“เฮียวินจะไปเรียนแล้วเหรอคะ” เสียงใสเอ่ยถามเมื่อเห็นคนตัวโตเดินออกมาจากห้องนอนในชุดช็อปที่มักจะใส่เป็นประจำ
“ครับ เฮียมีธุระสำคัญต้องทำที่มหา’ลัยน่ะ” มาวินตอบกลับแล้วเดินมาหยุดอยู่ด้านหลังเธอที่นั่งอยู่บนโซฟา ร่างสูงโน้มลงแล้วกอดคนตัวเล็กเอาไว้ก่อนจะกดจมูกหอมพวงแก้มทั้งสองข้างอย่างเท่าเทียม
“เฮียโทรตามพี่ยามาเฝ้าหวานแล้วนะ”
“ไม่ต้องหรอกค่ะ หวานไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย”
“ไม่เป็นอะไรได้ยังไง เมื่อเช้าก็อ้วกขนาดนั้น เกิดเป็นลมหน้ามืดตอนเฮียไม่อยู่จะทำยังไง”
นี่แหละสิ่งที่เขาเป็นห่วงมากที่สุด อยากจะดูแลเธอตลอดเวลา ไม่อยากให้คลาดสายตาแม้แต่วินาทีเดียว เลยตัดสินใจก่อนที่จะจัดงานแต่งและย้ายกลับไปอยู่บ้านอยากทำทุกอย่างให้มันเรียบร้อย
“ก็ได้ค่ะ เฮียวินขับรถดี ๆ นะคะ”
ใบหน้าจิ้มลิ้มส่งยิ้มน่ารักมาให้ มันเป็นรอยยิ้มที่สะกดเขาให้ตกหลุมรักเธอครั้งแล้วครั้งเล่า
“เมียเฮียวินน่ารักจัง ลูกออกมาต้อง
