“เฮีย ช่วยดูหน่อยว่าผมหล่อหรือยัง เวด้วย ดูทีว่าวินโอเคหรือเปล่า”
ชายหนุ่มร่างสูงเอ่ยถามพี่ชายตนเองและคู่แฝดในขณะที่กำลังยืนหมุนซ้ายหมุนขวาอยู่หน้ากระจก อาการในตอนนี้นั้นตื่นเต้นจนแทบจะเก็บอาการไม่อยู่ เมื่ออีกไม่กี่นาทีข้างหน้าก็จะได้ฤกษ์สวมแหวนและรดน้ำสังข์
“ก็ปกติเหมือนทุกวัน” ปฐวีตอบ
“นั่นดิ เวก็ว่าปกติ” เวคาเสริมอีกแรง
“ไม่ใช่แบบนั้นดิ วินหมายถึง แบบว่าวันนี้วินมีออร่าความเป็นเจ้าบ่าวบ้างปะ คือแบบถ้าหวานเห็นจะตะลึงไหมที่สามีตัวเองหล่อขนาดนี้”
พอจบประโยคทั้งปฐวีและเวคาต่างหันมองหน้ากันแล้วกลอกตามองบนจนรอบ อยากจะ ‘แหม’ ยาว ๆ ให้ไปถึงดาวอังคาร ไม่รู้ใครกันที่เคยบอกว่าจะไม่กลับไปโง่อีก จะไม่เชื่อในความรักอีกแล้ว
“ได้ฤกษ์ไปรับเจ้าสาวแล้ว” ปฐวีก้มมองนาฬิกาข้อมือแล้วเอ่ยบอกน้องชายที่ยังยืนหมุนอยู่หน้ากระจกไม่หยุด
น้ำหวานนั่งอยู่ในอีกห้องหนึ่ง ดวงตากลมโตที่ถูกแต่งแต้มไว้อย่างสวยงามจ้อ
