Wrap Your Arm Around Me

Chapter 1

Security



Pagbukas ng malaking gate, agad kong nakita si Tita Agatha, aligaga habang tanaw ang sasakyang kinaroroonan ko. Agad siyang sumalubong sa akin kahit malakas ang ulan, ngunit may lalaking naka-itim na polo na sumilong sa kanya gamit ang payong.

Binuksan ko ang pinto ng kotse. Her eyes were teary. Niyakap ko siya agad. Hindi man siya nagkaanak at hindi niya naramdaman ang pagmamahal mula sa step kids niya, ako ang pumuno sa puwang na iyon. Naalala ko pa noon kung paano ko sinira ang kanyang bestida dahil sa kakulitan ko. But she never shouted at me or gave me a stern look. She just smiled and pinched my bare cheeks.

"Ohh... hija, we missed you. Where have you been?" Sa lambing ng kanyang boses, para akong hinihele. Pinawi ko ang luha sa aking pisngi at humarap sa kanya.

"Pumasok na muna kayo sa loob, malakas ang ulan... Jack." Sabay tingin ni Tito sa lalaki. Siguro'y bagong katiwala dito sa mansyon—security guard.

Tumango ito kay Tito at agad na inalalayan kami papasok ng mansyon. Nothing has changed. Agad akong natulala pansamantala. The familiar scent embraced me like a late afternoon memory of Dad scolding me for something I did out of silliness. A bitter smile formed on my lips.

"I'm sorry, hija... I know you missed your dad so much," ani Tito habang inaayos ang kwelyo ng kanyang damit. And yet, hindi nila naalala na death anniversary ng mommy ko ngayon.

"We mourn until now. Akala namin galit ka pa rin sa daddy mo, kaya hindi ka umuuwi," dagdag ni Tito habang hinawakan ang aking balikat. My lips parted. What was that? hindi ko naintindihan ang kaniyang sinabi?

"Hija, tell us you will never run away like that again...," Tita's voice broke. I smiled at her just to ease her feelings and hugged her again.

Habang yakap ko si Tita, natanaw ko sa hagdanan ang nakangising si Brianna. Kumawala ako sa yakap ni Tita. That b***h! Siguro kulang sa kalinga kaya nagkaganyan. Buti na lang at hindi ako umabot sa punto na kailangan kong pahirapan ang lahat ng tao rito para lang mapansin. I rolled my eyes. She's older than me.

I'm 20, and she's in her mid-20s, ngunit kung umasta ay parang mas bata pa sa akin. Truly, maturity is not in age.

Ano kaya ang mga nasabi niya sa likod ko? Ngumisi ako sa aking naiisip.

"Kumain ka na ba?" Nabalik ang tingin ko kay Tita.

Naalala kong ang huli kong kinain ay isang cup ng instant noodles kagabi. Napalunok ako at biglang naramdaman ang gutom.

"Hindi pa, Tita," sagot ko rito. Ngumiti siya sa akin.

Sinabi niyang ipagluluto niya ako ng paborito kong sinigang, kaya habang abala siya sa kusina, umakyat ako sa kwarto nina Daddy at Mommy.

Pagpasok ko, tuluyang bumuhos ang luha ko. Naalala ko kung paano nagmukmok si Daddy nang mamatay si Mommy. I never knew that after a year, I would be the one mourning here. The scent of the room serves as a memory. I remember walking in just to ask for my allowance, and Mommy would always argue that I should save it, saying money isn't easy to earn. But Dad always insisted. Lagi niyang sinasabi, "That's why I'm working very hard... para maibigay ko ang gusto ng dalawang prinsesa ko. Aanhin pa ang kinikita kung hindi ilalaan sa inyo?"

"Dad, I missed you," I whispered.

"It's Mom's death anniversary," my voice broke.

"I'll find whoever did this to us... I promise," I swore.

"Carolina...?" A familiar voice called from behind me. Ayaw kong lumingon.

"Yes?" I faked a smile.

Kitang-kita ko ang lungkot sa kanyang mga mata. "Anyway, I'm happy for your engagement with my—" Bago ko pa mabanggit ang pangalan ng pinsan ko, lumabas na siya at agad na niyakap ang braso ni Gerald.

"Cousin," dagdag ko habang nakatingin sa kanya.

"Wow, thank you," she said flirtatiously, which annoyed me, pero wala akong energy para patulan siya. Pupunta pa ako ng sementeryo para bisitahin sina Mommy at Daddy.

Nginitian ko sila at bumaba na ng hagdan. Ngunit bago ako makatungtong sa hapag, nakita ko si Lola.

Her eyes watched my every move. Lumapit ako sa kanya at nagmano.

"Since when did you come back?" tanong niya na para bang isa akong peste na bumabalik-balik sa bahay.

Kahit isang I miss you ay hindi ko narinig mula sa kanya. Never. She's always been nice to Brianna and David, but never to me. Iniisip ko kung sobrang tigas ba ng ulo ko noon kaya ganito ang relasyon namin. Pero kapag naiisip kong mas malala naman si Brianna kaysa sa akin, I start questioning our relationship.

"Ngayon lang po," magalang kong sagot.

She's old. Ayoko nang makadagdag pa sa kanyang sama ng loob kaya hinahayaan ko na lang ang masasakit niyang salita mula noon pa.

"Oh, Mama... bakit pa po kayo lumabas? Magpahinga na po kayo sa kwarto," alalang-alala si Tita Agatha.

Hindi sumagot si Lola at nakatitig lang sa akin. I wanted to roll my eyes, but I held back. Mahal ko naman si Lola, ngunit habang iniisip ko kung paano niya ako tratuhin, nasasaktan ako.

Tita Agatha whispered something to the nurse before she turned to me. Agad namang hinatak ng nurse ang wheelchair ni Lola hanggang sa nawala na sila sa paningin ko.

"Kain na!" Her voice made me feel at home.

Her softness was the reason why I came back. Para na ring mapatunayang may kinalaman si Tito Henry sa pagkawala nina Daddy at Lolo.

"Thank you, Tita. Now you can rest. Kakain po ako, then I will visit Dad and Mom's grave."

Nakita ko ang paghawak niya sa kanyang noo.

"Ohh... sorry, hija. I forgot. It's your mom's death anniversary. Pasensya ka na. Maski ang Tito at Lola mo ay nagluluksa pa rin sa pagkawala nina Lolo at Papa mo."

"I understand, Tita. It's okay," I assured her.

"Do you want me to come with you?" tanong niya. Gustuhin ko man, nais kong mapag-isa.

Tita insisted na may sumama sa akin for security. I agreed para hindi siya mag-overthink.

Napansin kong sumakay sa front seat si Jack. Inalis ko ang tingin ko sa kanya nang mapansing nakatingin siya sa rearview mirror. Umandar ang sasakyan. Buti na lang si Kuya Stevan pa rin ang nagmamaneho.

Kwento ni Tita, nagdagdag daw sila ng seguridad sa mansyon matapos ang trahedya. Aanhin mo pa ang seguridad kung mismo ang ahas ay malayang naghahasik ng kamandag? I rolled my eyes.

Dapat college na ako ngayon. Gusto ko talagang mag-aral ng fashion design sa isang prestihiyosong eskwelahan sa France. Pero nang mamatay si Mommy, nawala ang saysay ng lahat. Siguro, kukuha na lang ako ng business management sa De La Salle.

Nagulat ako nang makarating kami sa isang hardin. I never knew this place...

"Ma'am?" tawag ni Jack.

I turned to him, irritated. "What's this? Mukha bang memorial garden 'to sa'yo?"

"Who are you again?" tanong ko, inis.

"Jack, ma'am."

"Jacob Escarra," dagdag niya. I rolled my eyes.

"And so? Hindi mo alam trabaho mo? Security guard ka ba o driver?"

Agad akong bumalik sa sasakyan. "Kuya Stevan, let's go."

I saw Jack clench his jaw before getting back in. Then, he looked at me...You said: