A DEMON'S LOVE

CHAPTER 10

Nagising ako nang may naramdaman akong humahalik-halik saking pisngi. Pumulandit ako sinag ng araw na tumatama sakin. May mabigat na kamay na nakapatong saking tiyan.

"Daemon,"

"Yes baby, how's your sleep? Are you hungry now?" Aniya sa namamaos na boses.

I look at him, nagngingiti siyang hinahaplos ang buhok ko habang nakatingin sakin deritso sa mga mata.

"Uh! I sleep well and yes, I'm hugry now," mahinang boses kong sagot.

Napatingin ako sa magkabilang papulsuhan ko,hindi na ito nakatali, pati ang mga paa ko. Humawak ako sa balikat niya, inalalayan niya akong umupo.

"Okay, I already cooked your breakfast." He said then kiss my lips, tapos ay bumaba siya sa kama para kunin ang pagkain na nasa round-glass table.

This day is so fresh for me. Nag-unat ako at humikab. Natuon ang pansin ko sa mga ibong nagsisiliparan then get back to Daemon. Sinamaan ko siya ng tingin nang mahuli ko siyang nakatitig sa dalawang malulusog kong dibdib.

"Walangya ka Daemon, Manyak!"

He gulped before looking away, "Tsk! Kung maka manyak." He murmur. "Here, eat your breakfast na, may pupuntahan tayo."

I nodded then give him a small smile.

I'm about to get the spoon and scoop by myself when Daemon suddenly grab the spoon and fork. Nagulat ako pero hinayaan ko nalang.

While he's scooping a food for me I keep on gazing his face, his messy hair, his manly lower arm, his sexy vain, his shaped well collar bone, and his slender fingers. I gulped hardly, those made me turned on.

I look away, chewing.

Why is he so good-looking? I can't help to admire it all. He's so perfect as hell. Well, his devil. Hindi na dapat ako magulat.

"I notice it all, how you look at me. How amazement fill in your eyes. Get this," aniya at sinubo sakin ang huling piraso ng pagkain.

I accept it and pretending I didn't affected by he said. Napansin niya pala ang mga tingin. Oh gosh! And ano naman ngayon? Masisisi niya ba ako.

Infairness uh! Masarap ang pagkain. At sinabi niya na siya ang nagluto nito. "How did you know to cook Daemon?"

"I know it myself, I learn it myself. Pinaghandaan ko 'to." He said deeply.

"Pinaghandaan? Para saan?" I'm curious.

Bahagya siyang nahinto at mariing tumingin sakin. "Para paglingkuran ka,"

Nagkasalubong ang dalawa kong kilay, napakurap-kurap ako habang pabalik-pabalik sa isipan ko ang sinabi niya. I parted my lips, I'm about to ask another question but Daemon put the food to my mouth instead.

"Don't ask too much, Belle."

Nang matapos na akong kumain ay nag-ayos na ako saking sarili. Hinintay lang ako ni Daemon, panay masid niya sa mga galaw ko. Lumabas na kami ng kaniyang kwarto ng nakahawak kamay.

Habang patuloy kaming naglalakad ay parang napansin kong hindi naman ganito ang itsura nito nung gabing tumakbo ako dito. Puro pasilyo 'yon, eh ngayon pangpalasyo na talaga ang nakikita ko.

"Daemon, hindi naman ganito ang itsura nito nung panintakbo ko paghahanap ng matatakasan." I directly said,

"Ginawa ko 'yon para maabutan kita at hindi ka makatakas sakin." Aniya sa baritonong boses.

Ganun ba. Hindi nalang ako nagsalita at patuloy na tinitingala ang kaelegantehan ng loob ng palasyo. Hindi ko akalain na gan'to ito kaganda. And I can't believe I'll be got into this. This is so fantasy.

Bumaba na kami sa malaking hagdanan. Tinanaw ko ang ibaba, nakita ko dun ang ibang mga taong nakaitim na tinitingala kami. Nang malapit na kami sa sahig ay nilipat ni Daemon ang kaniyang kamay sa beywang ko.

Nagsiyukoan ang mga tao sa amin. I look up at Daemon, I caught him staring at me. I just look away. Pinagmasdan ko lang ang mga nakayukong tao hanggang sa nagsiangat na sila ng tingin samin.

Nilobot ko ang buong paningin sa loob ng palasyo. Umagaw sa pansin ko ang isang malaking trono. Kulay itim at pula ito.

"That's my throne," he said.

I amazingly look at him, "Wow..!"

Dumiritso kami sa malaking pinto. Kusa itong nagbukas. Bumungad sa mga mata ko ang labas ng palasyo. Ang mga ibang gusaling ito ay nakita ko nung nasa tuktok kami ni Gen ng kahoy. Iba ang ganda nito kung sa malapitan. Nakakamangha ang mga bagay na nakikita ko.

May mga nakikita akong mga kagaya nilang demonyo na nagsisiliparan ang iba naman ay para lang ding tao. Sa nakikita ko ngayon ay parang hindi naman sila demonyo, 'yung normal na tao lang. Ngiting-ngiti akong nakamasid sa kanila.

May mga batang nagsisingitian at

naglalaro. May isang puting kuneho na huminto sa harap namin. It's so cute. Akma ko itong hahawakan ng maramdaman kong lumipad ako. Ay hindi, hawak pala ako ni Daemon sa beywang.

Mas lalong namilog ang mga mata ko nang makita ang sa ibaba. Kung gaano ito kalawak at kaganda. It's breathtaking. Humarap kami sa palasyo ni Daemon. Kitang-kita ko ang hindi pangkaraniwan nitong desenyo at laki.

"This villain territory. This land of demons. This world. I am the living king in here and I want you to be my queen." He said kissing my cheeks,

Ang sinabi niya ay nanatili sa tenga ko, lumubog sa aking utak na nagpaapaw ng kasiyahan saking puso.

I look at him, my eyes filled with happiness. "Really? Bakit naman?"

"Why asking? You deserve the crown and the throne. You fill my heart Belle, you fill me. Hindi ako karapat-dapat sayo. You are too perfect. Ngunit hindi ako papayag na mawala ka sakin, na maagaw ka sakin. Hindi ko kakayanin." Namunungay ang mga mata niya, his voice is too deep.

Pinuno ako ng kasiyahan. Nakakadala ang mga salita niya. Hindi ko alam kung anong ireresponda ko. Ito lang ang tanging laman ng isip ko, ang halikan siya.

———————————

Habang tumatagal ang halikan namin ni Daemon ay mas nagiging agresibo siya. Nagiging malikot narin ang kaniyang mga kamay. Ako naman ay napapaliyad na.

"Daemon— Ah!" I softly moan.

His kisses trail down to my jaw, down to my neck then to my bare bo*b. Napasabunot ako sa kaniyang buhok at mas dinidiin pa siya sa sensitibo kong dibdib. I'm now n*de infront of him

His other hand were busy squeezing my legs, then up to my wet m*unds. I feel like I'm floating. Maririin ang pagkagat ko saking labi at pagpikit ko saking mga mata.

Naramdaman kong huminto siya. Minulat ko ang mga mata ko at habol ang hiningang nagtatakang tumingin sa kaniya. Napaatras ako sa nakita ko.

"D-Daemon..!"

Namunula ang mga mata niya, tumutubo rin ang kaniyang mga sungay. Nag-aanyong demonyo siyang tumingin sakin. Takot na takot akong sumalubong sa mga tingin niya. Mas lalo akong kinilabutan nang demonyo siyang ngumisi.

"Daem-on," My tears started shedding, mabilis na nagtataas-baba ang dibdib ko.

Umalis siya sa pagkakakubabaw sakin at bumaba sa kama. He face me, then a black magic from his eyes flow to my feet and waists. Binalutan din ako nito ng kumot. Nakatali na naman ako ngayon sa poste ng kama niya.

"Daemon, p-please alisin mo 'to. Pa-rang-awa mo na, ba't kailangan pa 'to?" Umiiyak kong pagmamakaawa sa kaniya.

He just grin at me then his black wing show. Naglakad siya ngayon palapit sa malaking bintana ng kwarto niya, tinatanaw ang napakalaking buwan na bina-balut ng pula.

Akma siyang lilipad paalis nang sinigaw ko ang pangalan niya. "Daemon..!"

He look at me.

"Saan ka pupunta?" Nagmamakaawa ang boses ko para sa sagot niya.

"Sa mundo ng mga tao," he's dark-deep voice answer.

Agad akong nagulat sa narinig ko. Sa mundo ng mga tao? Anong gagawin niya dun? Isama nalang niya ako. Kumakabog ng mabilis ang puso ko.

"A-anong gagawin mo dun?"

Hindi niya ako sinagot bagkus ay lumipad nalang siya papalayo. Naiwan akong nakatulala at gulat sa sinabi niya.

"Daemon, please." I scream, crying. Yumuko nalang ako at patuloy sa pag-iyak.

Habang tumatagal ako dito ay pakiramdam ko mas nagiging mapanganib ang buhay ko. Dapat na talaga akong bumalik sa dati kong mundo. I miss to be in there, gusto ko ng bumalik dun.

"Why are you crying lady?"

Boses lalaki. Nag-angat ako ng tingin. Nandun ito sa edge ng bintana, nakatingin sakin. Sa tingin ko ay nasa fifteen years old pa siya.

"Sino ka?" I asked.

"I'm Denzo, Daemon's younger brother."