มาวินทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาแล้วดึงแขนของคนตัวเล็กให้เธอนั่งลงบนตัก จมูกกดลงตรงแก้มเนียนทั้งซ้ายและขวาอย่างเท่าเทียมไม่ให้มีข้างไหนได้น้อยใจ
“ได้หอมแก้มหวานแบบนี้ เหมือนเฮียจะแข็งแรงขึ้นอีกเป็นร้อยเท่าเลย” คนตัวโตพูดจาออดอ้อนทั้งกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น ทำราวกับถ้าปล่อยมือแล้วเธอจะหายไปจากตรงนี้
“ให้หวานนั่งตักแบบนี้ เฮียวินไม่หนักเหรอคะ” ถามออกไปด้วยความเป็นห่วง ไหนจะบาดแผลบนร่างกายยังไม่หายดีอีก
“ไม่หนักหรอก ต่อให้หวานนั่งทับทั้งคืนเฮียก็ไหว” คำพูดสองแง่สองง่ามมาพร้อมกับสายตากรุ้มกริ่ม “เหลืออีกสองอาทิตย์ก็จะอายุครบยี่สิบปีแล้วใช่ไหมครับ”
คำถามของเขาทำเอาคนฟังหน้าเปลี่ยนสี จากผิวขาว ๆ ก็แดงราวกับผลตำลึงสุก คนตัวเล็กได้แต่ก้มหน้ากลบความเขินอาย ซึ่งในตอนนี้นัยน์ตาสีเข้มนั้นจ้องมองเธอแทบจะกลืนกินเลยก็ว่าได้
“นี่เฮียวินนับวันรอเลยเหรอคะ” เธอถามกลับเสียงอ้อมแอ้ม ในขณะที่อ้อมแขนแกร่งยังกระชั
