ความเงียบหลังคำว่า “คุณเลือกเอา” ของคาร์ลไม่ได้เป็นแค่ความเงียบธรรมดา แต่มันคือช่องว่างที่ยืดยาวจนเหมือนเวลาถูกบิดให้ช้าลง เอเรียไม่ขยับแม้แต่นิดเดียว สายตายังคงจ้องเขาแน่นเหมือนกำลังต่อสู้กับบางอย่างที่ไม่มีใครมองเห็น แต่กำลังฉีกเธอออกเป็นสองส่วนอย่างช้า ๆ ในหัวของเธอ—ทุกอย่างกำลังปะทะกัน ข้อมูลทั้งหมดที่เธอรวบรวมมา แผนที่เธอวางไว้ ทุกก้าวที่เธอเดินมาอย่างระวัง ทั้งหมดนั้น—อยู่แค่ปลายนิ้ว แค่ “กด” ครั้งเดียว ทุกอย่างจะหายไป และคาร์ล…จะชนะ แต่ภาพของซินซิน—ยังคงอยู่ตรงนั้น ดิ้นรน หายใจไม่ออก อยู่คนเดียวในความมืดที่เธอไปไม่ถึง “…” ลมหายใจของเอเรียสั่นเล็กน้อย แค่เล็กน้อย แต่สำหรับเธอ—มันคือรอยร้าว เธอหลับตาลงเพียงเสี้ยววินาที เหมือนกำลังตัดบางอย่างออกจากตัวเอง แล้วเมื่อเธอลืมตาขึ้นอีกครั้ง—มันไม่เหมือนเดิมแล้ว ไม่มีความลังเล ไม่มีความสั่นไหว เหลือแค่การตัดสินใจ เอเรียค่อย ๆ ล้วงมื

