LUISEE
Halos mabingi ako sa katahimikan sa loob ng sasakyan ni Haru. Simula ng dumating ako ay hindi na ito nagsalita. Pumasok lang kami sa loob ng sasakyan at pagkatapos ay wala na akong narinig na salita mula rito.
Hindi ko masasabing galit siya sa akin dahil simula rin ng dumating ako ay hindi na niya binitawan ang kamay ko. Hanggang ngayon nga ay hawak pa niya habang tahimik na naka-upo at nakasandal ang ulo sa headrest ng upuan. Pasimple ko itong sinusulyapan ngunit nanatili parin itong nakasandal at nakapikit.
Gustuhin ko man na basagin ang katahimikan ay hindi ko magawa dahil hindi ko alam kung paano ako magsisimula.
Mag-iisang oras na kaming walang imikan. Nag-aalala na rin ako dahil sigurado ako na galit na galit na si tatay sa ginawa ko. Sa tanang buhay ko ay ngayong ko la
