O akşamüstü evin üzerinde bekleyen hava, çökmeden önceki bir fırtınanın suskunluğuna benziyordu. Saatlerce kapıda bekleyen memurların ayak sesleri, telefon konuşmalarının uzayan tınısı, Halise’nin yüzündeki kasvet… Hepsi birbiriyle sessiz bir düğüm olmuştu. Lale güneş batmadan çok önce kendini hazır hissetmişti; göğsünde hem umut hem de felaket beklentisi vardı.
Saat dokuzu gösterdiğinde kapı zilinin ısrarcı çalmasıyla evin içi bir anda hareketlendi. Necip kapıya doğru yürüdü; yüzünde gitgide sertleşen bir karışım—utanç, kaygı, çaresizlik vardı. Kapıyı açtığında, dışarıda polis memurları, sosyal hizmetlerden iki görevli ve okuldan Beyazıt Hoca duruyordu. Ekip aceleyle içeri girerken Lale’nin bacakları titredi.
"Halise Hanım, resmi bir işlem yapmak üzere geldik," dedi önde gelen polis mem
