na lamang ako at hindi sila papansinin.

Kasalukuyan akong naglalakad sa hallway papunta ng aking classroom ng bigla akong bumangga sa isang lalaki. Grupo ng mga lalaki, apat sila.

"Hey, little fag! Kamusta?" sa tono nito ay ramdam kong may hindi magandang gagawin siya sa akin at itong mga kasama niya. Mapupuri ko sila sa kanilang mga pisikal na kaanyuan pero nagpapapangit talaga ng imahe kung anong ipinapakita mong ugali.

Tumayo ako at tatangkaing umurong paatras ng biglang hawakan niya ako sa braso ko.

"Pwede ba! Bitawan niyo ko!" angil ko sa kanila at binawi ang aking braso.

"Matapang pala ang call gay na ito. Gusto ko 'yan." he smirk devishly and winked at me.

Lalo akong natakot.

"Takbo!" sigaw niya at awtomatikong gumalaw ang paa ko para tumakbo. Iniwan ko na ang gamit ko wala na akong pakialam basta ay makalayo ako sa kanila!

Hindi ko alam kung saan ako patungo pero bakit pansin kong parang wala akong nakikitang mga estudyante? Nilingon ko sila at hinahabol nila ako.

Sumisigaw ako ng tulong pero parang walang nakakarinig.

"Tulungan niyo ko! Parang awa niyo na!" naiiyak na ko.

Naririnig ko silang tumatawa habang tumatakbo at sinasabing walang magagawa ang pagsigaw ko.

Nakarating ako sa field at patuloy pa rin nila akong sinusundan. Hanggang sa nakaliko ako ng field at nakapunta sa likuran ng gymnasium.

Napatigil ako ng nakita kong dead end na ako. Lumakas ang kabog sa dibdib ko at nadagdagan pa iyon ng marinig ko ang yabag ng mga paa nila palapit.

Napalingon ako sa kanila. Kahit akyatin ko ang pader ay hindi ko kakayanin.

"Trapped..." bigkas ng mukhang tumatayong lider nila.

"A-ano bang gusto niyo? S-sinong may pakana nito?"

"Napag-utusan kaming maglaro. At dahil gusto namin ang larong ini-offer sa amin, here we are. Ready to play with you."

"Please! Lubayan niyo ko! Hindi ko gusto 'to. Maawa kayo!!!" I'm begging them now kasabay ang pag-agos ng luha ko.

"Oh no little fag. Mas gusto namin yang nagmamakaawa. Don't worry. We will make you scream in pleasure. Don't you like it? We're big at masarap pa."

Nadidiri ako sa sinasabi niya. I really need to escape from them. Bahala na. I have to fight them. Sumugod ako at nakatikim ng suntok ang lalaking manyak na lider nila. Hindi ko alam kung masakit o malakas ba iyon. Saka ko siya itinulak. Napatumba siya at hawak ang kanyang pisngi na tinamaan ng kamao ko. Pero isa pa lamang nagagawa ko ng bigla akong kapitan ng dalawa niyang kasama sa magkabilang braso ko.

I'm so dead now.

"Well, palaban kang bakla ka ha!" tumayo siya at umabante sa akin. Isang suntok din ang natanggap ko sa kanya.

May dugo akong nalasahan sa bibig ko. Iniangat niya ang aking mukha ng hawakan niya ako ng mariin sa aking panga. Masakit iyon. Lumapit ang kanyang mukha sa akin.

"Alam mo, kung papayag ka na lang hindi na sana nadungisan yang makinis mong mukha. Maamo ka pa naman." inilapit niya ang kanyang ilong sa leeg ko.

"Mabango. At parang babae ang lambot ng balat mo. Nakakaarouse tuloy. Gusto lang namin makipaglaro mahirap ba 'yon?" at dinilaan niya ako sa aking leeg! Nagpumiglas ako. Tinitigan ko siya ng masama. Dinura ko sa kanyang mukha ang dugo at laway na naipon sa aking bibig. Napalayo siya at pinua

"Lumayo ka sa akin manyak ka! Kadiri ka! Pakawalan niyo ko! Please! Alam kong hindi kayo masama. Please. Let me go!"

"Matapang ka talaga, ha." pinunasan niya ang kanyang mukha gamut ang kanyang hinubad na polo. Sando na lamang ang suot niya ngayon.

"TULONG! TULUNGAN NIYO KO PLEASE!! MAY NAKAKARINIG BA SA AKIN DIYAN!! TULONG!"

"Wag ka nang pumalag pa." sabi ng nasa kanan ko.

"Just enjoy this..." sabad pa ng nasa kaliwa ko.

"Mag-aaksaya ka lang ng lakas mo, bakla. Sisimulan na na namin para matapos na ito. Dami mo pang drama gugustuhin mo rin naman ito mamaya!"

"Hindi! Wag! Please!! Tigilan niyo..." hindi na ako nakasigaw pa ng bigla niya akong suntukin sa tiyan ko. Napaluhod ako sa sakit.

Napaiyak na ko at humagulgol.

"Wag ka ng maarte okay. Matapos lang ito, hindi ka na namin guguluhin." sabi niya at sinimulang hawakan ang aking kwelyo.

Napasigaw ako bigla niyang sirain ng walang kahirap hirap ang aking damit.

"Wag! Please! Nagmamakaawa ko. Wag niyo ng ituloy." at patuloy akong humagugol. I'm so helpless...

Rafie! Hance! Jeremy! Tulungan niyo ko please. Sabi ko sa isipan ko.

Inihiga ako ng dalawang lalaking may kapit sa aking braso sa lupa dahilan para lumantad ang aking katawan sa lalaking nagsisimulang gahasain ako. Parang bumalik ang aking naranasan kay Victor. Sobrang takot na nararamdaman ko. Bakit ako? Ano bamg ginawa ko?

Patuloy akong umiyak at sumigaw na tigilan na ang ginagawa niya sa akin ng sinimulan niyang halikan ako sa leeg. Nagpupumiglas ako ngunit wala na akong lakas para makawala. Bukod sa bigat niya at hawak ako sa kamay ng dalawa habang ang isa ay nagbivideo at nagchi-cheer up sa mga kasama ay dumagdag pa ang sakit ng aking tiyan sa pagkakasuntok niya.

"Please, tama na! Tigilan niyo na ito!"

Dumakoang kanyang halik sa aking dibdib!

"Oh no! Please stop it! Help me!! Tulungan niyo parang awa niyo na!" tumingin ako sa nagbivideo. "Please, tulungan mo ko. Please tigilan mo na 'yan. Parang awa niyo na!" at nagpatuloy ako sa pag hagulgol.

Kumapit sa aking pantalon ang lalaki at balak niya ata itong tanggalin ngunit hindi siya nagtagumpay ng bigla na lamang nawala ng mabilis ito sa aking harapan. Someone's saving me! Finally.

Naramdaman ko na ring nakawala ang magkabilang braso ko at tuluyan akong napahiga at hinawakan ang aking katawan lalo na ang aking tiyan. Alam kong kaawa-awa akong tignan. Napakahelpless ko. Kahit na may nagliligtas sa akin ngayon ay pakiramdam kong hindi pa rin ako ligtas.

Wala na akomg nagawa at patuloy lamang ako sa pag-iyak. Hindi ko ma rin alam kung anong nangyayari sa aking paligid sa mga lalaking gustong humalay sa akin. All I know is that natigil na, hindi na ako ginagahasa pa.

Pilit kong tumayo at lumayo. Pero paggapamg lang ang nagawa ko dahil nawalan na ako ng lakas. Naririnig ang mga suntok sa paligid ko. Alam kong iniligtas niya ako. Pero gusto ko ng lumayo. Hindi ko alam kung mananalo ang nagligtas sa akin.

Pero narinig kong mayroong sumigaw sa mga lalaki na tumakbo na sila at iyon nga ginawa nila. Napayuko ako at baka galawin pa nila ako.

"Arsyn." bigla kong naramdaman ang kamay sa balikat ko. Nagpanic agad ako at natakot.

"No! Please, itigil niyo na. Ayaw ko na.! Sigaw ko at humagulgol.

"Arsyn. It's me Jeremy! Don't be scare now!" napaupo ako at patuloy siyang hinawi.

"Hindi. Please. Tama na!"

Bigla niya akong niyakap. Napupumiglas pa ako ng bigla niyang hinigpitan ang pagkakayakap sa akin.

"I'm sorry. I'm late. But I will assure you magbabayad sila sa ginawa nila sa 'yo."

Inilayo niya ako at hinawakan ang aking magkabilang pisngi.

"Look at me. You're safe now. I saved you. Please stop crying." nakita ko ang mata niya at mukha niyang nag-aalala sa akin. Pinarian niya ng dalawnag hinalalaki ang aking luha at saka ulit niyakap ng mahigpit. Napayakap na rin ako at hindi ko napigilang humagulgol.

"Hush baby. Everything's okay now." niyakap niya pa ako ng mahigpit at hinayaang umiyak.

Nang naging okay na ako ay ginabayan niya akong tumayo. Pero dahil sa sakit ng tiyan ko ay hindi ako makapaglakad ng ayos. Kaya nagdesisyon siyang buhatin ako. Nakadoble naman siya ng polo kaya isinuot niya sa akin ang kanyang coat na suot niya at dala-dala ang aking gamit. Nakuha niya ito habang naglalakad sa hallway. Nakalabas ang aking cellphone, binuksan at nakita niya ang picture ng aking mga kapatid bilang wallpaper ko. Doon nagkakutob na may hindi nangyayaring maganda sa akin.

Kwento niya iyon kahit di ko tinatanong. But I thank him. Buti at nahanap niya ako.

Bago pa namin tuluyang lisanin ang likod ng gymnasium ay kinuha niya videocam na ginamit ng mga lalaki. Naiwan na siguro dahil sa kagustuhang makalayo agad kay Jeremy.

Palabas ng school ay buhat niya ako. Nadaanan namin ang hallway at ang kaninang parang ghost town ay napuno ng mga mga estudyanteng ngayon ay pinagpipiyestahan kami ng tingin at bulungan.

Nagsumiksik ako sa kanyang balikat at tumungo. Nakakahiya. Alam kong hindi pa matatapos dito ang aking pagdadaanan. Ngayon pa at nakita nila ako na kasama ang isang teacher at hindi lamang iyon. Buhat-buhat niya pa akong parang prinsesa na iniligtas sa mga kaaway. Ako ang nahihiya. Pagtutumpulan na naman ako ng usapan at pangungutya nito.

"Don't be scared. Let them think what they want to think."

"Pero..."

"No. I won't let this happen to you again. I know you are tired of these people rumoring and bullying about those pictures. I can even remember who are those.  I'm sorry I can't stand to you these days 'cause you keep a distance from me. But from now on, you are safe. Didn't I tell you I'm a little bit dangerous?"

May galit sa kanyang tono. Seryoso. Dama ko ang mga salita niya. Shet. Umiling ako.

"Well, I will let them see what that 'little dangerous' mean and what it can do to them. Sisimulan ko 'yon sa mga gumawa nito sa 'yo. Nobody can ever do this again to you, Arsyn. Nobody can ever touch what's mine and hurt the person I love. I will make sure they'll regret it, every second of their lives."

-------