Episode 1 อลินดา

3442 Words

ณ GABRIEL HOTEL “ลา ลั๊ล ลา ฮาาา เลิกงานสักทีจะนอนให้เต็มที่ไปเลย ลั้ลลา” เสียงหวานของร่างบางที่กำลังฮำเพลงออกมาอย่างอารมณ์ดีอยู่ภายบริเวณลานด้านข้างของโรงแรมหรูขนาดใหญ่ ข้าวหอมทำงานที่นี่ได้ประมาณเดือนกว่าๆ หลังจากที่บ้านมีปัญหาเรื่องเงิน เธอจึงต้องออกจากบ้านที่ต่างจังหวัดเพื่อมาทำงานเก็บเงินส่งตัวเองเรียนต่อมหาวิทยาลัย โชคดีที่มีขิมรุ่นพี่ที่สนิทแถวบ้านแนะนำให้เธอมาทำงานด้วยกัน เป็นพนักงานเสิร์ฟอาหารและเครื่องดื่มของโรงแรมหรูขนาดใหญ่ใจกลางเมืองแถมเงินเดือนหมื่นอัพก็ถือว่าเยอะแล้วสำหรับวุฒิการศึกษาของเธอ “ไอ้หอมจะกลับแล้วหรอ” ในขณะที่ข้าวหอมกำลังเตรียมตัวกลับหอพักอยู่นั้น แต่ทว่าไม่ทันที่เธอจะได้ก้าวขาออกจากที่ทำงานก็ต้องหยุดชะงักด้วยน้ำเสียงที่คุ้นเคยและก็ไม่ใช่ใครที่ไหน เธอก็คือขิมรุ่นพี่ที่สนิทของฉันเอง “ใช่เจ๊ มีอะไรหรือเปล่า” ข้าวหอมตอบกลับตามด้วยประโยคคำถาม “พอดีว่าจะมีลูกค้าVVIP มาอะดิ สนใจอยู่ต่อปะ” “จะดีหรอเจ๊ ฉันเพิ่งมาทำงานได้แค่เดือนเดียวเองนะ” ข้าวหอมตอบกลับพร้อมแสดงสีหน้าไม่มั่นใจออกมา “แต่ทิปหนักนะ” “โอเคงั้นรับ” “เห้ย! แกไม่คิดจะถามอะไรก่อนเลยหรอ ตอบรับซะเร็วเชียวนะ” ขิมเอ่ยแซวรุ่นน้องทันทีหลังจากอีกคนตอบรับงานเพียงแค่เธอพูดถึงเรื่องทิป “ก็ทำไงได้ ช่วงนี้ร้อนเงิน” ข้าวหอมก็ตอบออกไปอย่างไม่คิดปิดบัง ส่วนขิมเองก็พอรู้ว่ารุ่นน้องสาวกำลังเก็บเงินเพื่อที่จะเรียนต่อตามความฝันของตัวเอง “แล้ววันนี้คนขาดหรอ ทำไมให้เด็กใหม่อย่างฉันมาทำแทนได้อะ” ข้าวหอมเอ่ยถามขึ้น “อือ มีคนลาป่วย ตอนแรกก็ไม่ขาดหรอกแต่ไม่คิดว่าอยู่ๆจะมีลูกค้า VVIP มาเปิดห้อง” “อ่อ” ข้าวหอมพยักหน้าเข้าใจ ก่อนที่ขิมจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงจริงจัง “แต่ขอเตือนไว้หน่อยนะ งานนี้อย่าผิดพลาดเด็ดขาดรู้ไหม” “ทำไมอะ คนนี้เขาสำคัญมากเลยหรอ” ข้าวหอมเอ่ยถามด้วยความอยากรู้ “ก็ลูกเจ้าของโรงแรมนี้กับนักธุรกิจชื่อดังอะ” “ห๊ะ! อะไรนะเจ๊ ทำไมไม่บอกให้เร็วกว่านี้อะ ปฏิเสธทันไหมเนี่ย” ร่างบางเอ่ยออกมาอย่างกดดัน ตอนแรกก็ไม่เท่าไหร่แต่พอรู้ว่าเป็นลูกเจ้าของโรงแรมยิ่งกดดันกว่าเดิมเพราะปกติแล้วเธอเสิร์ฟเพียงลูกค้าทั่วไปและนี่ก็เป็นครั้งแรกที่เธอจะได้เสิร์ฟลูกค้าระดับ VVIP “ไม่ทันแล้วจ๊ะ รับปากแล้วห้ามคืนคำอีกอย่างนอกจากแกกับฉันสองคนก็ไม่เหลือใครแล้วเนี่ย” ขิมเอ่ยออกมาพร้อมแสดงสีหน้าแบบปลงชิน “เจ๊อะ ก็ได้” ข้าวหอมเองก็ได้แต่ทำใจอย่างไม่มีทางเลือก ก่อนที่เธอจะเอ่ยให้กำลังใจตัวเองออกมา “เอาวะข้าวหอม สู้ๆเพื่อเงิน” “ไปเตรียมตัวได้แล้วไป เดี๋ยวอีกครึ่งชั่วโมงลูกค้าก็น่าจะมาถึงแล้ว” ขิมเอ่ยบอกรุ่นน้องตัวเอง “ได้ค่ะ คุณขิม” ข้าวหอมจงใจตอบกลับด้วยน้ำเสียงติดกวนก่อนจะรีบวิ่งเข้าไปเปลี่ยนกลับเป็นชุดทำงานของทางโรงแรมเหมือนเดิม “เดี๋ยวเหอะ” ขิมเองก็ได้แต่แสดงท่าทีว่าจะเอาเรื่องรุ่นน้องออกไปอย่างไม่จริงจัง ณ ห้องอาหาร VVIP “ทานได้เต็มที่เลยนะครับ วันนี้ถือว่าทางโรงแรมเราเลี้ยงต้อนรับท่าน” โคลลูกชายหรือทายาทเจ้าของโรงแรมหรูเอ่ยบอกแขกที่อยู่ฝั่งตรงข้ามกับตัวเอง “ครับ” ทินกรนักธุรกิจชื่อดังยิ้มตอบ “ขออนุญาตนะคะ” พนักงานเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพก่อนจะนำเครื่องดื่มราคาแพงเข้ามาเสิร์ฟ ซึ่งก็คือขิมกับข้าวหอม ด้านขิมเป็นคนเสิร์ฟและคอยบริการเติมเครื่องดื่มให้กับทินกร ส่วนข้าวหอมรับหน้าที่เสิร์ฟและบริการให้กับโคล แก๊ก แก๊ก แก๊ก~ “อย่าสั่นสิวะไอ้หอม” ข้าวหอมพึมพำบอกตัวเองเบาๆ ในขณะที่กำลังถือแก้วเหล้าราคาแพงเสิร์ฟให้กับลูกชายเจ้าของโรงแรม ส่วนลูกชายเจ้าของโรงแรมที่เห็นอาการเหล่านั้นของพนักงานตนเองก็หันไปมองหน้า ทว่าด้วยสายตาคมปนดุและใบหน้าอันเย็นชานั้นกลับทำให้ข้าวหอมที่ถือแก้วน้ำอยู่รู้สึกกดดันยิ่งกว่าเดิม ทำให้เธอเกิดความประหม่าจนสุดท้าย… “อ๊ะ ว้าย” ข้าวหอมร้องออกมาด้วยความตกใจ หลังจากทำแก้วเหล้าราคาแพงหลุดมือหกใส่ยังเสื้อของโคลอย่างไม่ได้ตั้งใจ ก่อนที่เธอจะรีบตั้งสติแล้วรีบก้มหัวพร้อมเอ่ยขอโทษออกมาอย่างหนัก “ขะ ขอโทษค่ะ ขอโทษค่ะ” หลังจากขอโทษเสร็จข้าวหอมที่เห็นว่าเสื้อของลูกชายเจ้าของโรงแรมเปียกไปด้วยเหล้าราคาแพงจึงรีบหยิบทิชชู่เพื่อที่จะซับให้ “เดี๋ยวดิฉันเช็ดให้นะคะ” แต่ไม่ทันที่เธอจะได้แตะตัวของเขาเธอก็ต้องชะงักทันทีที่เจ้าตัวปฏิเสธออกมาเสียงแข็งพร้อมกับเอ่ยปากไล่เธอออกไป “ไม่ต้อง! ออกไป” “เอ่อ แต่ว่า…” แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังอยากจะช่วยด้วยความรู้สึกผิด “ไอ้หอมไป” ขิมที่เห็นรุ่นน้องสาวของตัวเองไม่ขยับก็ได้แต่ขอนุญาติแล้วลากเธอออกจากห้องไป “ขอโทษด้วยนะคะ” หลังจากที่พนักงานทั้งสองออกไป ทินกรที่อยู่ในเหตุการณ์ก็เอ่ยขึ้น “คุณโคลไปล้างตัวเปลี่ยนชุดก่อนเถอะครับ ผมรอได้” “ได้ครับ ยังไงต้องขอโทษด้วยนะครับที่เสียมารยาททำให้ท่านต้องรอและเห็นเหตุการณ์ที่น่าขายหน้าแบบนี้” โคลเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงปกติแต่มีความให้เกียรติ “ไม่เป็นไร อุบัติเหตุไม่มีใครอยากให้มันเกิดขึ้นหรอกครับ ยังไงก็อย่าเอาเรื่องน้องเขาเลยนะครับถือซะว่าให้โอกาสพนักงาน ดูเธอเมื่อกี้ก็น่าจะไม่ได้ตั้งใจและคงตกใจอยู่ไม่น้อย” นักธุรกิจชื่อดังเอ่ยด้วยน้ำเสียงใจดี “ครับ งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ” โคลก็พยักหน้าตอบรับ ก่อนจะขอตัวออกไปเพื่อชำระร่างกายและเปลี่ยนชุด หลังจากออกมาจากห้องอาหารโคลก็สั่งการราเชนทร์หรือลูกน้องคนสนิทตัวเองทันที “ไปตรวจสอบข้อมูลพนักงานคนนั้นมาให้ฉัน” “ครับ” ณ ห้องพัก VVIP ใช้เวลาไม่นานร่างสูงก็จัดการธุระส่วนตัวเสร็จ ก่อนที่ลูกน้องคนสนิทจะเข้ามาเพื่อรายงานข้อมูลที่เขาสั่งไปก่อนหน้านี้ “ผมไปเช็คมาให้แล้วครับ พนักงานคนเมื่อกี้ชื่อ อลินดา จิรปรีชา ชื่อเล่นข้าวหอม อายุยี่สิบสองปี เพิ่งทำงานได้แค่เดือนกว่าครับ จะให้ผมจัดการไล่ออกเลยไหมครับ” ราเชนทร์อ่านประวัติของพนักงานดังกล่าวโดยละเอียดพร้อมรอคำสั่งจากเจ้านาย “ไม่ต้อง แค่ตักเตือนไปก็พอ” โคลเอ่ยอย่างใจเย็น ที่จริงเขาก็ไม่ได้ติดใจเอาความอะไร เพียงแค่ต้องการที่จะให้ตักเตือนแค่นั้น “แต่…ถ้าเรื่องนี้รู้ถึงท่านประธาน” ราเชนทร์เอ่ยอย่างรู้สึกเป็นห่วงผู้เป็นนาย เพราะเขาเองก็พอจะรู้ถึงความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสอง “ก็ตอบไปว่าฉันบอกให้ทำ ไปเถอะเดี๋ยวแขกรอนาน” โคลเอ่ยอย่างไม่รู้สึกอะไร ก่อนจะเดินกลับไปยังห้องอาหารที่มีทินกรรออยู่ “ครับ” ด้านข้าวหอม “ตายแน่เจ๊ ฉันตายแน่ๆ ทำไงดีอะ” ข้าวหอมรู้สึกกะวนกระวายเดินไปเดินมาไม่อยู่กับที่ เธอกลัวว่าจะโดนไล่ออกและถ้าเป็นอย่างนั้นจริงอนาคตของเธอคงต้องจบลงเพราะการหางานที่เงินดีขนาดนี้คงไม่มีอีกแล้ว “ฉันผิดเองอะ ที่ให้แกที่เพิ่งทำงานได้ไม่กี่เดือนมาทำเดี๋ยวฉันรับผิดชอบแทนแกเอง” ขิมเอ่ยออกมาอย่างเห็นใจรุ่นน้องสาว อีกอย่างเธอก็มีส่วนผิดด้วยจริงๆ “ไม่ได้นะเจ๊ ถึงยังไงมันก็เป็นความผิดของฉันไม่ใช่ความผิดเจ๊สักหน่อย” “ฉันว่าอย่าเพิ่งคิดไปเองเลย คุณเขาอาจจะไม่เอาเรื่องก็ได้อาจจะแค่ตักเตือนไม่ถึงขั้นไล่ออกหรอก” ขิมพูดเพื่อให้กำลังรุ่นน้องสาวทั้งที่ในใจก็รู้กฏของทางโรงแรมเป็นอย่างดี “โห่เจ๊ มันก็ไม่แน่อะ” “แล้วทำไมแกถึงทำแก้วเหล้าหกใส่คุณเขาได้ล่ะ” ขิมเอ่ยถามขึ้นอย่างสงสัย เพราะปกติก่อนหน้านี้เห็นข้าวหอมทำงานดูทะมัดทะแมงไม่มีว่าจะผิดพลาดด้วยซ้ำด้วยเช่นนี้เธอถึงกล้าที่จะให้ข้าวหอมมาทำ “ก็ปกติฉันก็ตื่นเต้นและกดดันอยู่แล้วอะ แต่พอเข้าไปใกล้ๆแล้วเขาหันมามองหน้าฉันด้วยสายตาดุๆ ฉันเลยตกใจทำตัวไม่ถูกแล้วก็เป็นอย่างที่เห็นล่ะเจ๊” ข้าวหอมอธิบายออกมาตามความรู้สึกจริงๆ “ไอ้หอมนะไอ้หอม” ขิมก็ได้แน่ส่ายหน้าไปมาอย่าหนักใจ ก่อนจะตามมาด้วยเสียงใครบางคน “เธอคืออลินดาใช่ไหม” เป็นเสียงพนักงานคนนึงเดินเข้ามาถาม “ใช่ค่ะ” ข้าวหอมก็พยักหน้าตอบ “ฝ่ายบุคคลให้มาตามเธอไปพบที่ห้องอะ” “อ่อโอเค ขอบคุณนะ” ข้าวหอมก็พยักหน้าเข้าใจก่อนจะเดินไปที่ฝ่ายบุคคล ณ ห้องฝ่ายพัฒนาบุคคล “ขออนุญาตค่ะ” “อลินดาใช่ไหม นั่งสิ” เจ้าหน้าที่ฝ่ายบุคคลวัยกลางคนเอ่ยบอก “ค่ะ” “เธอรู้ใช่ไหมว่าวันนี้เธอทำอะไรลงไป” เจ้าหน้าที่หญิงวัยกลางคนเอ่ยถามขึ้น “ทราบค่ะ ดิฉันทำเครื่องดื่มหกใส่ลูกค้าค่ะ” ข้าวหอมก็ตอบออกไปตามความจริง “แล้วรู้ใช่ไหมว่าลูกค้าคนนั้นเป็นใคร” “ทะ ทราบค่ะ คือคุณโคลลูกชายเจ้าของโรงแรมนี้ค่ะ” ข้าวหอมตอบด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก เธอพอจะรู้ชะตาของตัวเองแต่ทว่าก็ยังกลัวและกังวลในเวลาเดียวกัน “ใช่ และกฏของทางโรงแรมเธอคงยังจำได้ตอนที่มาสมัครงาน” “จะ จำได้ค่ะ” “ถ้ามีการทำงานผิดพลาดและทำให้เสียภาพลักษณ์ของทางโรงแรมต้องโดนไล่ออกทันทีไม่ว่ากรณีใดๆ” เจ้าหน้าที่หญิงวัยกลางคนเอ่ยเสียงเข้ม “……” ข้าวหอมได้แต่เงียบและก้มหน้ายอมรับชะตากรรม แต่ไม่ทันที่เธอจะได้เอ่ยตอบอะไรก็ต้องเงยหน้าขึ้นหลังจากฟังประโยคต่อไปของเจ้าหน้าที่หญิงวัยกลางคน “แต่…ครั้งนี้เธอแค่โดนตักเตือน” “คะ?” หลังจากจบประโยคข้าวหอมก็ได้แต่แสดงสีหน้างุนงงปนสับสนออกมา “คุณโคลแค่ตักเตือนเธอเท่านั้น แต่ถ้ามีครั้งหน้าก็ต้องถูกไล่ออกตามกฏของทางโรงแรม” “จะ จริงหรอคะ ขอบคุณมากนะคะ” นี่เธอได้ยินไม่ผิดใช่ไหม เธอไม่ได้โดนไล่ออก “เธอโชคดีที่เจอคุณโคลเพราะถ้าเจอท่านประธานเธอคงไม่ได้นั่งอยู่ตรงนี้” เจ้าหน้าที่หญิงวัยกลางคนเอ่ยบอก “ค่ะ ต่อไปดิฉันจะตั้งใจทำงานไม่ให้ผิดพลาดอีกค่ะ” ข้าวหอมเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงมั่นใจ “ไปได้” แล้วข้าวหอมก็เดินออกมาจากห้องด้วยความโล่งใจพร้อมร้อยยิ้มเผยขึ้นบนใบหน้ากลมสวย ก่อนที่เธอจะรีบวิ่งไปหารุ่นพี่สาวเพื่อบอกข่าวดี “ข้าวหอมเป็นไงบ้าง แกโอเคใช่ไหม” ขิมถามขึ้นด้วยความเป็นห่วงทันทีที่เจอรุ่นน้องสาวเดินมาด้วยสีหน้าไม่สู้ดี “ฉัน…” ข้าวหอมเอ่ยออกมาแค่คำเดียวแล้วก็หยุดพูดพร้อมทำหน้าเศร้าออกมา ขิมที่เห็นแบบนั้นก็พอจะรู้คำตอบก่อนจะรีบเอ่ยปลอบรุ่นน้องตัวเอง “ไม่เป็นไรนะ ถึงไม่ได้ทำที่นี่ก็ยังมีที่อื่น เดี๋ยวฉันจะช่วยหางานใหม่ให้แกเอง” “ไม่เป็นไรหรอกเจ๊” ข้าวหอมเอ่ย “ทำไมล่ะ” ขิมถามกลับอย่างไม่เข้าใจ “เพราะ…เพราะว่าฉันยังได้อยู่ต่อยังไงล่ะ ฮ่าๆ” ข้าวหอมหัวเราะออกมาอย่างมีความสุขที่ได้แกล้งรุ่นพี่สาวของตัวเอง “ห๊ะ! จริงหรอวะ แกไม่ได้โกหกฉันใช่ไหม” ถึงยังนั้นขิมก็ยังไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่รุ่นน้องบอก “จริงแท้แน่นอน” “เป็นไปได้ยังไงนะเนี่ย” “ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน เห็นฝ่ายบุคคลบอกว่าคุณโคลเขาไม่เอาเรื่องฉันเพียงแค่ตักเตือนเท่านั้น แต่ถ้ามีครั้งหน้าไม่รอด” ข้าวหอมเอ่ยบอกอย่างที่ได้ยินมาให้รุ่นพี่สาวฟัง “ดีแล้ว แต่กล้าดียังไงมาแกล้งฉันคนอุตส่าห์เขาเป็นห่วง” ขิมเอ่ยอย่างเอาเรื่องก่อนจะทำหน้างอน “โอ๋ ฉันขอโทษก็นานๆได้แกล้งเจ๊ทีอะ หายงอนนะ” ข้าวหอมที่เห็นแบบนั้นก็รีบออดอ้อนง้อทันทีและก็ใช่มันได้ผล เธอรู้อยู่แล้วว่าขิมโกรธเธอได้ไม่นานหรอก “เช๊อะ ฝากไว้ก่อนเถอะ” “มาเอาคืนได้ทุกเมื่อเลยจ้า” ข้าวหอมเอ่ยอย่างติดกวนพร้อมกับหัวเราะชอบใจ ก่อนที่จะเอ่ยบอกขิมด้วยน้ำเสียงอ่อนล้าลง “แต่ฉันไม่เอาแล้วนะเจ๊งานแบบนี้อะ กดดันเกิน” “เอ้อๆจะพยายามแล้วกันนะ แต่ถ้าจำเป็นยังไงก็ต้องเจออยู่ดีแหละ” ขิมเอ่ยออกไปตามความเป็นจริง “แต่จะว่าไปไม่คิดว่าหน้านิ่งๆดูเย็นชาแบบนั้นจะใจดีไม่เอาเรื่องฉัน”อยู่ๆข้าวหอมก็เอ่ยออกมาตามความรู้สึก “คุณโคลเขาแค่ไม่อยากเสียเวลากับแกล่ะมั้ง” “แต่ก็ช่างเถอะ แค่ฉันไม่โดนไล่ออกก็พอแล้ว ไม่งั้นฉันขอตายแล้วเกิดใหม่ยังดีกว่า” ข้าวหอมเอ่ยออกมาอย่างไม่คิดอะไร ก่อนจะโดนขิมต่อว่าอย่างไม่จริงจัง “ไอ้หอม! ปากแกเนี่ยนะ” “เอ้อสรุปงานเสร็จแล้วใช่ไหม ฉันจะได้กลับ” ข้าวหอมเอ่ยถาม เพราะตอนนี้ร่างกายอันทรงงานหนักของฉันอยากที่จะพักเต็มที่แล้วหลังจากเจอเรื่องอันน่าตื่นเต้นแบบในวันนี้ไปก็ทำให้สาวน้อยตัวเล็กอย่างฉันหมดแรงเลยซะทีเดียว “แกกลับไปก่อนก็ได้เดี๋ยวที่เหลือฉันเก็บเอง อีกอย่างนี่ก็เริ่มมืดแล้วด้วย หอแกก็ยิ่งอยู่ไกล” ขิมเอ่ยอย่างเห็นใจรุ่นน้องสาว “เกรงใจอะเจ๊ เดี๋ยวฉันอยู่ช่วยดีกว่า” ข้าวหอมตอบอย่างไม่อยากที่จะเอาเปรียบรุ่นพี่ตัวเอง “ไม่เป็นไรแกกลับไปเถอะ เพิ่งเจอเรื่องหน้าสิ่วหน้าขวานมา อีกอย่างห้องที่ไอ้แป้งดูแลก็เสร็จพอดีเดี๋ยวมันมาช่วย” ขิมเอ่ยบอกเพราะไม่อยากที่จะให้รุ่นน้องสาวคิดมาก “แน่นะ” “เอ้อ รีบๆกลับไปเถอะเดี๋ยวมืดกว่านี้อันตราย” “อ่าเครเจ๊ ยังไงก็ขอบคุณนะ” ข้าวหอมเมื่อได้ยินแบบนั้นก็เอ่ยขอบคุณด้วยความจริงใจ “ว่าแต่กลับไง” ขิมเอ่ยถามขึ้น “น่าจะพี่วินแหละเร็วดี” “เอ้อ ยังไงก็ระวังตัวด้วยล่ะ” “จ้า” “พี่วินจ๊ะ” แล้วข้าวหอมก็เดินออกมาเรียกวินมอไซค์ด้านหน้าโรงแรมก่อนจะบอกทางให้ไปส่งยังซอยที่เธอพักอยู่ ซึ่งก็ห่างจากที่ทำงานเธอพอสมควร ที่จริงใจเธอก็อยากจะพักใกล้ๆที่ทำงาน ทว่าแถวนี้ค่าครองชีพสูงเกินไปสู้ไม่ไหวเธอเลยต้องอาศัยการเดินทางเอา แต่ปกติเธอจะนั่งรถเมย์ แต่วันนี้เริ่มมืดบวกกับร่างกายเริ่มอ่อนเพลียเธอเลยอยากกลับไปนอนเร็วๆเลยเลือกที่จะนั่งวินกลับ อีกด้าน ณ บ้านพรหมวนิชกุล “สวัสดีค่ะคุณท่าน” เสียงแม่บ้านเอ่ยทักทายเจ้าของบ้านขึ้นทันทีที่เห็นเดินเข้ามาในบ้านหลังใหญ่พร้อมลูกน้องคนสนิท “อืม ณลิลอยู่หรือเปล่า” ชายวัยกลางคนหรือเจ้าของบ้านอย่างดนุนัยเอ่ยถาม “คุณหนูอยู่บนห้องค่ะ ให้ดิฉันไปตามให้ไหมคะ” แม่บ้านหรือพิณเอ่ยตอบกลับด้วยน้ำเสียงนอบน้อม “ดี บอกว่าฉันมีเรื่องจะคุยด้วย” “ค่ะ” พิณตอบพร้อมกับเดินไปเรียกตามคำสั่งของเจ้านาย เวลาผ่านไปไม่นานก็มีร่างหญิงสาววัยยี่สิบปีเต็มเดินเข้ามาในห้องรับแขกพร้อมกับเอ่ยเรียกผู้เป็นพ่อขึ้นเสียงหวาน “คุณพ่อคะ” “อ้าวมาแล้วหรอ นั่งก่อนสิ” ดนุนัยเอ่ยบอกผู้เป็นลูกสาวเพียงคนเดียวของตน “ค่ะ คุณพ่อมีอะไรจะคุยกับณลิลหรอคะ” “ช่วงนี้อาการเป็นยังไงบ้าง” “ณลิลสบายดีค่ะ คุณพ่อเรียกณลิลมาถามเรื่องนี้หรอคะ” เธอเอ่ยถามผู้เป็นพ่อออกไป ก่อนที่ดนุนัยจะแสดงสีหน้าคิดไม่ตกออกมา “แล้วกับไมค์เป็นยังไงบ้าง” ไมค์ คือคนที่กำลังคบหาดูใจอยู่กับณลิลลูกสาวสุดที่รักของเขา “คุณพ่อมีอะไรหรือเปล่าคะ” ณลิลที่เห็นว่าผู้เป็นพ่อไม่ยอมพูดออกมาตรงๆสักทีเธอจึงตัดสินใจเอ่ยถามกลับไป ในครอบครัวเหลือแค่เธอกับพ่อสองคนมีหรอที่เธอจะไม่รู้นิสัยใจคอของผู้เป็นพ่อ “คือพ่อไม่รู้จะพูดยังไง” ดนุนัยแสดงสีหน้าหนักใจออกมา “มีเรื่องอะไรหรือเปล่าคะ คุณพ่อบอกณลิลได้นะคะถ้าลิลช่วยได้ลิลก็จะช่วยอย่างเต็มที่ค่ะ” ณลิลเอ่ยบอกอย่างเต็มใจช่วยเหลือ เธอรู้ว่าผู้เป็นพ่อทำงานหนักอยู่คนเดียวเธอจึงหวังอยากจะช่วยแบ่งเบาภาระของผู้เป็นพ่อได้ “พ่ออยากให้ณลิลแต่งงานกับโคล” “คะ?” หลังจากจบประโยคของผู้เป็นพ่อณลิลก็แสดงสีหน้าตกใจออกมากับสิ่งที่ได้ยิน ‘นี่เธอได้ยินไม่ผิดใช่ไหม’ “คุณพ่อหมายความว่ายังไงคะ” ก่อนที่จะเอ่ยถามกลับไปอย่างไม่เข้าใจ “ณลิลฟังพ่อก่อนนะ คือพ่ออยากให้หนูแต่งงานเพื่อพ่อเพื่อธุรกิจของเรา หนูก็รู้ว่าช่วงนี้ธุรกิจพ่อกำลังมีปัญหาและนี่ก็เป็นทางเดียวที่จะทำให้ธุรกิจเราไปต่อได้” ดนุนัยพยายามอธิบายให้อีกคนเข้าใจ ทว่าดูเหมือนว่าอีกคนจะไม่ยอมรับฟังเหตุผลของเขาเลยสักนิด “แต่ว่าลิลมีไมค์แล้วนะคะพ่อ” “พ่อรู้ แต่พ่อไม่มีทางเลือก” “แต่เรื่องนี้ลิลทำให้ไม่ได้จริงๆค่ะ ขอโทษด้วยนะคะ” ณลิลเอ่ยกลับอย่างไม่ยอมก่อนจะลุกขึ้นยืน “แล้วจะไปไหน พ่อยังพูดไม่จบเลยนะ” “ลิลจะไปหาเกรซค่ะ” “ไม่ได้ อีกอย่างลิลก็รู้ว่าพ่อไม่อนุญาตให้ขับรถคนเดียวมันอันตราย” “ลิลขับได้ค่ะ ลิลโตแล้วนะคะ” “แต่…” “ลิลขอตัวนะคะ แล้วก็คุณพ่อไม่ต้องส่งคนไปตามลิลนะคะ” พูดจบณลิลก็เดินออกจากบ้านไปทันที โดยไม่คิดสนใจเสียงเรียกของผู้เป็นพ่อเลยสักนิด “ลิล! ณลิลหยุดเดี๋ยวนี้นะ อลินดา!” “คุณท่านใจเย็นๆก่อนนะคะ ให้เวลาคุณหนูหน่อยเถอะค่ะ เดี๋ยวอาการคุณหนูจะกำเริบเอาได้นะคะ” พิณที่อยู่ในเหตุการณ์ก็เอ่ยเตือนผู้เป็นเจ้านายขึ้นด้วยความเป็นห่วงและเห็นใจเจ้านายทั้งสองคน “ก็ดูสิจะให้ฉันใจเย็นได้ยังไง นับวันยิ่งดื้อขึ้นเรื่อยๆหรือว่าที่ผ่านมาฉันตามใจมากเกินไป” ดนุนัยเอ่ยอย่างหัวเสีย พิณก็ได้แต่เงียบอย่างไม่กล้าเอ่ยอะไรออกมา ถึงเธอจะทำงานที่นี่มานานแต่เธอก็ไม่อาจพูดอะไรได้มากกว่านี้ “ส่งคนไปตามดูณลิลอยู่ห่างๆ อย่าให้เกิดเรื่องอะไรขึ้นเด็ดขาด” หลังจากใจเย็นขึ้นดนุนัยก็หันไปสั่ง เมธิน ลูกน้องคนสนิททันที ถึงเขาจะโมโหลูกสาวตัวเองมากแค่ไหน แต่ด้วยความเป็นพ่อก็อดที่จะเป็นห่วงลูกสาวไม่ได้ “ครับท่าน” เมธินตอบรับคำสั่งก่อนจะหันไปสั่งงานลูกน้องอีกที “แล้วมีทางโรงพยาบาลติดต่อเข้ามาหาฉันหรือเปล่า” ดนุนัยถามขึ้นอีกครั้ง “ยังเลยครับท่าน” “ตามเรื่องต่อไป ถ้ามีแจ้งบริจาคเข้ามาให้มาบอกฉันทันที” “ครับ”

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more