Sosyal Hizmetler’in kapıya dayandığı o günden sonra evin içi daha da karanlıklaştı. Sanki Halise, dış dünyanın tehdidini her zerresiyle hissetmiş ve buna karşı duvarlarını iki katına çıkarmıştı. Artık perdeler sadece örtülmüyor, duvarla bütünleşsin diye iğnelerle sabitleniyordu. Kısık ışık, sessiz koridorlar ve evin içinde dolaşan ağır bir tütsü kokusu… Lale’nin aklına hep aynı cümle geliyordu:
“Bu ev böyle değildi.” Ama artık öyleydi.
Akşamüstü Necip eve geldiğinde Halise onu antrede karşıladı. Kadının yüzü solgun, gözaltları kararmış; ama fanatik bir kararlılıkla parlıyordu.
"Gelme böyle erken," dedi sert bir sesle. "Bu saatten sonra evimize gözler dikiliyor olabilir. Seni takip ediyor olabilirler."
Necip şaşkınlıkla durdu. "Kim beni takip etsin Halise?"
Halise omuzlarını dikleştird
