รักไร้เสียง ภาค 2

วันทั้งวันผมแทบทำงานไม่รู้เรื่องเพราะหมอไซกิมักกวนผมบ่อยๆจนผมรำคาญ เด็กๆที่มาตรวจก็ต้องมานั่งรอเสียเวลาเปล่าอีกและไม่ว่าผมจะเดินไปไหนหมอไซกิจะตามไปตลอดจนพี่ๆในโรงพยาบาลแซวแต่ใครที่รู้สถานะผมก็จะเตือนเขาให้ออกแต่มีหรอที่เขาจะฟัง? เขาไม่ฟังสักนิด ผมก็ไม่รู้นะว่าเขาไปเอาความมั่นใจมาจากไหนว่าจะจีบผมได้? ผมรักพี่วอร์คมาก…มากจนรักใครไม่ได้อีก “หมอไต้! เย็นนี้ไปช่วยผมซื้อของเข้าห้องหน่อยสิ” ผมกรอกตาเซ็งๆขณะเก็บของใส่กระเป๋า วันนี้เป็นเวรผม ผมต้องอยู่ต่อแต่ว่าพี่มังค์เขามาขอเข้าแทนผมเลยได้กลับบ้านแต่..หมอไซกิกลับชวนผมไปซื้อของกับเขาคิดว่าผมจะไปมั้ย? “ไม่ครับ ผมจะกลับไปหาลูกกับสามีผม” ผมพูดออกไปตรงๆแล้วถอดเสื้อกราวน์แขวนให้ก่อนสะพายกระเป๋าแล้วเดินเลี่ยงออกมา หมับ! แต่ข้อมือผมกลับถูกคว้าเอาไว้ ผมถอนหายใจยาวๆก่อนดึงข้อมือออกโดยไม่สนว่าเขาจะรู้สึกยังไงก่อนปลายตามองหน้าเขานิ่งๆ “ผมขอเคือนนะครับว่าอย่ายุ่งกับผมจะดีกว่า เราเป็นเพื่อนกันได้แต่ถ้าหมอไซกิคิดมากกว่านั้นคงต้องคุยกับบอสเทเลอร์เองนะครับ…ผมขอตัว” หมอไซกินิ่งอึ้งก่อนยิ้มแล้วหันหลังกลับไปที่ห้องของตัวเอง ผมรู้สึกไม่ดีเลยกับรอยยิ้มของหมอไซกิ ผมถอนหายใจอีกครั้งแล้วเดินลาพวกพี่ๆก่อนมาที่รถแล้วขับกลับบ้านทันที พอมาถึงบ้านก็เห็นสองพ่อลูกกำลังกินมื้อเย็นกันเสียงดัง เสียงใบไม้นั่นแหละครับไม่ใช่เสียงใคร ผมวางกระเป๋าไว้ที่โซฟาห้องโถงแล้วเข้าไปหาทั้งคู่ในครัว “ไงครับ สนุกกันเลยนะ” “หม่าม๊า~” ใบไม้ไม่ต่างอะไรกับตอนห้าขวบเลย ผมยิ้มให้ลูกแล้วนั่งลงข้างพี่วอร์คแล้วหอมแก้มสากแรงๆอย่างคิดถึง “กลับมาแล้วนะครับ” “..เข้าเวรไม่ใช่?” “พี่มังค์ขอเข้าแทนน่ะ ไต้เลยกลับบ้านได้” พี่วอร์คพยักหน้าแล้วหันไปป้อนข้าวลูก ผมเท้าคางมองยิ้มๆรู้สึกอิ่มใจยังไงก็ไม่รู้สิ หลังทานมื้อเย็นเสร็จเราสามคนก็มานั่งเล่นที่ห้องนั่งเล่นข้างล่างเปิดทีวีดูข่าวไปเรื่อยเปื่อยแต่แล้วใบไม้ก็ยึดรีโมทกดหาช่องการ์ตูนของเค้าไป ผมกับพี่วอร์คเลยนั่งดูไปด้วยถึง…จะไม่เข้าใจก็เถอะแค่ลูกหัวเราะได้เราก็โอเค “พี่วอร์ค..พรุ่งนี้ไปส่งไต้ที่โรง’บาลได้มั้ย?” ผมอยากจะให้หมอไซกิเห็นพี่วอร์คจริงๆเผื่อเขาจะได้เลิกยุ่งกับผมสักที พี่วอร์คมองหน้าผมแล้วเลิกคิ้วขึ้นนิดๆ เขาสงสัยน่ะสิว่าทำไมผมถึงให้ไปส่ง “ก็..มีหมอใหม่แล้วเขา..บอกจะจีบไต้” “อืม พรุ่งนี้จะไปส่ง..และจะเฝ้า” “เอ่อ ไม่ต้องถึงขนาดนั้นหรอก” พี่วอร์คมองผมด้วยสายตาดุๆผมเลยจำยอมพยักหน้าแล้วกอดแขนแกร่งอ้อนๆ…นี่ถ้าไปเฝ้าโรง’บาลไม่แตกเลยหรือไง “โอ้ะ ลูกหลับแล้วงั้นไต้พาใบไม้ไปนอนก่อนนะ พี่ขึ้นห้องก่อนเลย” “..อ่า” พี่วอร์คลุกขึ้นเดินไปปิดทีวีแล้วออกจากห้องไปส่วนผมก็ค่อยๆอุ้มลูกขึ้นแล้วพาขึ้นห้องให้เบาที่สุดพอเข้ามาในห้องของใบไม้แล้วผมก็ค่อยๆวางลูกลงบนเตียงแผ่วเบาแล้วห่มผ้าให้จูบเบาๆที่หน้าผากก่อนออกจากห้องกลับมาที่ห้องตัวเอง เสียงน้ำกระทบพื้นที่ดังบ่งบอกว่ามีคนกำลังใช้งานมันอยู่ ผมเตรียมชุดนอนให้พี่วอร์คที่ปลายเตียงแล้วรออาบบ้างระหว่างนั้นผมก็หยิบโทรศัพท์มาเล่นโซเชียลรอเวลา นานๆทีจะเข้ามาเล่นเพราะงานที่เต็มมือและ…สามีดุ ยากนักกว่าจะได้เล่นทั้งที “หะ…!?” ผมชะงักเมื่อมีคำขอเป็นเพื่อนเด้งขึ้นมา ไซกิ เบญจสกิตนรัตน์ :: ต้องการเป็นเพื่อนกับคุณ ให้ตายเถอะ…เอามาจากไหนนั่น!? ผมรีบปิดแล้วเก็บโทรศัพท์ทันที นี่ผมเตือนเขาแล้วะ! บ้าที่สุด ทำไมถึงไม่ฟังกันเลย! พอพี่วอร์คออกมาแล้วก็ถึงคราวผมอาบบ้าง ผมอาบไประแวงไปกลัวว่าพี่วอร์คจะคึกเปิดโทรศัพท์ผมน่ะสิ อาบเสร็จก็แต่งตัวเตรียมเข้านอน “เลิกเล่นซะไต้” มานิ่งๆตามสไตล์ ผมเลิกคิ้วขึ้นนิดๆก่อนแข็งทื่อเมื่อพี่วอร์คโยนโทรศัพท์มาบนตัก หน้าจอปรากฎแชทของไซกิซึ่งไซกิส่งข้อความมาว่า ‘ฝันดีครับหมอไต้ ผมจะรอหมอไต้พรุ่งนี้’ พร้อมกับอิโมค่อนหัวใจมาเชียว ผมยิ้มแห้งๆแล้วลบแอปออกต่อหน้าพี่วอร์คก่อนปิดโทรศัพท์แล้วล้มตัวนอนโดยใช้แขนแกร่งหนุนเเทนหมอน เดี๋ยวนี้ผมมักจะหนุนแขนแทนหมอนจนชินไปแล้วและพี่วอร์คเองก็ไม่ได้ว่าอะไรด้วยซ้ำยังกอดผมพร้อมกับจูบเบาๆบนหน้าผากส่วนผมจะจูบบนอกกว้างเบาๆแล้วคืนนั้นจะเป็นคืนที่หลับฝันดีที่สุด เช้า 07:10 น. ผมตื่นมาอาบน้ำแต่งก็ต้องลงมาเตรียมมื้อเช้าให้สองพ่อลูกเป็นอาหารง่ายๆอย่างแซนวิส กาแฟ ส่วนของใบไม้จะเป็นข้าวสวยร้อนๆกับไข่ดาวและฮ็อทด็อกของโปรดของเค้าเลยพร้อมกับนมอุ่นๆไม่หวานมากหนึ่งแก้มเต็มๆส่วนของตัวผมเองจะกินไปทำไปก็กาแฟกับขนมปังทาเนยแค่นั้นพอ “หม่าม๊า~ ใบไม้ตื่นแล้วฮะะะ” ใบไม้ที่มากับพี่วอร์คส่งเสียงมาแต่ไกล ผมยิ้มนิดๆแล้วโผล่หน้าทักทายสองพ่อลูกยิ้มๆ “เก่งมากครับ มากินข้าวเช้าเลยครับใบไม้ พี่วอร์คด้วย” ทั้งสองนั่งประจำที่ของตัวเองแล้วเริ่มลงมือทายส่วนผมกินหมดไปแล้วก็แยกออกมาหยิบรองเท้าหนังสีดำและรองเท้านักเรียนวางหน้าประตูก่อนเข้ามาด้านในหอบของตนเองและของพี่วอร์คของใบไม้ไปที่รถ “อรุณสวัสดิ์ครับคุณหมอเทเลอร์” ผมหันมองแล้วยิ้มกว้าง พี่แจ็คนั่นแหละครับตอนเช้าๆมักจะทักทายผมแบบนี้ตลอด “อรุณสวัสดิ์ครับลูกเขยนักการเมือง” พี่แจ็คไหวไหล่เบาๆแล้วยิ้มได้น่าหมั่นไส้มากๆ “เดี๋ยวนี้พ่อเมียดูจะชอบลูกเขยเป็นพิเศษซะด้วยสิ” ผมเบ้ปากอย่างหมั่นไส้ก่อนหันไปทักทายพี่เจมส์ที่เดินกอดคอพี่แน็คมา สองพี่น้องฝาแฝดจะมานอนที่นี่ก็ต่อเมื่อพี่แจ็คกับพี่เจมส์ทำงานให้พ่อของพวกพี่ๆสำเร็จมันก็ไม่มีอะไรหรอกครับแค่คุ้มกันพ่อตากับแม่ยายเวลาออกงานหรือบางทีพวกพี่ๆก็มานอนเองจนแทบจะย้ายมาอยู่ที่นี่อยู่แล้ว “ไงครับพี่เจมส์ พี่แน็ค มาเป็นคู่เลยแต่ทำไมพี่แจ็คมาคนเดียว” “หึๆ เมื่อคืนทะเลาะเลยจัดไปหลายยกป่านนี้คงเซย์ไฮพระอินทร์อยู่ล่ะมั้ง” ผมกับพี่เจมส์ขำออกมาทันทีส่วนพี่แน็คยังคงมึนอึนจนพี่เจมส์ต้องอธิบายอีกครั้งถึงจะหัวเราะออกมา พี่แจ็คขอตัวไปดูภรรยาส่วนพี่เจมส์พี่แน็คกลับไปที่ห้อง ผมมองตามทั้งสามยิ้มๆแล้วยืนรอคนของตัวเองบ้าง พี่วอร์คจูงมือลูกออกมาใส่รองเท้าที่ผมเตรียมไว้แล้วพากันเดินมาที่รถ “พี่วอร์ค..ไปส่งก็พอนะไม่ต้องเฝ้าไต้หรอก พี่มีงานต้องทำ” “เฝ้าคือเฝ้า” พูดนิ่งๆแต่จริงร้อยเปอร์เซนต์ ผมถอนหายใจแล้วพยักหน้าก่อนที่จะพากันไปส่งใบไม้ที่โรงเรียน “ป้ะป๊าหวัดดีฮะ หม่าม๊าหวัดดีฮะ” “ตั้งใจเรียนนะครับ” ผมหอมแก้มลูกอย่างหมั่นเขี้ยวส่วนพี่วอร์คแค่ลูบหัวเบาๆ ใบไม้ยิ้มแป้นแล้วลงจากรถแต่พี่วอร์คไม่ยอมออกรถเอาแต่มองไปที่ที่หนึ่งพอผมมองตามถึงกับอ๋อในใจ…คุณครูคนนั้นหอมแก้มใบไม้ซ้ายขวาแล้วดึงไปกอด ใบไม้ก็หัวเราะชอบใจ ปึง! “พ พี่วอร์ค!” ผมอ้าปากค้างที่หันมาแล้วไม่เห็นคนข้างๆพอหันไปมองอีกทีปรากฎว่าพี่วอร์คลงไปหาคุณครูนั่นแล้ว ผมรีบตามลงไปทันที หมับ! “..อย่าทำแบบนี้กับลูกชายผมเป็นครั้งที่สอง” พี่วอร์คเอ่ยเสียงเย็นชนิดที่ว่าคนรอบข้างพากันห่างหมด คุณครูคนนั้นชะงักแล้วปล่อยใบไม้ก่อนวิ่งหนีหายไป “พี่วอร์ค ใจร้อนไปแล้วนะเขาไม่ได้คิดอกุศลกับลูกหรอกนะครับ” “หม่าม๊า..ป้ะป๋าเป็นไรฮะทำไมทำหน้าน่ากลัว?” ใบไม้เอียงคอถามอย่างสงสัย ผมยิ้มให้แล้วบอกให้ลูกเข้าไปเรียนส่วนผมก็ลากพี่วอร์คกลับมาที่รถ คนมองเราอย่างสนใจเลย เฮ้อ ผมล่ะปวดหัวกับไอ้ความขี้หวงลูกจัง “ใจเย็นๆสิ พี่นี่นะ” ผมดุก่อนให้เขาออกรถ ผมใกล้จะสายแล้ว เมื่อมาถึงโรงพยาบาลทุกสายคาเพ่งเร็งไปที่ร่างสูงข้างๆที่เดินคู่มากับผมใครที่รู้จักก็เข้ามาทักทายอย่างสุภาพแทบจะก้มหน้าทิ่มพื้น ผมถอนหายใจแล้วลากพี่วอร์คมาที่ห้องโดยเร็วที่สุด “นั่งตรงนี้นะครับ ถ้าหิวน้ำก็บอกไต้นะ” “อ่า” ผมยิ้มนิดๆแล้วหยิบเสื้อกราวน์มาสวมก่อนจัดโต๊ะให้เรียบร้อยแล้วเริ่มทำงาน ผู้ปกครองเข้ามาพร้อมกับเด็กๆต่างหน้าแดงกันเป็นแถบเพราะคนด้านหลัง ผมได้แต่ยิ้มขำกับเสน่ห์ของพี่วอร์คไม่รู้จะมีมากไปถึงไหน “สวัสดีครับ เป็นอะไรมาหืม?” ผมถามยิ้มๆขณะรอกรอกข้อมูลของผู้ป่วย เด็กหญิงวัยห้าขวบตอบเสียงแจ๋วจนอดไม่ได้ที่จะหยิกแก้มเบาๆ น่ารักชะมัดเลย แก้มก็นิ่มมาก แม่ของน้องก็ใจดีอีกต่างหาก โอ้ย! น่ารัก “น้องแยมเป็นไข้หวัดธรรมดานะครับ พักผ่อนมากๆหยุดซนสักพักนะแยม เข้าใจมั้ยครับ?” “ค่าา คุณหมอ” น้องแยมยิ้มจนเห็นฟันหลอๆ ผมขออนุญาตคุณแม่ฟัดแก้มน้องแล้วให้ทั้งคู่ออกไปรับยา “หมอไต้” นั่นไง..เสียงนี้ “ครับ มีอะไรหรอ?” ผมยิ้มนิดๆแล้วมองหน้าหมอไซกิ พี่วอร์คลุกมายืนข้างๆผมทันทีที่ได้ยินชื่อพร้อมกับโอวเอวแน่น หมอไซกิเลิกคิ้วนิดๆก่อนทักทายวอร์คแต่วอร์คไม่สนใจ “ผมยืนยันที่จะจีบหมอไต้จริงๆนะครับ..ต่อให้หมอมีสามีแล้วก็เถอะ” “..ห้ามยุ่งกับเมียชั้นเด็ดขาด” พี่วอร์คกดเสียงต่ำ ผมบีบมือเขาเบาๆให้ใจเย็นๆ หมอไซกิยิ้มก่อนพูดทิ้งท้ายไว้ว่า “ผมจะเป็นแฟนใหม่ของหมอไต้ จำคำผมไว้นะครับคุณเทเลอร์ ผมขอตัวก่อน” หมอไซกิยิ้มให้ผมแล้วออกจากห้องไป ผมรีบหันดูคนข้างๆทันที พี่วอร์คดูโกรธมาก..มากจนน่ากลัว ผมสวมกอดเขาแน่นพลางลูบแผ่นหลังกว้างไปมาเบาๆ “ใจเย็นๆนะครับ เขาพูดไปแบบนั้นแหละนะ” “…เตือนมันดีๆแล้วกัน” ผมเตือนจนไม่รู้จะเตือนยังไง พอพักเที่ยงวอร์คก็ต้องกลับเพราะพี่แจ็คโทรมาว่างานมีปัญหา ใจจริงเขาก็ไม่อยากไปแต่มันช่วยไม่ได้นี่นะ “ตอนเย็นมารับไต้ด้วย เราจะไปรับลูกด้วยกันนะ” “อ่า อย่าเข้าใกล้มันเด็ดขาด” พี่วอร์คสั่งพร้อมกับมองผมด้วยความเป็นห่วง ผมยิ้มแล้วจูบปากเขาเบาๆ “แน่นอนครับ คนที่ไต้จะเข้าใกล้มีแค่พี่คนเดียว” พี่วอร์คยิ้มมุมปากแล้วจูบผมก่อนขับรถออกไป ผมมองจนรถลับสายตาแล้วกลับเข้ามากินข้าวเที่ยงแล้วพักสายตาเล็กน้อยตอนบ่ายจะได้ลุยงานต่อ “อื้ออ” ระหว่างที่ไต้ฝุ่นกำลังพักในห้องของตัวเองไซกิก็แอบเข้ามา เขาเดินมาหาไต้ที่หลับอยู่ก่อนเท้าแขนกับที่วางมือแล้วก้มหน้าลงจนใกล้สูดดมความหอมอ่อนๆจากกายหนุ่มที่เหมือนหญิงสาว ไซกิผละมองหน้าไต้ฝุ่นด้วยสายตาเรียบนิ่งแล้วซุกไซร้คอขาวไปมาพยายามที่จะทำรอยทิ้งเอาไว้แต่ว่าไต้ฝุ่นก็รู้สึกตัวก่อน พลั่ก! “ทำบ้าอะไรของนาย!?!” ผมตวาดถามเสียงดังแล้วรวบคอเสื้อปิดคอทันที ผมไม่รู้เลยว่าเขามาตอนไหนและเขาทำแบบนี้ทำไม โชคดีที่ผมรู้สึกตัวก่อน ไซกิยิ้มมุมปากแล้วเดินออกไปโดยไม่พูดอะไร ผมรีบเปิดโทรศัพท์เข้ากล้องหน้าแล้วส่องดูคอว่ามีรอยหรือเปล่า ไม่มี… ผมถอนหายใจอย่างโล่งอกแล้วเก็บโทรศัพท์ลงจากนั้นก็นั่งรอเวลาทำงานแต่ในหัวผมมันเอาแต่คิดว่าหมอไซกิ…ทำแบบนี้กับผมทำไม?