คเชนทร์กลายเป็นลูกค้าประจำที่ทุกคนในร้านรู้จัก เขานั่งมองออกไปนอกหน้าต่างมือถือแก้วกาแฟที่พริมชงให้เองเมื่อครู่ กลิ่นหอมของคาราเมลผสมกลิ่นกาแฟคั่วเข้มลอยอบอวลอยู่รอบตัว ทั้งหอม ทั้งอบอุ่น ทั้งมีบางสิ่งที่ยากจะอธิบาย — เหมือนหัวใจเขาในตอนนี้
เสียงฝีเท้าเบา ๆ ดังขึ้นจากด้านหลัง พริมเดินเข้ามาพร้อมผ้ากันเปื้อนผืนเล็กในมือ “อย่าบอกนะว่ายังไม่ได้กินอะไรตั้งแต่บ่าย?” เธอถามพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยน แต่ดวงตานั้นเต็มไปด้วยความห่วงใยที่ไม่ต้องพูดเป็นคำ
“กินกาแฟที่พริมชงก็อิ่มแล้ว” เขาตอบพร้อมหัวเราะเบา ๆ พยายามแกล้งทำเสียงขี้เล่นเหมือนเดิม แต่ในใจกลับรู้ดีว่ารอยยิ้มของเธอทำให้เขาอบอุ่นยิ่งกว่าอาหารมื้อไหนในชีวิต
“อย่ามาอ้อนเลย” พริมส่ายหน้าเบา ๆ ก่อนจะยื่นขนมปังแซนด์วิชให้ “กินซะ เดี๋ยวพริมจะบอกพี่ในร้านว่าไม่ต้องทำกาแฟให้คนไม่กินข้าว”
คเชนทร์หัวเราะ หยิบขนมมาจากมือเธอ นิ้วของเขาแตะโดนนิ้วของเธอเพียง
