Ev sessizdi. Ayşe odadan çıkalı çok olmamıştı ama sanki Berfin’in üzerinden saatler geçmiş gibi ağır bir boşluk çökmüştü içeriye. Sobanın tıkırtısı, rüzgârın duvarlara vurduğu hafif uğultu ve kızın kısık nefesleri birbirine karışıyordu.
Berfin yatağın üzerinde çömelmişti. Titreyen parmaklarının arasında, Şefika’nın annesinin eline bıraktığı katlanmış mektup duruyordu. Kağıt ılık değildi ama Berfin’e ateş gibi geliyordu. Sanki kâğıdı değil, kaderinin dokunduğu bir kapıyı tutuyordu.
Gözlerini kapadı. Gözlerinde annesinin ıslak bakışı, Ayşe’nin sesindeki korku, Şefika’nın kararlı adımları dolaştı bir anda. Sonra usulca fısıldadı: "Zülfikâr… sen ne yazdın böyle bana..."
Titreyen tırnaklarıyla kağıdı açtı. İlk satır gözlerine dokunduğu anda nefesi kesildi.
Mektupta şöyle yazıyordu:
"Yüreği
