Akşamın sessizliği evin içine ağır ağır çökerken, mutfakta yalnızca çayın hafif fokurtusu duyuluyordu. Bakıcı Fatma, Lale’nin annesinin yanına usulca yanaştı. Gözleri hafifçe kısılarak, sessizliğin içinde ağır ağır konuşmaya başladı
“abla bilirsiniz evde iki küçük kız var. Masum, temiz, ama ne yazık ki... Şeytan denen illet var olmaz dediklerinin bile gözü kayar bazen. Gözetmek gerekir, yoksa işler farklı yerlere varabilir.”
Annesi, hafif ürpererek gözlerini ona dikti. “Ne demek istiyorsun, Fatma?”
Fatma, sözcüklerini itinayla seçerek devam etti:
“Dünyada kötü niyetli kişiler var. Bizim ev gibi temiz ve naif yerler bile hedef olabiliyor. Özellikle çocuklar... onları korumak zorundayız. Çünkü bazen, iyi niyetli gözükenlerin içinde bile karanlık niyetler saklıdır.”
Annenin kaşları çatıl
