ถึงเขาจะบอกว่าไม่ต้องกลัว แต่คนตัวเล็กที่นั่งอยู่ตำแหน่งข้างคนขับก็ประหม่าจนมือที่กุมกันอยู่ชื้นเหงื่อไปหมด เธอไม่เคยเห็นหน้าพ่อกับแม่ของเขา ไม่เคยถูกแนะนำให้ใครรู้จัก ที่เคยเห็นบ้างเป็นบางครั้งก็มีแต่พี่ชายและฝาแฝดของเขาเท่านั้น
เท่าที่รู้ในตอนนี้ ครอบครัวของมาวินเป็นกลุ่มมาเฟียที่มีอิทธิพลมาก แล้วเธอที่เคยทำลูกของพวกเขาเกือบตายจะเป็นที่ยอมรับจริง ๆ เหรอ
ยิ่งคิด ก็ยิ่งกลัว
“เฮียบอกว่าไม่ต้องกลัว แล้วทำไมถึงยังนั่งตัวแข็งขนาดนั้นล่ะครับ”
มาวินปรายสายตาไปมองเด็กดื้อที่นั่งตัวแข็งทื่ออยู่ข้าง ๆ น้ำหวานเงยหน้าขึ้นมอง ดวงตากลมโตนั้นมีน้ำใสเอ่อคลออยู่
“หวานร้องไห้ทำไม”
“หวานกลัว กลัวว่าครอบครับของเฮียวินจะไม่ยอมรับหวาน เพราะว่า...”
ประโยคสุดท้ายนั้นขาดห้วงไป แต่มาวินก็พอจะเดาได้ว่าอีกฝ่ายกำลังหมายถึงเรื่องอะไร
“ถ้าเรื่องนั้นหวานไม่ต้องห่วงหรอก พ่อกับแม่แยกแยะได้ หวานไม่มีทางเลือกนี
