“ฮ่า… มีแค่นี้จริง ๆ งั้นเหรอ” เสียงหัวเราะของคาร์ลดังขึ้นช้า ๆ ไม่ใช่เสียงหัวเราะของคนสนุก—แต่มันเหมือนเสียงของคนที่ “มั่นใจว่าเกมนี้ตัวเองชนะไปแล้วตั้งแต่ต้น” … แล้วทุกอย่างก็เงียบลงรอยยิ้มยังค้างอยู่บนใบหน้าเขา แต่ดวงตา—เย็นลงจนแทบไร้แสง ก่อนจะยกมือขึ้นเพียงเล็กน้อย บอดี้การ์ดที่ยืนอยู่ด้านหลังขยับทันที แท็บเล็ตสีดำถูกส่งมาวางลงตรงหน้าเขาอย่างเงียบเชียบ คาร์ลไม่รีบ นิ้วเรียวยาวเลื่อนหน้าจออย่างช้า ๆ เหมือนกำลังเลือก “ของเล่นชิ้นโปรด"แล้วเขาก็หันหน้าจอไปทางเอเรีย “ดูนี่สิ” ภาพบนหน้าจอสว่างขึ้น … หญิงสาวคนหนึ่ง เสื้อยืดแบรนด์เนมสีขาวยับย่น กางเกงยีนส์ขาสั้นราคาแพงที่ตอนนี้เต็มไปด้วยรอยฝุ่นและคราบสกปรก มือ—ถูกมัดแน่นไว้ด้านหลัง ข้อเท้าถูกตรึงจนแทบขยับไม่ได้ ผ้าสีดำปิดตา ผ้าชิ้นเล็กอีกชิ้นอัดแน่นในปากจนเธอส่งเสียงได้เพียงครางเบา ๆ ร่างนั้นดิ้น ดิ้นอย่างคนที่ “ยังไม่ยอมแพ้” ทั้งที

