EP 2

1299 Words

“เฮ้อ… คุณผู้หญิง ถ้าไม่ติดว่าคุณแม่ของคุณเป็นเพื่อนกับปู่ของผม ผมคงเลาะฟันคุณออกมาทีละซี่แล้ว”อินคาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น สายตาไม่แสดงอารมณ์แม้แต่น้อย ประโยคนั้นทำ ให้บรรยากาศในห้องรับแขกแข็งตัวในทันที “ไอ้สารเลว!!” กิน่า สะใภ้รองของตระกูลซิน ลุกขึ้นยืนทันทีด้วยความโกรธจัด “แกกล้ามากนะ! พูดจาไม่รู้จักเด็กไม่รู้จักผู้ใหญ่ เห็นทีฉันต้องสั่งสอนแกซะบ้างแล้ว!” “เดี๋ยวก่อน กิน่า” เอเรียรีบลุกขึ้นห้าม ก่อนจะหันไปมองอินคาด้วยสายตาจริงจัง “อินคา ถึงยังไงเธอก็เด็กกว่า พูดจากับคนที่อายุมากกว่าแบบนี้มันไม่สมควร เข้าใจไหม” อินคาส่ายหัวเบา ๆ รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏขึ้นอย่างขบขัน “ทำไมผมต้องขอโทษ?” เขาพูดอย่างไม่สะทกสะท้าน “นอกจากผมจะไม่ขอโทษแล้ว ผมยังมีเรื่องจะเตือนพวกคุณอีกด้วย” คำพูดนั้นทำให้ทุกคนในห้องชะงัก อินคาหันสายตาไปมองหญิงชราที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ทองคำก่อนจะพูดออกมาอย่างเรียบเฉย “แม่ของพวกคุณ… หรือผู้นำตระกูลของพวกคุณ มีชีวิตอยู่ได้ไม่ถึงสามเดือนแล้ว” “แทนที่จะมายืนฉอดๆใส่ผม พวกคุณควรใช้เวลาที่เหลืออยู่ ดูแลท่านให้มากกว่านี้ดีกว่า” ทันทีที่คำพูดนั้นจบลงบรรยากาศในห้องก็ระเบิดทันที “สารเลว!!ไอ้ชาติชั่ว!” ซินซินลุกขึ้นชี้หน้าอินคาด้วยความโกรธ “แกกล้าแช่งคุณย่าของฉัน!!รปภ.หายหัวไปไหนกันหมด! ลากไอ้บ้านี่ออกไป หักแขนหักขามันซะ!” เสียงด่าทอระงมไปทั่วห้อง เอเรียได้แต่ถอนหายใจ ในสายตาของเธอ เด็กหนุ่มปากกล้าคนนี้คงจบไม่สวยแน่นอน แต่ในตอนนั้นเอง— ตึงงงง!!! เสียงไม้เท้ากระแทกพื้นดังสนั่น “หุบปากกันให้หมดเดี๋ยวนี้!” เสียงตวาดของย่าซินดังลั่น หญิงชราลุกขึ้นยืน สายตาคมกริบกวาดมองลูกหลานทุกคน “คุณย่า! ไอ้หมอนี่มันแช่งคุณย่านะคะ!” ซินซินพูดอย่างไม่ยอม “ฉันบอกให้หุบปาก!”ย่าซินตวาดอีกครั้ง แต่ทันทีหลังจากนั้นร่างของเธอก็สั่นไหว ก่อนจะทรุดฮวบลงบนโต๊ะ “คุณแม่!” “คุณย่า!!” ทุกคนรีบวิ่งเข้าไปประคองมีเพียงเอเรียที่หันกลับไปมองอินคา แววตาของเธอเริ่มเต็มไปด้วยความสงสัย จากนั้นเธอก็หันมาถามหญิงชราเบา ๆ “คุณแม่… อย่าบอกนะคะว่าเรื่องที่อินคาพูด… เป็นเรื่องจริง”คำถามนั้นทำให้ทั้งห้องเงียบกริบ ย่าซินที่ปกติดูแข็งแรงมาตลอด แต่ตอนนี้กลับมีสีหน้าซีดเซียวอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน เวลาผ่านไปกว่าหนึ่งชั่วโมง ย่าซินถูกพามาพักในห้องนอน โดยมีแพทย์ประจำตระกูลดูแลอย่างใกล้ชิดสมาชิกตระกูลซินต่างยืนรออยู่หน้าห้องด้วยสีหน้ากังวล ไม่นานนัก ประตูห้องก็เปิดออก หมอประจำตระกูลเดินออกมาทุกคนรีบกรูเข้าไปถามทันที แต่หมอกลับพูดเพียงประโยคเดียว “คนไหนชื่อ อินคา ครับท่านย่าซินอยากพบ” ทันทีที่ได้ยินเช่นนั้นสายตาทุกคู่ก็หันไปมองชายหนุ่มที่ยืนสูบบุหรี่อยู่ไกล ๆ “ทำไมคุณย่าต้องอยากเจอไอ้บ้านั่นด้วย”ซินซินพูดอย่างไม่พอใจ เพราะพวกเธอที่เป็นคนในครอบครัว ยังไม่ได้เข้าเยี่ยมเลยด้วยซ้ำ แต่อินคากลับเป็นคนได้เข้าไปคนแรก อินคาไม่สนใจคำพูดนั้น เขาทิ้งบุหรี่ลงกับพื้น เหยียบดับมัน ก่อนจะเดินตามหมอเข้าไปในห้อง ภายในห้องนอน ย่าซินนอนอยู่บนเตียง สายน้ำเกลือและสายออกซิเจนพาดระโยงระยางไปทั่ว สภาพของเธอดูอ่อนแรงอย่างเห็นได้ชัด เมื่อเห็นอินคาเข้ามาหญิงชราก็ถอดหน้ากากออกซิเจนออก ก่อนจะพยายามยันตัวขึ้น “คุณหมอ ออกไปก่อนเถอะ ฉันอยากคุยกับเขาตามลำพัง” หมอมองอินคาด้วยสายตาไม่ไว้ใจแต่สุดท้ายก็ต้องยอมออกไป เมื่อห้องเหลือเพียงสองคนย่าซินจึงพูดขึ้น “แค่ก… แค่ก…” “เธอเอากล่องไม้นั่นมาให้ฉันหน่อย” “ฉันอยากรู้จริง ๆ ว่าปู่อินของเธอ… ฝากอะไรไว้ให้ฉัน” อินคานำกล่องไปวางให้เธอ ก่อนจะนั่งลงบนโซฟา เขาเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าปู่ของเขาฝากอะไรไว้ ย่าซินค่อย ๆ เปิดกล่องไม้ เมื่อฝากล่องเปิดออก ทั้งสองก็เห็นสิ่งของด้านในเป็นกำไลหยกสีขาว “กำไลหยก?”ย่าซินพูดอย่างประหลาดใจ แต่ทันทีที่สัมผัสมันเธอก็รู้สึกได้ถึงพลังอบอุ่นที่แผ่ออกมา อินคาถอนหายใจเบา ๆ “ดูท่าท่านจะสำคัญกับปู่ผมมาก” หญิงชรามองเขา “เธอรู้ได้ยังไง” อินคาลุกขึ้นเดินไปยืนข้างเตียงสายตามองกำไลหยก “ตั้งแต่ผมจำความได้ ทุกคืนที่พระจันทร์เต็มดวง” “ปู่ของผมจะทำพิธีปลุกเสกกำไลเส้นนี้” “ท่านทำแบบนั้น… มาหลายสิบปี” ย่าซินยิ้มจาง ๆ “ปู่ของเธอ… คือรักแรกของฉัน” “เราคบกันอยู่สองปี ก่อนที่ครอบครัวฉันจะย้ายมาที่นี่”เ ธอถอนหายใจเบา ๆ“ไม่คิดเลยว่าเขาจะไปเอาดีทางไสยศาสตร์” อินคาพูดต่อ “กำไลนี้เรียกว่า กำไลอาบแสงจันทร์” “มันใช้ตบะของผู้ทำพิธีดูดกลืนพลังจากแสงจันทร์ หลอมรวมลงในวัตถุ” “แต่ราคาที่ต้องจ่าย… คือตบะของผู้ทำพิธี” เขามองกำไลเงียบ ๆ“ไม่แปลกใจเลย ที่ปู่ของผมจะจากไปเร็ว” อินคาหยุดเล็กน้อย ก่อนจะพูดต่อ “ถ้าท่านสวมมัน” “ท่านจะมีชีวิตต่อไปได้อีกประมาณหนึ่งปี” ย่าซินมองกำไลในมือดวงตาไม่ค่อเชื่อเท่าไหร่ แต่เธอก็สวมมัน ทันทีที่กำไลสัมผัสข้อมือความอบอุ่นมหาศาลก็ไหลผ่านร่างกายของเธอ ความเจ็บปวดที่ทรมานมานานค่อย ๆ หายไป “นะ… นี่มัน…” ดวงตาของเธอเบิกกว้าง เรี่ยวแรงที่หายไปนานเหมือนกลับมาอีกครั้ง อินคาพูดเบา ๆ “ในหนึ่งปีนี้” “หวังว่าท่านจะใช้ชีวิตอย่างมีความสุข” “ให้สมกับที่ปู่ของผมทำเพื่อท่าน” เขาก้มศีรษะเล็กน้อยก่อนจะหันหลังเดินออกจากห้อง ย่าซินยังคงนั่งนิ่ง กำไลหยกส่องประกายจาง ๆ บนข้อมือ แต่เมื่อเธอเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง อินคาก็ออกจากห้องไปแล้ว อินคาเดินผ่านสมาชิกตระกูลซินโดยไม่พูดกับใครสักคำ ในหัวของเขามีแต่ความคิดหนึ่งทำไมปู่ต้องทำขนาดนี้เพื่อผู้หญิงที่ไม่รู้ด้วยซ้ำ ว่าจะยังจดจำเขาอยู่หรือไม่ อินคาเองก็เคยมีความรัก ตอนวัยรุ่น เขาเคยหลงรักเด็กสาวในหมู่บ้านเดียวกันจนละเลยการฝึกวิชากับปู่ แต่สุดท้าย เธอก็ทิ้งเขาไป เพราะเหตุผลเดียวเขาจน หลังจากนั้นครอบครัวของเธอก็ย้ายออกจากหมู่บ้าน อินคาจำความเจ็บปวดตอนนั้นได้ดี ตั้งแต่นั้นมาเขาฝึกวิชาอย่างบ้าคลั่ง จนในวัยเพียงยี่สิบห้าเขาก็กลายเป็น เกจิผู้บรรลุขั้นสูง อินคาเงยหน้ามองท้องฟ้าก่อนจะพึมพำเบา ๆ “ยังไงก็ต้องขอบคุณเธอ” “ถ้าไม่มีเธอ… ฉันคงไม่แข็งแกร่งแบบนี้” เขายิ้มบาง ๆแล้วก้าวเดินต่อไป โดยไม่หันกลับมามองคฤหาสน์ตระกูลซินอีกเลย

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more