น้ำหวานดีดตัวลุกจากเตียงนอนตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง อาการพะอืดพะอมทำให้ไม่สามารถข่มตาหลับได้ต่อ แต่นั่งยังไม่ถึงนาทีคนตัวเล็กก็ต้องรีบวิ่งเข้าไปห้องน้ำ เมื่อรู้สึกว่าสิ่งที่กินเข้าไปเมื่อวานมันคล้ายจะตีกลับออกมาทางเดิม
ประตูห้องน้ำเปิดออกอย่างเร่งรีบ ก่อนที่เธอจะรีบถลาตัวเข้าไปนั่งเกาะชักโครกเอาไว้แล้วอาเจียนออกมา
เสียงโอ้กอ้ากที่ดังขึ้นต่อเนื่อง ทำให้มาวินที่นอนอยู่บนเตียงต้องเปิดเปลือกตาขึ้นอย่างไม่มีทางเลือก แต่พอก้มมองในอ้อมแขนกลับไม่เห็นร่างเล็กที่ควรจะนอนอยู่ตรงนี้ แล้วเสียงที่ดังขึ้นอีกครั้งก็ดึงความสนใจให้เขาเงยหน้าขึ้นไปมองต้นตอของเสียง
ร่างสูงรีบดีดตัวลุกจากที่นอนเมื่อเห็นไฟห้องน้ำเปิดอยู่และยังมีเสียงดังจากข้างในอยู่ไม่หยุด
“หวาน เป็นอะไรหรือเปล่า”
มาวินย่อตัวลงนั่งข้าง ๆ คนตัวเล็กที่ยังโก่งคออ้วกอยู่ตรงชักโครกแล้วช่วยลูบหลังเบา ๆ สายตาคมมองดูเธออย่างเป็นห่วง
“ไม่แน่ใจค่
