Kabanata 10
1149 Words
“Susundin ko ang lahat ng sinabi mo, pero mangako ka sa akin na hindi ka mag-aasawa at hihintayin mo akong lumaki. Kapag naka-graduate na ako, magpapakasal tayo.” Ito ang paulit-ulit na tumatakbo sa utak ko, it has been three years pero sariwa pa rin ang lahat ng mga alaala ng batang iyon sa isipan ko na parang akala mo ay kahapon lang nangyari.
Nakakalungkot mang isipin, pero ni hindi ko man lang nalaman kung ano ang pangalan nito.
Isang marahas na buntong hininga ang aking pinakawalan, parang gusto kong suntukin ang sarili ko. Nakakatawa lang kasi, nangako ako sa sarili ko na kakalimutan ko na ang dalagitang ‘yun pero eto na naman ako. Paulit-ulit na inaalala ang mga sandaling namagitan sa amin, napaka kulit kasi nito.
“Mr. Blue eyes, alam mo ba na marunong akong manghula? Kaya kong hulaan kung ano ang problema mo.” Nakaangat ang kaliwang kilay sa na nilingon ko ang madaldal na dalagitang ito. Nang makita ko ang nakangiti niyang mukha ay dagling naglaho ang iritasyon ko para sa makulit na ‘to. Masyado siyang kumportable sa presensya ko dahil kung kausapin niya ako ay parang akala mo’y matagal na kaming magkakilala.
“Akina ang kamay mo.” Utos niya sa akin sabay lahad ng kanyang palad sa harapan ko. Ewan ko ba, pero pakiramdam ko ay bumalik ako sa pagkabata. Nang makita niya na hindi ko pa rin ibinibigay sa kanya ang aking kamay ay siya na mismo ang kumuha nito. Bigla, napaigtad ako sa aking kinauupuan ng maramdaman ko ang malambot at maliit nitong kamay sa aking balat. Para kasi akong nagrounded mula sa isang live wire.
Mabilis siya tumingin sa aking mukha na wari moy nagtatanong. “Did she feel that way too?" Tanong ng isang munting tinig sa isip ko, maya-maya ay bigla siyang ngumiti sa akin at tulayan ng kinuha nito ang kanang kamay ko.
Ilang segundo niya itong pinakatitigan bago inilapat ang kanyang hintuturo sa gilid ng palad ko. Napalunok ako ng wala sa oras at halos manindig ang lahat ng balahibo ko sa aking katawan ng simulan nitong paikutin ang daliri sa gitna ng palad ko.
Ilang sandali, lumitaw ang pilyang ngiti sa malarosas nitong mga labi. Para akong nabato balani sa aking kinauupuan habang nakatitig sa maliit nito bibig. Ewan ko ba, pero parang may nag-uudyok sa akin na halikan ang munting labi nito.
Natauhan akong bigla ng ituktok niya ang dulo ng kanyang hintuturo sa gitna ng palad ko. Sabay sabi, “Ito! Ito ang problema mo!” Natatawa niyang saad kaya naman lumalim ang gatla sa noo ko. Kasunod nun ay ang pag-iinit ng mga pisngi ko, at kasabay nito ang paghihimagsik ng buong katawan ko. Ang babaeng ito, tuwang-tuwa pa! Hindi ba niya alam na parang tinutorture ako sa ginagawa niya sa akin!?
“So, anong problema ko?” Out of nowhere ay bigla kong naitanong sa kanya, natatawa na tumingin sa akin ang bilugan nitong mga mata. “Ito.” Tipid niyang sagot sabay dotdot muli sa gitna ng palad ko. Muli, napalunok ako ng wala sa oras.
“Alam mo ba kung ano ang ibig sabihin n’yan!?” Hindi makapaniwala na tanong ko sa kanya, kabata-bata pa nito ay marami ng alam. Napakamot siya sa kanyang pisngi at umakto na tila nag-iisip.
“Honestly, hindi ko rin alam, pero ang sabi ng kaibigan ko iyon daw ang problema ng mga lalaki. Pero sa tono ng pananalita mo ay mukhang alam mo kung ano ang ibig sabihin nito.” Walang muwang niyang sagot, pagkatapos pa nitong magsalita ay naging seryoso ang ekspresyon ng kanyang mukha bago nagmamadali na dumikit sa akin.
Halos maubos na yata ang laway ko sa walang tigil na kakalunok, tapos ang puso ko ay tila nakiki simpatya pa sa nararamdaman ko dahil doble na ang bilis ng t***k nito.
Matinding kilabot ang kumalat sa buong pagkatao ko ng pumulupot ang braso nito sa kanang braso ko. At ngayon ay naipit na ng braso ko ang dibdib nito na nagsisimula pa lang sumibol.
“Calm down, Andrade, bata ‘yang nasa tabi mo.” Paalala ko sa aking sarili. Halata naman kasi na napaka-inosente ng dalagitang ito.
“Pwede mo bang sabihin sa akin kung ano ang problema ng mga lalaki?” Inosente niyang bulong sa akin, bigla akong nasamid ng sarili kong laway dahil sa sinabi nito.
“Huh! Sir! Okay ka lang?” Nag-aalala niyang tanong sa akin habang patuloy na hinahagod nito ang likod ko.
“S**t, pati sa haplos nito ay pinanghihinaan na ako ng loob.” Anya ng isip ko, hanggang sa natagpuan ko na lang ang sarili ko na nagkukunwari.”
“Damn! Kanina pa ako nagsasalita dito pero para akong walang kausap! Hey bro! Wake up! Nasa outers space na naman ba ang utak mo!?” Bumalik sa kasalukuyan ang diwa ko ng marinig ko ang nagrereklamo na boses ng bunso kong kapatid na si Xavien. Halos hindi na maipinta ang mukha ko, dahil sa pang-aabala nito sa akin.
Kailan pa nandito ang babaerong ito at ni hindi ko man lang yata napansin ang pagpasok niya sa loob ng opisina ko.
“What are you doing here?” Nakasimangot kong tanong, hindi makapaniwala na tumingin ito sa aking mukha. Isang klase ng tingin na parang akala mo ay napakalaki ng kasalanan ko dito.
“Halos trenta minuto na akong nandito sa harapan mo tapos ngayon mo lang ako tatanungin ng ganyan? Huh? Unbelievable!” Reklamo nito bago pabagsak na naupo ito sa single sofa. Nagtaka ako kung bakit biglang siyang natahimik habang nakatulala sa kawalan.
“Don’t tell me inlove ka? Hm, I don’t believe that.” Walang gana kong tanong, bago inabala ang sarili sa laptop na nasa harap ko.
“She punch me, sa harap mismo ng maraming tao, she is so smart, dahil nagawa niya akong ilampaso sa harap mismo ng mga tauhan ko. Now tell me, is this what you called love?” Tanong niya sa akin na halos magdikit na ang kanyang mga kilay. Halatang naguguluhan sa takbo ng sarili niyang utak.
“Karma.” Tipid kong sagot sabay dampot ng isang folder na nasa gilid ng laptop ko. Lalong hindi na maipinta ang mukha ng kapatid ko dahil hindi nito nagustuhan ang sagot ko.
“Bakit ba ang tino ng pamilyang ito? Huh? Wala man lang akong makausap ng maayos kahit isa sa inyo.” Puno ng hinanakit na sambit nito bago tinatamad na tumayo.
“Marahil kung ititigil mo ang pagiging playboy mo siguro may maaawa pa sayo.” Pambabara ko dito kaya nagdadabog na lumabas ito ng aking opisina. He’s Xavien Hilton, isa sa mga triplets. Napakababaero ng isang ito, and I think, nahanap na niya ang babaeng magtuturo sa kanya ng leksyon. Baka nga kapag nakaharap ko pa ang babaeng ‘yun ay taos puso ko pa itong pasasalamatan.”
- Writer
