สงครามความรัก

ในละครและภาพยนตร์ที่ทุกคนได้ชมเพื่อความสนุกนั้น ช่างแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง เมื่อถึงตอนภาพงานแต่งของอภิวัฒน์ และ ผู้หญิงคนนั้น เพื่อนบ้าน ที่เคยยิ้ม ให้เมลดาอย่างเป็นมิตร เธอคนนั้น ความโกรธมันลุกโชนดั่งไฟ แผดเผาให้หญิงสาวที่คิดว่า ตนเอง คือเมียหลวง และมาก่อน ผู้หญิงคนนั้น เพราะเธอ คบกับเขาตั้งแต่สมัยเรียน เมลดา รีบตรง ไปกดกริ่ง ที่ตรงประตูบ้าน หลังใหญ่นั้น วันนี้ เธอเห็นรถของจินจอดอยู่ จินออกมาเปิดประตูให้ พร้อมกับรอยยิ้ม เมื่อตั้งใจสังเกตุชัด ๆ รอยยิ้มที่จินยิ้มให้มันคือรอยยิ้ม ของคนที่คิดว่าตนเองเป็นฝ่ายชนะ แน่นอน เมลดาไม่มีทางสู้ คนอย่างจินได้ “เธอเอาเขาไปไว้ที่ไหน? ....” “รู้ตัวแล้วเหรอ? ...ช้าจัง ถ้ารู้แล้ว ก็อย่ายุ่งกับเขาอีก” “อีหน้าด้าน...ชั้นไม่เชื่อหรอก ว่า เขาจะทิ้งชั้นแล้วไปอยู่กับแก เรารักกันมาก รักกันมาก่อน” “เธอรู้ได้ยังไงว่าเธอมาก่อน แต่จะมาก่อนหรือหลังก็ไม่สำคัญ สิ่งสำคัญอยู่ที่นี่ต่างหากล่ะ” จิน ยื่นเอกสารการจดทะเบียนให้ เมลดาดู ด้วยแววตาเย้ยหยัน เธอไม่เคยคิดเรื่องนี้เลยเพราะความเชื่อใจที่มีต่อเขา รูปภาพงานแต่งที่ได้มาก็ได้มาจากเพื่อนสมัยเรียน อภิวัฒน์ โกหกเพื่อน ๆ ว่าเลิกกับเมลดาแล้ว และต้องการจะอวดเพื่อน ๆ ว่าตัวเอง มี หน้าที่การงานที่ดี และภรรยาสวย รวย แต่ เพราะความลับนั้นมันไม่มีอยู่จริง เพื่อน ๆ ที่ยังคงคุยกับเมลดาอยู่ในโซเชียล และได้รู้ว่า อภิวัฒน์ คบซ้อน ภาพเหล่านี้จึงถูกส่งมาเพื่อช่วยเปิดหูเปิดตาให้ เมลดา ได้รู้ความจริง เมลดา ยังคงยืนนิ่ง มันยิ่งกว่าการถูกแทงข้างหลัง ทะลุผ่านหัวใจออกมาเสียอีก ที่ผ่านมาเขาไม่เคยแสดงออกมาเลยว่า เขาไม่ได้รักเธอแล้ว น้ำตา ไหล ออกมา เป็นสายน้ำ จิน ไม่ได้เปิดประตูตั้งแต่ครั้งแรก เธอหันหลังกลับเข้าบ้านไปทิ้งให้ เมลดา ยืนเกาะรั้วบ้านของเธออยู่ตรงนั้น และความจริงอีกอย่างก็คือ จิน ไม่ได้ชื่อจิน แต่เธอชื่อ อรจิรา เหมือนกับโลกทั้งใบจะแตกออกจากกัน ความหวัง ความฝันถูกทำลาย ด้วยฝีมือของผู้ชายที่เธอรัก หากแม้นว่า เมลดามีครอบครัวที่คอยอุ้มชูในยามทกข์ยากเช่นนี้เธอคง ไม่ต้องรู้สึกเคว้งคว้างเช่นที่เธอกำลังเป็นอยู่ พิมนิภาคือคนแรก ที่ รีบมาหา เมลดาที่เป็นเพื่อนสนิท หญิงสาว ยังคงนั่ง ร้องไห้อยู่หน้าบ้านของจิน ผู้หญิง ที่ได้ชื่อว่าเป็นเมียหลวงทั้ง ๆ ที่มาทีหลัง “เมล์...มาทำอะไรตรงนี้ ลุกขึ้น อย่าเสียใจไปเลย แค่ผู้ชายเลว ๆ คนเดียว ยังสาว ยังสวย เดี๋ยวก็หาใหม่ได้ แล้วมากอดรั้วบ้านคนอื่นทำไม?” “ผู้หญิงคนนั้น คนที่อยู่ในรูป อยู่ที่นี่ มันอยู่แค่ปลายจมูกชั้น แต่ชั้นไม่รู้เลย มันตั้งใจจะเย้ยชั้น ทั้ง ๆ ที่ชั้น ไม่รู้เรื่องของมัน มันมองชั้นเหมือนกับว่าชั้นเป็นคนโง่” “ฟ้องมันเลย อย่างไรแกก็มาก่อน เอาทะเบียนมา ชั้นจะพาแกไปแจ้งความ” “ฮือ ๆ ๆ ๆ ๆ ...ไม่ได้ ชั้นฟ้องไม่ได้” “นี่ยังจะแคร์มันอีกอยู่หรือไงไอ้ผัวเลวนั่นน่ะ” “ไม่ใช่ ชั้นต่างหากที่เป็นเมียน้อย วัฒน์ไม่ได้จดทะเบียนกับชั้น แต่เขาจดกับนังนั่น...โง่ ๆ ๆ ๆ ๆ ชั้นมันโง่ที่ไว้ใจเขา” “ชั้นจะโทรไปด่ามันให้สาสมเลย...คนเรานี่ก็นะ รู้หน้าไม่รู้ใจ จริง ๆ มันชั่วจริง ๆ เลย” “ไม่ติด โทรไม่ติดเลย เขาทิ้งชั้นไปแล้วล่ะ” “ถ้าอย่างนั้น ไปที่บริษัทของมันเลย ตายเป็นตายทำกับเพื่อนกูแบบนี้ได้ไง ไปคุยกับมันให้รู้เรื่อง” เมลดา ขึ้นรถของพิมนิภาไปแต่โดยดี เธอไม่ได้ต้องการจะไปอารวาด แต่ เธอเพียงแค่ต้องการคำตอบ ว่าเพราะอะไร และเธอทำผิดอะไรหรือ เขาถึงได้มาทำร้ายเธอแบบนี้ ภาพความหลังมันย้อนกลับมาตอกย้ำให้เมลดายิ่งเจ็บปวด ถ้า ระหว่างที่อยู่ด้วยกัน เขาเคย ทำร้าย ไม่สนใจ และไม่แสดงความรักต่อเธอ เธอคงพอจะทำใจได้ แต่ เขายังคงรักเธออยู่ สม่ำเสมอไม่เคยของเรื่องราวทั้งหมด พระเอกและนางเอกแต่งงานกัน มีความสุข แต่ทว่าในโลกของความเป็นจริงนั้น การแต่งงานคือจุดเริ่มต้น บ้านดิเรกวัฒนา งานแต่งงานเล็ก ๆถูกจัดขึ้น ที่บ้าน คู่รักคู่หนึ่ง ทั้งสองรักกันมานานหลายปี ตั้งแต่ที่คนทั้งสองเข้ามหาวิทยาลัย และคบกันเรื่อยมาจนเรียนจบ มีงานทำ และได้ตกลงแต่งงานกันในวันนี้ เมลดา เป็นเพียงเสมียในบริษัทเอกชนเล็ก ๆ เธอเก็บถนอมความสาวมอบให้เขาในคืนแต่งงาน ให้เขาคนเดียว และคาดหวังว่าจะให้เขาเป็นคนสุดท้าย อภิวัฒน์ เขาต่างจาก เมลดา หน้าที่การงานรุ่งเรืองและเริ่มก้าวกระโดดไปได้ไกลกว่า และเขาก็คอยดูแล เมลดา ตลอดมาเป็นอย่างดี เสียงหัวเราะคลื้นเครง ดังไปทั่วบ้าน ก่อนที่จะเงียบไป เพราะต่างคนต่างแยกย้ายกลับบ้าน เมื่อถึงเวลาที่เจ้าสาวและเจ้าบ่าวต้องเข้า ห้องหอ เมลดานั้น ทนุถนอม ความสาว เอาไว้ให้เขา เมื่อถึงวันแต่งงาน เธอรู้สึกภาคภูมิใจ เหลือเกิน ที่ ได้มอบความสุขให้กับผู้ชายที่เธอรักมากที่สุด ในชีวิตนี้ มีเพียงเขาเท่านั้น เพราะ เมลดา ไม่มีทั้งพ่อ แม่ และครอบครัว เธอเป็นเด็กกำพร้า ที่เติบโตมาจากสถานเลี้ยงเด็กที่ถูกพ่อแม่นำไปทิ้ง แต่ เธอก็ไม่เคยลืมที่จะกลับไปเยี่ยม ครู และเพื่อน ๆ ที่นั่น หลายปีผ่านไป อภิวัฒน์ ได้เลื่อนตำแหน่งเป็นผู้บริหารอย่างรวดเร็ว และเป็นที่ปรึกษาคนสนิทของ ประทานบริษัท ไม่ว่าท่านประทานอยู่ที่ไหน เขาก็อยู่ที่นั่น ดั่งเป็นเงา แต่เมลดานั้น เธอยังคงอยู่ที่เดิม ตำแหน่งเดิม บริษัท ก็ไม่ได้เติบโตขึ้นสักเท่าไร บริษัทขายเครื่องสำอาง มีคู่แข่งมากมาย แบรนด์ใหม่ ๆ เกิดขึ้นอย่างกับดอกเห็ด การแข่งขันสูงมาก เมลดา ขอให้ อภิวัฒน์ ช่วยฝากงานให้เธอที่บริษัท ที่เขาทำอยู่เพราะไม่อยากเอาเปรียบเขาเรื่องค่าใช้จ่ายภายในบ้าน แต่เขาปฏิเสธและให้หตุผลว่า ไม่อยากให้ เมลดาเหนื่อย และเขาก็สามารถเลี้ยงดู เมลดา ได้เป็นอย่างดี อภิวัฒน์ ดูแล และให้ความรัก เมลดา เท่าเดิม เหมือน เมื่อครั้งที่คบกันใหม่ ๆ เขาไม่เคยเปลี่ยนไปเลย เมลดา รู้สึกถึงความรักที่เขามีให้มาตลอดไม่เปลี่ยนแปลง ถึงแม้ว่าช่วงหลัง ๆ มานี้ อภิวัฒน์ จะกลับบ้านบ้าง ไม่กลับบ้านบ้าง แต่ ด้วยเหตุผลที่ เขาอ้าง เมลดาก็คิดได้ว่า มันก็สมเหตุสมผลกันอยู่ เงินทองที่เขาได้มา เขาก็นำมันมาจุนเจือครอบครัว ซื้อของให้เธอ โดยที่เธอไม่ต้องใช้เงินของตัวเอง เลย เงินเดือนเล็กน้อยของเมลดายังไม่ถึงหนึ่งส่วนของเขา อภิวัฒน์เริ่มหายไป บางครั้งก็เกือบเดือน แต่ เมลดา ก็ไม่กล้าเอ่ยถาม เพราะเห็นว่า เขาทำงานหนัก ตำแหน่งของเขาก็สูงขึ้น ความรับผิดชอบคงมากขึ้นตามมา เมลดาคิดเช่นนั้น จนกระทั่งเมลดารู้สึกได้ถึงความเงียบเหงาเมื่อกลับมาบ้าน แล้วไม่เจอ ชายคนรัก ในวันหยุดวันหนึ่งที่ บังเอิญ เขาอยู่บ้านกับเธอ “วัฒน์คะ เมล์อยากมีลูกค่ะ เมล์จะปล่อยให้ท้องนะคะ” “อย่าพึ่งเลย ผมยังไม่พร้อมน่ะ คุณก็เห็นนี่ ผมไม่มีเวลาเลย ถ้ามีลูก คุณเองนั่นแหละที่จะลำบาก ผมไม่ว่างพาคุณไปหาหมอหรอกนะ อย่าพึ่งมีเลยนะที่รัก ผมรักคุณ และที่สำคัญ ผมไม่อยากให้ใครมาแย่งความรักของผมไป เข้าใจนะ” เมลดา นิ่ง และอึ้งกับความคิดของเขา ลูกเนี่ยนะจะมาแย่งความรักที่เธอมีให้เขาไป ตระกระอะไรของเขากันนี่ “ก็ได้ค่ะ แต่ว่า เราคงต้องรีบแล้วนะคะ เมล์อายุสามสิบสองแล้ว ถ้าอายุเยอะกว่านี้ เมล์กลัวว่า จะไม่ทันน่ะค่ะ” “อืม...เออ บ้านหลังใหญ่ตรงข้ามบ้านของเรา ผมเห็นมีคนย้ายข้าวของเข้ามาอยู่ ใครกันนะ คงรวยน่าดู เห็นเจ้าของประกาศขายมาตั้งหลายปีไม่มีคนซื้อ ราคา หลายสิบล้านเลยนะหลังนั้นน่ะ บ้านเราดูเล็กจิ๋วไปเลย ว่ามั๊ย? แต่ไม่ต้องห่วงนะ อีกไม่กี่ปี เราจะมีบ้านหลังใหญ่กว่าบ้านหลังนี้” “หลังนี้ก็ดีอยู่แล้วนี่คะ” “ถ้าคุณชอบ ผมจะยกให้” “ทำไมต้องยกให้ล่ะ ในเมื่อเราก็อยู่ด้วยกันอยู่แล้ว ทำอย่างกับว่า คุณจะไม่ได้อยู่กับเมล์อย่างนั้นแหละ” “ก็อยู่ไง...จะหนีไปไหนได้เล่า เมียน่ารักขนาดนี้ สวยด้วย แต่ผมว่า คุณต้อง รีโนเวท การแต่งตัวของคุณใหม่นะ ผมจะพาคุณไปหาชุดใหม่ อ๊ะ...ไม่ดีกว่าผมจะซื้อมาให้ สัดส่วนของคุณ ผมก็สำรวจมาหมดแล้ว” อภิวัฒน์ มองเรือนร่างของ เมลดา ด้วยแววตาเจ้าชู้ ก่อนที่จะลุกขึ้น ช้อนร่างบาง พาเธอไปที่ห้องนอน เรื่องบนเตียงที่สามีไม่ค่อยจะ ปรนเปรอให้ เมลดาลืมคิดเรื่องนี้ไปเพราะเธอมิได้ ใฝ่หา เรื่องอย่างว่านี้สักเท่าไร มีเพียงเรื่องลูกเท่านั้น ที่เธอ ปรารถนา แต่ทว่า นาน ๆ ได้รับสัมผัส รักจาก สามี มันก็ทำให้เธอมีความสุข เหมือนกับครั้งแรกในวันที่เข้าห้องหอ “ครืดๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ” เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น มันถูกปิดเสียง และเปิดโหมดสั่นเอาไว้ เมลดา สะดุ้งตื่นและลุกออกมาจากอ้อมแขนของเขา หน้าจอโทรศัพท์ มันส่องแสงสว่าง เผยให้เห็นว่า ใครกันที่โทรมาแต่เช้าในวันหยุดนี้ “อรจิรา” เมลดา เห็นชื่อนั้น ชื่อของผู้หญิง แน่ ๆ แต่ เธอก็ไม่ได้คิดอะไร เพราะ ที่ทำงานของ อภิวัฒน์ มีผู้หญิงเยอะแยะ เขามีตำแหน่งสูงขึ้น เขาก็คง ต้องมี เลขา อาจจะเป็นเลขาของอภิวัฒน์ก็ได้ เมลดา คิดเช่นนั้น เธอปล่อยให้เขาหลับโดยที่ไม่ปลุก เพราะคิดว่าวันหยุดแบบนี้ เขาอาจจะอยากพักผ่อน บ้างก็ได้ แต่เมื่อ เมลดา ออกมาจากห้องน้ำ หลังจากที่เธออาบน้ำเสร็จ เขาก็ ตื่นแล้ว และกำลังแต่งตัวอยู่ สวมเสื้อผ้า ชุดเดิม “นี่คุณคะจะไปไหนน่ะ ไม่อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนเหรอ?” “ไม่ล่ะ เจ้านายของวัฒน์โทรมามีงานด่วนน่ะ ต้องรีบไปแล้ว” “ถึงไม่อาบน้ำก็เปลี่ยนชุดใหม่ก็ได้นี่คะ” “ไม่เป็นไรที่รัก ผมมีชุดอยู่ในรถอยู่แล้ว เดี๋ยว ไปเจอเจ้านายก่อนแล้วค่อยแวะที่ปั๊มจัดการกับตัวเอง มากอดหน่อย” ก็เพราะว่าเขาเป็นแบบนี้ เมลดาจึงได้รักและไว้ใจ อภิวัฒน์มาก เขาอบอุ่นเสมอ เมลดามั่นใจว่า เขาไม่มีทางจะนอกใจเธอ หญิงสาวเดินไปส่งสามี ที่หน้าบ้าน เธอสังเกตเห็น ใคร คนหนึ่งยืนกอดอกอยู่ชั้นบน ของตัวบ้านหลังใหญ่โตโอ่อ่าที่อยู่ฝั่งตรงข้าม กับบ้านของเธอ “สงสัยเพื่อนบ้านใหม่ย้ายเข้ามาแล้ว รวยขนาดนี้ทำธุรกิจอะไรนะ?”