2
1980 Words
Panay ang pisil ko sa mga daliri ko dahil sa sobrang kaba. Hindi ako makatingin sa kaliwa, sa takot na baka may gawin siyang masama.
Hindi ko alam kung paano niyang nalaman na nasa presinto ako. At wala rin akong maisip na paraan kung paano niya nalaman ang pangalan ko. Siguro nasa record ng Firm? Hindi ako sigurado pero yun lang ang pinakamalapit na pwede niyang pagkuhanan ng impormasyon.
Nang sinilip ko ang daan, napaupo ako nang maayos dahil ito yung daan malapit sa tinutuluyan kong bedspace. Nakikita ko na yong tindahan ni Aling Belsi kaya alam kong ilang metro na lang nandoon na ako.
"Diyan lang po ako..." Turo ko sa kanto, kung saan may maliit na daanan. Naghintay ako ng ilang segundo pero nanlaki ang mga mata ko nang tinuloy-tuloy niya ang pagda-drive. Doon pa lang kinakabahan na ako... Alam kong may mangyayaring masama kung hindi ako manlalaban ngayon.
"Kuya! Baba niya na po ako..." Pagmamamakaawa ko, baka sakaling sa pamamagitan no'n matinag siya. Kaya lang... Parang lalo pa akong tinatakot.
Nanginig na ako at inabot ang kamay niya na nasa manubela. Kaso mas nauna siyang hawakan ang kamay ko at nilagay sa ibabaw ng hita niya. Nanubig na naman ang mga mata ko, at naramdaman ko naman yong pamilyar na pakiramdam na parang nanghihina ang mga kalamnan ko dahil sa sobrang kaba.
"Kuya..."
"Hindi naman kita pipilitin... Sayang naman kasi kung sa iba ka lang mapupunta." Ngisi niya.
Sumakit ang lalamunan ko at napalunok dahil parang may nagbabara do'n.
Putanginang lalaki 'to! Gwapo sana kaya lang puro kamanyakan ang nasa isip. Hindi naman lahat ng babae tulad ng iniisip niya! Kung sa tingin niya pwede akong pangkama... Doon siya nagkamaling akala. Hindi ako ganoong klasing babae. Kaya nga umalis ako sa bahay nina Tiya kasi ayaw ko na nang mala-impyernong buhay, kaso ito at ibang tao naman ang nagdala ng impyerno sa buhay ko ngayon.
"K-kuya... Wag niyo na pong ituloy. Minor po ako... Kapag pinilit niyo po, kakasuhan ko kayo... Isusumbong ko kayo sa DSWD."
Naluluhang ani ko. Halos malaglag na ang mga luha sa mga mata ko. Nagpipigil lang din kasi ako dahil paniguradong kapag nagwala kaagad ako, ako naman ang magiging delikado rito.
Wala na talagang mapagkakatiwalaang tao ngayon. Kahit yong mga taong mukhang desenti kaya pa ring gumawa ng kasamaan.
Tumigil ang sasakyan sa tabi ng isang bakeshop. Napatingin ako sa kanya, gayun din sa kamay ko na hawak niya. Hinila ko 'to kaso di niya binitawan.
Napalunok ako at napaawang ang bibig dahil talagang hindi na ako makahinga sa sobrang kaba. Gusto ko nang tumakbo palayo. Buksan tong pintuan at humingi ng tulong kahit kanino.
"Minor ka?" Medyo nabibigla niyang tanong.
Tumango ako nang dahan-dahan. Binitawan niya na rin ang kamay ko kaya nabawi ko yon at hinimas ko dahil sa pandidiri.
"H-how... How old are you?" May ebidensya pa rin ang pagkakabigla sa mukha niya.
"15."
Nanlaki ang mga mata niya, pabalik-balik ang titig niya sa akin. Kinabahan naman ako dahil do'n. Napasilip ako sa labas at naghahanap ng pwedeng paghingan ng tulong. Alam kong nasa delikadong sitwasyon ako ngayon. Kanina pa talaga, pero mas nakakatakot 'to.
"Niloko mo ang management?!" Medyo iritado niyang tanong.
Napalunok ako, halos gusto ko nang makipagpalitan ng pwesto sa pintuang nasa tabi ko. Nakakatakot!
Mama...
"Mukha ka namang desi-otso." Halatang hindi pa rin siya makapaniwala. Hinagod niya ako ng tingin, mula ulo hanggang tagiliran ko. Narinig ko na lang na parang may nag-click. Kaya naman pala kasi papalapit siya sa akin... Napadiin ang dikit ko sa pintuan.
Yong paa ko inayos ko paharap sa kanya. Wag siyang magkakamali dahil kung sa tingin niya okay lang no'ng una, ngayon hindi na pwede sa akin ang ganito. Bata lang ako pero kaya kong manlaban. Oo nga't may pera siya, mayaman, malaking tao pero anong karapatan niyang bastusin ako ng ganito?
Takot na takot ako... Sobra! Pero kung magpapatianod lang ako sa nararamdaman ko, ako ang magiging dehado sa huli. Bata lang ako pero kaya kong protektahan ang sarili sa abot ng makakaya ko o sa kakayahan ko. At ang taong 'to?! Isang dampi lang! Sisipain ko siya hanggang mamaga iyang mukha niya.
"Papalakihin na lang kita..." Sabi niya na may ngiting aso.
Tumigas ang hilatsa ng mukha ko. Alam ko na agad na puro kamanyakan lang ang nagpapagalaw sa katawan ng taong 'to.
At hindi ako magpapauto rito. Tapos na ang kabanata ng paghihirap ko sa puder ni Tiya, kaya hindi ako makakapayag na basta na lang aalipinin ako ng ibang tao.
"Kuya... Hi-hindi ko po kayo isusumbong kung papalabasin niyo po ako ngayon din. Maawa naman po kayo at bata lang po ako." Halos tunog mangiyak-ngiyak na ang boses kong yon.
Napasulyap siya sa unahan, ako naman napapalunok sa takot. Sayang talaga! Gwapo ka sana kaso pinaiiral mo iyang kamanyakan mo sa katawan! Bakit kaya di na lang siya maghanap ng matinong babaeng syusyotain? Hindi yong mananakot siya ng menor de edad!
"Matagal na akong naghahanap ng katu----"
----long
"Kuya. Ayaw ko po."
Ngumisi siya, yong ngisi niyang sobra ko nang kinaiinisan ngayon.
"Wala sa plano ko ang pakawalan ka, hija... Pinapapapili na nga kita o! Katulong o parausan?"
Nakagat ko nang mariin ang pang-ibabang labi dahil sa pangangasim nang nararamdaman ko. Ang bastos-bastos nito! Bibig pa lang ang bastos-bastos na!
"Putang----"
"Bawal akong minumura, bata... Isang mura pa at baka saan ka dalhin niyan." Malademonyong ngisi niya.
Napasipa ako dahil yong kapit ng kamay niya sa binti ko sobrang higpit na parang nararamdaman ko na ang resulta noon, maaaring magkapasa ako o nagkapasa na siguro. Gusto kong umiyak kaso malalamig na hangin na lang ang pumapasok sa katawan ko.
Humahagod ang kamay niya sa binti ko kaya napapasipa ako sa takot. Nanlalaki na din ang mga mata ko sa pagkakabigla at may mumunting ipit na boses na sa lalamunan ko dahil talagang gusto ko nang umiyak. Nanlalaban lang ang lamig at kaba kay hindi ko mailabas iyon.
Yong isang paa ko sana, na tanging pag-asa ko lang ay ipit na ipit sa pagitan namin.
"K-kuya, wag... Po!" Nalaglag ang unang tatlong butil ng luha sa aking mga mata.
Nanginig na ako sa nagkahalo-halong takot na nararamdaman ko mula pa kanina. Siniksik ko na rin ang sarili sa pinakagilid ng sasakyan. Gusto kong magtalukbong, magtago... Noon lang ako nakaramdam ng kawalan ng pag-asa. Alam ko na kasing may mangyayari... Alam ko na agad. At kapag nangyari 'to. Hindi ko na alam kung ano pang mangyayari sa akin pagkatapos.
Masakit ang puso ko, sobrang sakit na parang literal na pinipiga iyon hanggang sa maubos ang dugo.
Napalakas ang iyak ko... Sa mabibigat at walang humpay na malalakas na mga t***k ng puso ko, nagmukha na itong tambol ng drum... Parang gusto ko na lang yatang mamatay kesa maramdaman ang ganitong pangmamanyak niya.
"Wag kang mag-alala, hahanap-hanapin mo rin 'to. Masasarapan ka, promise."
Para siyang sabik na sabik kaya mas lalo pa siyang lumapit. Ilang dangkal na lang pwede na siyang dumikit sa akin.
Napangawa na ako sa kaiiyak. Hindi ko na maintindihan lahat ng nangyayari. Masakit ang dibdib ko, nanlalamig ako sa kaba at talagang nilamon na ako ng takot.
Gusto ko na lang matulog. Ayaw kong maramdaman yong hagod ng magaspang niyang kamay sa balat ko. Pinagsisihan ko na ngayon kung bakit mas pinili kong maglayas kesa tiisin na lang sana sina Tiya. Dapat naging matatag ako noon. Di sana'y wala ako sa sitwasyon na 'to.
Hindi sana ako umiiyak, nagmamalikot at nagwawala. Kinakalampag ko na yong bintana dahil gustong-gusto ko nang lumabas!
Kada subok kong abutin ang mukha o katawan niya para masuntok, lumalayo siya. Para bang kaydali lang sa kanyang depensahan lahat ng panlalaban ko.
Nanghina ako, nawalan ng pag-asa. Napaiyak na lang nang mahina.
Alam ko ng wala na akong pag-asa.
"Sorry... Sorry... It's been months since my last. Pahawak lang, Amy. Pangako hindi na hihigit pa roon." Bulong nito halos magpalitan na ang pawis namin dahil sa pagkakadikit ng katawan niya.
Wala akong pinagpapasalamat kung ngayon man ay may sout pa akong jacket. Baliwala na iyon. Hindi na yata ako makakaiwas. Kahit umiyak man ako ng malakas dito.
Napagod ako, at napapahikbi na lang habang nakatingin sa gilid ko. Yon lang ang abot ng mga mata ko. Kapag tumingin naman ako sa tapat ko, makikita ko kung anumang ginagawa niya.
Napapapiksi ako sa tuwing umiiba ang direksyon ng mga kamay niya. May mga pagkakataon na umaakyat ito hanggang hita. Pagkakatapos ibabalik niya rin sa binti.
Napapangiwi na lang ako at mapapaiyak na naman. Ano bang nangyayari sa kapalaran ko? Halos lahat yata ng kamalasan nasalo ko na...
"Damn! You've got a smoother and softer skin."
Wala akong pakialam! Putangina nito!
Napapikit ako nang maramdaman ko ang hininga niya sa leeg ko. Gusto ko na namang umiyak. Gusto ko nang tulong, kaso wala naman akong nakikitang tao sa labas. Sinasadya yata ang lahat. Ang malas-malas ko! Sobrang malas ko!
Ginapangan ako nang paninindig dahil sa kahindik-hindik na pangyayari ngayon. Hindi ko inasahan yong pagdila niya sa leeg ko. Tatlong pahalang bago tumigil.
May dumaang sakit sa pagitan ng ilong ko't naging hudyat para umiyak na naman ako. Walang katapusong pagtulo ng mga luha. Ang malas ko nga!
Mama... Mama... Mama...
"Aah! Damn! Tigas na tigas na ako! Hawakan mo please..."
Malumanay ang pagkakahawak niya sa isang kamay ko. Binawi ko yon at nagtagumpay naman ako pagkatapos hinimas ng isang kamay ko yon. Na para bang sa pamamagitan no'n mabubura ang pandidiring nararamdaman ko.
Tumawa siya sa tenga ko. Kaya kinilabutan ako't napausog kahit na wala nang pag-uusugan pa do'n.
Tahimik lang ang iyak ko. Nawalan na ako ng pag-asa. Kahit na yong paggapang ng kamay niya sa ilalim ng sout kong jacket parang naging baliwala na sa akin. Naubusan na ako ng lakas... Tinanggap ko na lang na magiging ganoon ang kapalaran ko.
"Amy, sana madali kita balang araw."
Kinilabutan ako sa sinabi niya... Parang yung paninindig ng mga balahibo ko sa katawan umabot hanggang kisame ng sasakyan niya.
"Para ka ng desi-otso. Kung hindi mo lang sinabi..." Ungol nito.
Napapikit ako at at napaawang.
Putangina niya! Putangina niya! Sana lahat ng ganitong klasing lalaki sa mundo, mawala na!
"Ah! Ah! Amyyy!"
Nandidiri ako. Sobrang nandidiri na halos gusto ko na lang lumusot palabas sa sasakyan niya. Ramdam ko na yong kamay niyang gumagapang sa ilalim ng sout ko. Kahit na may sout pa ako sa loob, nagawan niya ng paraang maipasok iyon sa tiyan ko. Kaya ngayon. Umawang ang bibig ko't parang umiiyak na naman kaya lang wala naman lumalabas na tunog.
"K--kuya... Tama na!" Humihikbing wika ko. Inaalis ko yong kamay niyang gumagapang pataas.
Wag na tayong magpanggap na parang kaya talaga natin... Aminin ko man o hindi, lalaki siya. Mas triple ang lakas. Kaya wala rin akong nagawa nang dumapo ang kamay niya sa ibabaw ng sout kong bra.
Napapikit ako at napaiyak na naman... Gusto ko nang tumakbo palayo! Ayaw ko na nito! Ayaw ko na!
"Damn! Kaya pala wala sa itsura mo ang pagiging minor. Kahit sino mauuto mo." Wika niya.
Mariin na ang pagkakapikit ko sapagkat yong kamay niya pilit nang pumapasok sa loob, mula sa ilalim pinipilit niyang maipasok ang kamay niya sa loob ng sout kong bra. Hanggang sa humigpit ang kapit sa likod at nasakop niya ang isa kong boobs.
"Pukengina! Ang lambot!" Natatawa niyang wika. At inumpisahan niya nang pisil-pisilan iyon.
Parang nilipad naman ang kaluluwa ko at hindi ko na alam kung saan ito dumapo.
Humihikbi na naman ako. Yong kamay niyang nakahagod sa binti't hita ko ay nawala na parang bula. Hindi ko alam kung anong nangyari, pero isa lang ang narinig ko. Parang tunog nang mahinang latigo. O pagkakahubad.
May mangyayari... Nagsituluan ang mga luha ko at napahilig sa bintana. Nakapikit pa rin ako nang mariin. Akala ko kasi kahit sa pamamagitan no'n makalimutan kong nasa isang masamang panaginip ako.
- Writer
