MR. LISTLESS

(6)

Dinala nila ako sa isang abandonadong warehouse. Hindi ko magawang sumigaw dahil natatakot ako sa hawak-hawak nilang mga patalim. Napapalibutan pa ako ng mga barakong lalaki, imposible talagang makatakas kahit ilang beses pa akong magpumiglas. Pagpasok namin sa loob ay nakita ko ang napakaraming mga sasakyan, isang tambakan pala ito ng mga luma at sira-sirang sasakyan. May nakikita akong mga ininstall na mga tent sa paligid, siguro ay ginawa na nilang tirahan ang warehouse na'to.

"Lakad Miss!" sigaw nang isa sa mga kasamahan nila.

"Ahh!" I screamed in pain when he slapped my butt. Natatakot ako na nandidiri dahil sa ginawa ng lalaking 'yun. Hindi ko maatim na may ibang tao ang humahawak sa maselang bahagi ng katawan ko.

"Ang lambot ng pwet Pre! Ang sarap siguro nito sa kama." Ngumisi ng nakakaloko ang mga kalalakihan sa'kin at tinignan ako mula ulo hanggang paa. Sa nakikita ko ay mukha silang mga gutom na hayop na naglalaway sa'kin. Nakakadiri ang mga pagmumukha nila na pinagnanasaan ako.

"Swerte ni Boss, siyempre siya ang mauuna rito kay Ms. Ganda!"

"Tumahimik ka nga Bogart! Marinig ka ni Boss, patay ka talaga."

Habang nag-uusap sila ay hindi ko na mabilang kung ilang Santo na ang tinawag ko para masagip sa kinasadlakan kong kapahamakan ngayon. In my head I cursed Tyron a lot of times now, all of these bad luck I'm facing right now is because of him. Dahil sa panggagago at pangloloko niya sa'kin, I wouldn't be in this frightening situation if he hadn't fooled me and broke my heart. Kung sana ay siya na lang ang nasa sitwasyon ko ngayon, sana maramdaman niya ang sakit na nararamdaman ko ngayon. How can he do this to me? At ngayong nahaharap pa ako sa kapahamakan, Is there someone out there who will save me? O dito na ako mamamatay?

Tumigil kami sa paglalakad sa harap ng isang malaking tent. Nagtutulakan naman ang mga lalaking bumihag sa'kin sa kung sino ang kakatok.

"Ikaw na Tasyo!" turan no'ng isa.

"Anong ako?"

"Si Bogart nalang!"

Sabay silang lahat napatigil sa pagsasalita nang makarinig kami ng mga ungol na nanggagaling sa loob ng tent.

"Sige Johnny Boy itodo mo pa," ungol ng isang babae.

"Ganito ba Sheila? Masarap ba?" sagot naman no'ng Johnny Boy.

Nagkatinginan ang mga lalaking kasama ko at napailing.

"Busy pa si Boss, nandito pala si Sheila," ani no'ng kalbo na si Bogart.

"Eh, paano 'to?" Sabay turo sa'kin.

"Ikulong niyo na muna sa likod, itali niyong mabuti. Nanggigigil pa naman ako sa babaeng 'to, sarap na sarap na akong ikama itong si Ganda!"

"Ako sunod ni Boss ha? Ako unang nakakita sa kan'ya eh." Pinagtatalunan nila kung sino ang susunod sa pila para gahasain ako mamaya.

Napaiyak nalang ako sa kawalan ng pag-asa habang puno ng takot ang puso ko. I am maybe safe for now but I don't know what will happen later. Kailangan kong makatakas sa kanila. Hindi ko hahayaang madapuan ako ng mga nakakadiring kamay ng mga rapist na'to. Ayaw kong magahasa at pagtulungang babuyin. Kinaladkad ako nang isang tauhan nila at binaybay namin ang daan patungo sa likod ng warehouse kung saan may isang maliit na kubo. Nang makapasok ako ay napasinghap ako sa nakita ko. Hindi lang ako ang nakakulong sa kubong 'to. May tatlo pang kababaihan ang kanilang itinali rito. Puros may mga pasa ang kanilang mga katawan at pagmumukha at wala na sa ayos ang damit.

"Subukan mong tumakas rito at matutulad ka sa mga 'yan!" sigaw no'ng mukhang Janitor fish na lalaking nagtali sa'kin. Hinawakan nito ang baba ko at pilit pinapalabas ang dila ko sa bibig.

"Argh!" impit kong sigaw.

"Ano ba?! Magmamatigas ka ba?"

Naamoy ko na agad sa malayo ang hininga nito habang sinisigawan ako sa mukha, paano pa kaya kung halikan niya ako? Baka sa bad breath ako mamatay at hindi sa panggagahasa. Agad naman akong nakaisip ng paraan para hindi matuloy ang panghahalik niya sa'kin.

"Sige ituloy mo, isusumbong kita sa boss niyo!" Agad namang napatigil ang Janitor fish na lalaki sa pagpupumilit na halikan ako sa labi. Binitawan niya ang baba ko atsaka padabog na umalis sa kubo.

"Oh my God! That was so close!" saad ko nang makitang tuluyan ng nakaalis ang lalaki.

Agad kong Inilibot ang aking paningin sa kubo at nasiplatan ko ang mga kababaihang umiiyak ng mahina habang nagkukumpulan sa may gilid at yakap-yakap ang kanilang mga sarili. Sa palagay ko ay mga menor de edad pa lamang ang mga sila base sa kanilang mukha. I saw one particular girl that caught my attention. Akala ko tatlo lang ang babaeng nandirito, may nakita pa akong isang babaeng maganda. She looks so young also, I think she's just 15-18 years old. May salamin ito sa mata habang nakatitig lamang sa kawalan. Wala siyang galos sa katawan at maayos pa ang kan'yang pananamit.

"Shh, tumigil na kayo sa pag-iyak. We'll figure out how to escape later okay?" wika ko. Nais ko sanang maibsan ang kanilang mga takot. I saw how terrified they were when they saw that guy a while ago. Umiling naman ang babaeng nasa gilid na kanina ko pa pinagmamasdan.

"That idiot! How dare he drag me here!" Sa tono ng pananalita nito ay alam kong nabibilang siya sa mayamang pamilya kaya palaisipan sa'kin kung paano ito na-kidnap.

I was taken aback when she saw that I'm watching her silently. I felt her gaze at me, at nailing ito saglit.

"Based on your clothes, I can conclude that you're rich," she said with a mocking smile on her face. "A limited edition LV bag and boots, a Chanel coat and your shirt is gucci. This girl is amazing, paano niya nalaman 'yun? At Anong problema ng kabataan ngayon? Bakit ang tatapang? Ako 'yung pinakamatanda pero ako pa ang nangungunang natatakot sa mga pasaring ng dalagitang 'to.

"Argh, mendokuse," she utter. I don't know what language is that pero sa tono nito ay masasabi kong naiinis na siya sa kalagayan.

Hinayaan ko na lang muna ang siya at mukhang mainit ang ulo nito. Ibinaling ko ang atensyon sa tatlong dalagitang nasa harap ko. Hindi naman ako makalapit sa kanila sapagkat nakatali rin ang mga kamay at paa ko sa isang poste na nasa harap nila. All I can do is to try to talk to them to ease their fear, even just a little. Kailangan naming makaligtas dito bago pa bumalik 'yung mga masasamang tao na 'yun.

"Anong mga pangalan ninyo?" I asked them. Tumigil sila sa kakaiyak at isa-isang sinagot ang mga katanungan ko.

"Nieves po," sagot no'ng isang babaeng may maamong mukha. Ngayon ko lang napansin ang mga mukha nila. They looks so innocent at magaganda silang tatlo.

"Francis," wika no'ng isa. Kung ang una ay may maamong pagmumukha, this girl has fierceness on her face at samahan pa ng dead-eye look, papasa 'to bilang sundalo in the future.

"I'm Hariette po." Napatingin ako sa ikatlong babae. Among the three of these girls, siya 'yung sa palagay ko ay na-trauma ng todo. This girl is so pretty at mukha siyang hindi Pilipino. Ano bang nangyari sa kanila? Bakit napunta sila sa mga taong 'to? Gusto kong maiyak sa kalagayan namin pero pinigilan ko ang sarili. This is not the time to show some weakness lalo pa't ako ang nakakatanda sa kanila.

"It's time," the girl with the glasses said. Kahit nalilito ay nagawa ko pang magtanong sa tinuran niya.

"What do you mean?" Hindi niya ako sinagot dahil nakatuon ang atensyon nito sa pagkalikot ng kung ano sa may likuran nito.

"Wew, this is so bothersome. Kuya will pay later," saad pa nito. Panay lang ito sa pagsasalita ng kung ano-ano na hindi naman namin maintindihan.

"How did you?" I shockingly asked when I saw how she threw the rope that used to tie her down. She successfully freed herself so easily at may kung anong ginawa ito sa relong nasa palapulsuhan niya.

"Kuya, I'm good to go." Napatigil ito saglit sa pagsasalita atsaka tinignan kaming apat. "Yeah, yeah, we're at the back of this old warehouse. I don't know what it's called, but can you just look for it?!"

Namangha naman ako nang malaman kong cellphone pala 'yung relo niya. Nakikita ko kasi ito sa mga movies eh, hindi ko aakalaing makaka-encounter ako ng ganitong scene in real life.

"Who are you?" nagtatakang tanong ko sa kan'ya.

"Better not to know." Isa-isa niya kaming tinulungan para matanggal ang pagkakatali sa mga kamay at paa namin.

Ilang segundo pa lamang ay narinig ko ang putukan ng baril na nagmumula sa warehouse. Isang pagsabog ang nagpayanig sa lupa ay sabay-sabay kaming napadapa. Noong isang araw lang ay pang korean drama ang naging takbo ng buhay ko dahil sa pagkasawi sa pag-ibig, ang dali naman ng transition at agad naging action. Natakot ako sa mga putok at sigaw na naririnig ko mula sa labas. Wala akong nagawa kung 'di ang yakapin ang tatlong dalaga na nasa harapan ko. Nanginginig na rin kasi sila at parang nababalisa na sila sa sitwasyon.

"Stop worrying everybody, we're safe now," seryosong ani no'ng misteryosong babae.

Sabay pa kaming napasigaw ng biglang may tumadyak sa pinto nitong kubo at iniluwa ang isang lalaking nakasuot ng purong itim na damit. He looked like a secret agent dahil sa damit nito.

"Anika! Where are you!?"

"Argh, here he go again," mahinang utal no'ng Anika sa kan'yang sarili.

"I'm here, you dumb brother! Don't shout my name, idiot!" pairap nitong sagot.

"Thank God, you're safe."

The man look at us at ngumiti ito nang makitang natatakot kami sa nangyayari.

"Hey guys, it's okay now. We can all go home safely," masayang anunsiyo nito sa'min. He helped us to get up at iginiya niya kami papalabas ng kubo.

"Don't mind me, they much more needs help than I am," wika ko nang angkang tutulungan na sana ako no'ng lalaki.

We walked our way out habang nasa likuran namin 'yong Anika at 'yong kuya niya naman ay nasa harapan namin at nasa gitna kaming apat na ni-re-rescue. Paglabas namin ay nakita ko na may apat pang mga lalaki na purong nakasuot ng itim na damit. Parang uniform iyon ng mga secret agent at may kan'ya-kan'ya silang bitbit na mga baril sa kamay.

"That was easy peasy!" saad no'ng isang lalaki na may suot na itim na glasses sa mata.

"I haven't even shed a single sweat for that mission," mayabang namang tugon no'ng isang lalaki. Guwapo iyon at may suot na eyeglass at may bitbit na laptop sa kamay.

Napukaw naman ang pansin ko sa isang lalaking hindi umiimik at panay lang sa pag-spray ng alcohol sa sarili. May suot itong itim na sombrero sa ulo at medyo nakatalikod siya sa may banda namin kaya hindi ko makita ang buo nitong pagmumukha. Hindi ko na nasundan pa ang kanilang pag-uusap dahil bigla nalang akong bumulagta sa lupa at nahimatay dahil sa gutom.