A DEMON'S LOVE

CHAPTER 11

MAY KAPATID pala si Daemon. Wow! This boy is really look like him, ang magkaiba lang sa kanila ay ang kulay ng kanilang buhok. His hair is white color. I wonder if he's a demon too.

"Are you a demon too? Kagaya ng kuya mo?" I asked. Parang ang obvious na naman siguro ng isasagot niya.

"Yea, I am." He nodded. "Pero hindi ako nananatili dito sa mundo ng mga demonyo." He stop for a while, staring the moon.

That made me stiff. I look at him, mag katangkaran ako sa kaniya. "Bakit naman? Atsaka saan ka nanaroon kung wala ka dito?"

Malalim siyang huminga bago sumagot, "Sa mundo ng mga normal na tao ako nananatili. I'm not fully demon blooded, I'm a half human. At ang mga naririto na may dugong tao ay hindi dapat magtagal kung walang maigagawad sa amang dragon."

Parang bigla akong naging blangko. Maraming tanong ang gusto kong itanong sa kaniya pero di ko alam kung anong uunahin. I need to keenly think it. I'm in chaos.

"Ano ang dapat na igawad sa amang dragon para maaring manatili sa mundong ito ang may dugong tao?" I seriously ask,kailangan ko ng matinong sagot.

Nag-angat siya ng tingin sakin, nakakunot ang noo. "Ba't parang interesado ka? At teka hindi mo ba alam ang mga 'to?"

"Anong pinagsasabi mo? Hindi mo ba napansin na isa akong purong tao, akala ko ba sa isang tingin lang ng mga taga dito ay alam agad nila kung ito'y kanilang kalahi o hindi?" Habang tinatanong ko 'yon ay nagkasalubong ang dalawa kong kilay.

Ilang segundo siyang nanlalaking matang nakatingin sakin, napaawang din ang kaniyang mga labi. "T-tao ka?" Hindi makapaniwalang tanong niya, kumukurap-kurap.

"Oo," agad kong sagot.

"Anong ginagawa mo sa mundong 'to?" His voice is full of tense. "Hindi mo ba alam na delikado ka?" Mariin siyang pumikit, "Dapat ka ng umalis sa mundong ito, sa lalong madaling panahon."

"T-teka teka, ang tanong matutulungan mo ba 'ko?" I hope he can.

Ang agad niyang pagtango ay ang pumuno ng pag-asa ko. "Yes, I can help you. But the case is this time isn't the right time for you to leave. Nagkalat ngayon sa buong paligid ang mga alagad ni kuya Daemon at ang buong angkan ng mga tagarito." He's thingking deeply, "Bukas ng umaga ay hindi parin pwede."

Mariin lang akong nakikinig sa kaniya.

"Yes, tommorow midnight is full moon. Lahat sila ay magiging abala. Hindi nila mapapansin ang pag-alis mo, lalo na si kuya na hari ng palasyong 'to. I don't need to tell you that this is better to be kept, para lang rin naman 'to sa kapakanan mo." Masungit niyang boses at inirapan ako,

Ngumuso ako, "Ngih! Sungit, oo na. And marami akong itatanong tungkol sa'yo at sa kuya mo, can I?"

"Yea," he simply said. "May mga itatanong din naman ako sa'yo,"

Huminga ako ng malalim at humarap sa kalangitan bago nagsalita. "So, ikaw ay half-human, probably si Daemon din?"

I'm in need for his answer,

"What probably? Definitely, he is a human too." He said full of guts,

My own breath made me choked after I heard it. Swear to god, I don't expect it. He's a half-human too. Para akong napipi, parang lahat ng mga itatanong ko ay nasagot na.

"Ikaw, pano ka napunta dito? Hindi ganun kadali ang makapasok sa mundong 'to, ako nga eh minsan'g nahihirapan."

A few seconds after I realized what he ask. What I just heard about Daemon lengerei on my mind.

"Uhm! Sa totoo lang ay hindi ko din alam, but uh— Pagkagising ko nalang ay nasa kama na ako ni Daemon," I said.

Ngumiwi siya, "That's incredible,"

Sumang-ayon ako, "Oo nga noh,"

"Ngapala, anong gagawin ni Daemon sa mundo ng mga tao ngayong gabi? Anong igagawad sa amang dragon?" I'm back to being serious again.

"Ah! And to that, wala ako dito ngayon kung hindi nangako si kuya sa amang dragon na gagawaran niya ito ng isang preskong tao, purong tao." Parang nagdadalawang-isip niyang sagot.

Para akong nabingi sa nadinig ko. Gagawaran ang amang dragon ng isang purong tao, preskong tao. Kaya nandun sa mundo ng mga tao si Daemon ay para kumuha ng igagawad sa dragon.

"Preskong tao? What you mean? And is he forcing it to get?" I ask full of chaos.

"A baby," he answered. "At oo, pilitan niya itong kinukuha."

My lips parted, gulat akong napatingin sa kaniya. I can't believe it! Biglang nanikip ang dibdib ko nang marinig ang baby.

"What?!" I ask out of my mind as my tears shed. "Anong gagawin sa baby?"

Nag-aalala siyang tumingin sakin, "Hey!" Akma niyang pupunasan ang luha ko nang umatras ako. "T-the baby is hindi ko din alam. Ang alam ko lang ay kakailanganin ito para makapanatili sa mundong 'to ang isang tao, but it also have an expiration. Kaya ay minsan wala ako dito. And to tell you, isa siyang demonyo, wala siyang awa."

I look away, my heart is still aching. I can't stop my tears from shedding. I don't understand what I feel right now. Daemon is indeed a demon.

"Are you okay?" Nag-aalala niyang tanong.

Hindi ako umimik bagkus ay nagpatuloy sa pagtatanong. "Ikaw? Anong ginagawa mo sa mundo ng mga tao? Eh diba si Daemon ay may dugong tao din, so kailangan din niya ng baby para maisalba ang pananatili sa mundong 'to?"

"Ang ginagawa ko sa mundo ng mga tao ay para lang ding isang tunay na tao, gusto ko nalang manatili sa mundong 'yon. Pero ang puso ko ay palaging pipiliin ang mundong 'to. And kuya is one of the king in this world. He's the king in this villain territory, so he don't need a baby to save his permanence in here."

Unti-unti na akong naliliwanagan sa lahat ng 'to. Isang tanong nalang ang kailangan ko.

"Pumupunta lang ba si Daemon sa mundo ng mga tao para kumuha ng sanggol?"

"....Mm...." he hummed. "Ngayon, oo. Pumupunta nalang siya sa mundong 'yon para sa sanggol. Pero noon, hindi. Halos manatili nalang siya sa mundo ng mga tao para sa babaeng pinakamamahal niya—"

"Belle, baby." Daemon's voice from our back cutting Denzo's words.