2 เดือนต่อมา
บนเตียงผู้ป่วยมีผู้ชายตัวโตเอนนอนอยู่ ข้างกายมีหญิงสาวตัวเล็กกำลังหยิบผลไม้ป้อน แม้ทั้งแขนจะถูกพันเอาไว้ด้วยผ้าพันแผล แต่สีหน้าของคนเจ็บกลับดู่แจ่มใสมากกว่าที่ควรจะเป็น
“อาการดีกว่าที่คิดนะ ทีแรกนึกว่าใกล้ตาย”
เสียงของคนที่เพิ่งมาใหม่ดังขึ้น ก่อนที่เขาจะหันไปเห็นว่าเป็นเวคา ไม่แปลกใจเท่าไหร่นักที่เห็นคู่แฝดมาที่นี่เพราะคงไม่พ้นลูกน้องคนสนิทเป็นคนโทรบอก
มาวินเหลือบไปมองเวคาแค่ครู่เดียว แล้วก็หันกลับมาสนใจคนตัวเล็กที่กำลังป้อนองุ่นเขาต่อ ริมฝีปากอ้าออกเพื่อให้เธอป้อนเรื่อย ๆ ใบหน้าคมเปื้อนยิ้มตลอดเวลา
“แล้วนี่เฮียวีกับพ่อรู้หรือยัง”
คงเป็นเพราะเขาไม่หือไม่อือ มัวแต่อ้าปากรับองุ่นจากคนตัวเล็ก จึงทำให้เวคาอดที่จะถามขึ้นมาไม่ได้
“ยัง ไม่อยากบอกน่ะ เรื่องเล็กแค่นี้เอง ไม่รู้จะบอกไปทำไม”
“ไม่คิดว่ามันแปลกไปหน่อยเหรอวิน แค่สองเดือนโดนลอบทำร้ายไปแล้วถึงสามรอบ ทั้งที่ตารางงา
