งานเลี้ยงพิธีดูตัวระหว่างองค์ชายรัชทายาทโจเซอร์แห่งแคว้นซีเรียและเจ้าหญิงแห่งแคว้นเฮวานมีพระนามว่ามาลีเอตต้า ถูกจัดขึ้นใหญ่โตเป็นการหมั้นหมายทางการเมืองรวมอำนาจของสองแผ่นดินให้เป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน เจ้าหญิงมารีเอ็ตต้ามี มีสาวใช้คนสนิทชื่อว่าชารีส เธอเป็นทั้งสหายรักและผู้ติดตามของเจ้าหญิง และเจ้าหญิงก็ให้ความสำคัญกับชารีส เหมือนคนพี่น้อง แต่การเดินทางไปเข้าร่วมพิธีดูตัวของเจ้าหญิงนั้นมี ภัยอันตรายรอบด้าน และผู้ไม่หวังดี พร้อมกันจะลักพาตัวเจ้าหญิงเพื่อขัดขวางการหมั้นหมายในครั้งนี้ ถ้าหากว่าเจ้าหญิงมาลีเอ็ตต้า ได้ อภิเษกกับองค์ชายแคว้นซีเรีย เมืองเล็กเมืองน้อยที่อยู่ในแถบนั้นจะถูกกวาดต้อนไล่ล่า องค์ชายโคเซย์ เจ้าชายแห่งซะมันนูด ได้ทราบข่าวเรื่องการหมั้น เพื่อขัดขวางมิให้แคว้นซีเรียและเฮลวานร่วมมือกันเขาจึงวางแผนที่จะดัก และซุ่มรออยู่ระหว่างทางผ่านที่เจ้าหญิงมารีเอ็ตต้าจะเสด็จผ่านไปยัง แคว้นซีเรีย กลางทะเลทรายที่ร้อนระอุเจ้าหญิงมาลีเอ็ตต้าสวมชุดของสาวใช้ตามหลังขบวนข้างหน้าอีกขบวนที่นำหน้าไปก่อนแล้ว สาวใช้ที่มีนามว่าชารีส ปลอมตัวเป็นองค์หญิงนำหน้าไปก่อน เพื่อความแน่ใจว่าจะไม่มีกลุ่มคนอื่นใดคิดรอบทำร้ายและ ดักฉุด องค์หญิงเพื่อขัดขวางงานหมั้นในครั้งนี้และจะผิดพลาดไม่ได้

ในละครและภาพยนตร์ที่ทุกคนได้ชมเพื่อความสนุกนั้น ช่างแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง เมื่อถึงตอนภาพงานแต่งของอภิวัฒน์ และ ผู้หญิงคนนั้น เพื่อนบ้าน ที่เคยยิ้ม ให้เมลดาอย่างเป็นมิตร เธอคนนั้น ความโกรธมันลุกโชนดั่งไฟ แผดเผาให้หญิงสาวที่คิดว่า ตนเอง คือเมียหลวง และมาก่อน ผู้หญิงคนนั้น เพราะเธอ คบกับเขาตั้งแต่สมัยเรียน เมลดา รีบตรง ไปกดกริ่ง ที่ตรงประตูบ้าน หลังใหญ่นั้น วันนี้ เธอเห็นรถของจินจอดอยู่ จินออกมาเปิดประตูให้ พร้อมกับรอยยิ้ม เมื่อตั้งใจสังเกตุชัด ๆ รอยยิ้มที่จินยิ้มให้มันคือรอยยิ้ม ของคนที่คิดว่าตนเองเป็นฝ่ายชนะ แน่นอน เมลดาไม่มีทางสู้ คนอย่างจินได้ “เธอเอาเขาไปไว้ที่ไหน? ....” “รู้ตัวแล้วเหรอ? ...ช้าจัง ถ้ารู้แล้ว ก็อย่ายุ่งกับเขาอีก” “อีหน้าด้าน...ชั้นไม่เชื่อหรอก ว่า เขาจะทิ้งชั้นแล้วไปอยู่กับแก เรารักกันมาก รักกันมาก่อน”

นารี ยืนมองตัวเองอยู่ที่ หน้ากระจกบานใหญ่ในห้องแต่งตัวในขณะที่กำลังจะไปออกงานสังคม ของคนชั้นสูง นารี ไม่เคยนึกฝันว่าตนเองจะมีวันนี้ได้ นารียังจำได้ถึงความรู้สึกในวันนั้นได้ดี และไม่มีวันลืมความทรงจำในวัยเด็กของนารี แต่ก่อนนั้นเธอไม่ได้ชื่อนารี แม่ของเธอชื่อบานเย็น ส่วนเธอนั้น แม่ตั้งชื่อให้ว่าบัว เพราะเธอมีผิวที่ขาวนวลดั่งดอกบัวหลวงสีขาว เธอกับแม่อาศัยอยู่ในชนบทเล็ก ๆ ห่างใกลความเจริญมากบ้านที่อาศัยอยู่ไม่อาจจะเรียกว่าบ้านได้ เพราะมันเป็นเพียง เพิงหมาแหงนท้ายป่ากล้วย ยามฝนตก นารีและแม่แทบจะไม่มีที่ซุกตัวหลบน้ำที่รั่วไหลลงมาจากหลังคา นารีต้องทนอยู่อย่างนั้นตั้งแต่จำความได้ นารีไม่เคยรู้ว่าบิดาของเธอคือใคร แม่ของนารีไม่เคยบอกว่าครอบครัวของแม่เธออยู่ที่ใด ผิวพรรณของนารีเหมือนกับแม่ซึ่งต่างจากคนในชนบทนั้น นารี จึงได้ได้แต่เพ้อฝันว่าตนเองอาจจะเป็น ทายารทมหาเศรษฐีก็ได้ เธอพยายามเค้นถามแม่อยู่ทุกวัน แต่แม่ของนารีก็ปฏิเสธเรื่อยมา แล้วก็ได้แต่ตำหนิว่า นารีนั้นเพ้อฝัน แต่นารีไม่เชื่อคำของแม่เธอ มั่นใจว่าแม่ของเธอมีเรื่องปิดบังเธออยู่ แน่ ๆ ความจนที่นารีรู้สึกรังเกียจและไม่อยากจะอยู่กับมัน แต่เธอก็ไม่อาจจะหลีกหนีได้ นึกถึงความทรงจำในวัยเด็กแล้ว นารีจำไม่ได้อะไรมากนอกจากความยากลำบาก ที่ได้รับมันเป็นรอยลึกที่ฝังอยู่ภายในจิตใจของนารี ขนม ที่ได้แต่ยืนมองจนน้ำลายสอแต่นารีก็ไม่เคยได้ลิ้มรสมัน แม่ได้เพียงแต่พูดว่า “รอให้แม่มีสตางค์ก่อนนะ” แต่วันนั้นไม่มีอยู่จริง จวบจนนารีอายุได้สิบห้าขวบปี ในวันที่นารีรู้สึกเกลียดคำว่าจนมากที่สุดก็คือวันนี้ แม่พานารีมาพบใครบางคน เมื่อแม่ได้ข่าวว่า มีคุณนายมาจาก บางกอกมาหาเด็กสาวเพื่อไปเป็นลูกบุญธรรม เป็นครั้งแรกที่นารีเห็นรอยยิ้มของแม่ เมื่อแม่ได้เจอกับคุณนายรัศมีคนนั้น “เท่าไร...?...” “80บาท จ่ะ” “ชั้นจะเอาลูกสาวแกไปเลี้ยงนะ จะเลียงดูอย่างดี ยังจะเรียกสตางค์ตั้งเยอะ” “ก็ได้ ๆ จ่ะ แล้วแต่คุณนายรัศมีเลยจ่ะ” “4oบาท” “จ่ะ” แม่รับเงินแล้วก็รีบออกจากบ้านคุณนายรัศมีไปโดยไม่หันหลังกลับมามองหน้าของนารีเลย นารีได้แต่ร้องเรียกแม่ พร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมาไม่ขาดสาย เธอวิ่งตามแม่ไปแต่ไม่ทัน เพราะ คนที่ติดตามมาได้จับตัวของนารีไว้ เสียก่อน

จางหมิ่น ชายหนุ่มรูปงามและร่ำรวยเขามีบิดาที่เป็นมาเฟีย มีคนนับหน้าถือตา ความยิ่งใหญ่และทรงอำนาจของเขาไม่มีผู้ใดเทียบเทียมได้ และบารมีของบิดา ส่งผลมาถึงเขาซึ่งเป็นบุตรชายเพียงคนเดียว กิจการทุกอย่างของบิดา เขาเป็นผู้สืบทอดต่อทุกอย่าง จางหมิ่น นั้นเป็นบุรุษที่ไม่มีความดีหลงเหลืออยู่ในมโนสำนึกเลยแม้แต่นิดเดียว ทั้งเจ้าชู้มากรัก เห็นแก่ตัว เปลี่ยนคู่นอนเป็นว่าเล่น ไม่มีสตรีใดในโลกนี้ที่กล้าปฏิเสธเขา เมื่อเขามีความปรารถนาต่อเธอ ภายในโรงแรมสุดหรู สตรีที่เร่าร้อนเซ็กซี่ เป็นนักร้องในผับชื่อดังแห่งหนึ่ง เพียงแค่สบตาไม่ถึงห้า วินาที เธอก็เดินตามเขาไปขึ้นรถในทันใด “คุณตามผมมาทำไม?” “คุณเป็นคนเรียกให้เหมยลี่ตามมาเองนะคะ” “ผมเรียกคุณเมื่อไหร่ไม่ทราบ?” “เหมยลี่ได้ยินเสียงหัวใจของคุณมันเรียกร้อง” “ถ้าคุณคิดเช่นนั้นก็เชิญขึ้นรถสิ “ นั่นคือจุดเริ่มต้นที่ทำให้คนทั้งสองมาจบลงที่โรงแรมสุดหรูแห่งนี้ ริมฝีปากแดงบวมของเธอนั้น เกิดจากการตะโบม จูบ อย่างหนักหน่วง รุนแรง ด้วยความกระสันอย่างหนัก เหมือนว่าอดอยากมาแรมปี มือใหญ่และสาก จับคลึงนวดทุกส่วนบนเรือนกายสุดเซ็กซี่ ที่เปลือยเปล่าของเธออย่างเมามัน และไม่คิดที่จะปราณี จนเกิดรอยแดงทั้งตัว ก่อนที่หญิงสาวจะรู้สึกถึงอารมณ์ที่พลุ้งพล่าน จากการสัมผัสของเขา เธอดันหน้าอกใหญ่กว้างของเขาให้นอนราบลงกับพื้น แล้วคร่อมร่างบางอยู่บนลำตัว และเคลื่อนช่วงกล่างกายแอ่นกลีบอวบสวยเย้ายวนอยู่ตรงหน้าของจางหมิ่น พร้อมกับ ส่ายร่อนช่วงกลางกายวนรอบใบหน้าคม หล่อเหลา ของมาเฟีย วัยหนุ่ม เพื่อยั่วยวน เรียวขาแหวกอ้า อยู่ตรงช่วงใบหน้าของเขา สะโพกส่ายยั่วเย้าไปมา จนเห็นกลีบอวบสวยที่แย้มเผยอ แรงกำหนัดพลุ่งพล่านจนชายหนุ่มรู้สึกทนไม่ไหวกับสิ่งยั่วเย้าที่อยู่ตรงหน้า มือใหญ่จับรั้งสะโพกที่กำลังส่ายร่อนไปมาให้หยุดนิ่ง พร้อมกับแทรกแท่งลิ้นแหย่แยง เข้าควานหาความฉ่ำหวานภายในร่องแคบที่แฉะฉ่ำ “อ๊า…อือ…ซีดดด..เสียวจังอาาา” แรงซ่านเสียวของแท่งลิ้นทำให้ อารมณ์ของหญิงสาวพุ่งถึงขีดสุด ร่างบางขยับเปลี่ยนมุม กลับหัวขึ้นประสานสายตาเย้ามีเสน่ห์ ริมฝีปากของหญิงสาวประกบภาพทับบนริมฝีปากหยักได้รูปของเขา ก่อนที่จะซุกไซร้ตรงซอกคอและลำตัวแข็งแกร่งด้วยกล้ามเนื้อที่เป็นมัด ๆของเขา อย่างตื่นเต้นและหลงใหล กับมวลกล้ามเนื้อที่สวยงาม จากการตั้งใจปั้นแต่งของมาเฟียมาดเข้มหล่อดุ เช่นเขา ริมฝีปากนุ่มร้อนชโลมเลีย ไปทั่วร่างกายแข็งแกร่ง จนเธอรู้สึกได้ว่าน้ำในโพรงปากผลิตขึ้นไม่ทันต่อการใช้งาน เธอจึงหยุดเพียงเท่านั้นแล้วหันมาสนใจ สิ่งอื่นแทน มืออุ่นเล็กจับกระชับ แท่งเนื้อแข็งที่ใหญ่จนมือของเธอกำไม่มิด แต่ก็พยายามจับสาวขึ้นลง จนเห็นหัวบานสีเข้มใหญ่ผลุบโผล่ออกจากโพรงมือของหญิงสาว จนเกิดน้ำกระสันสีใสปริ่มอยู่ตรงยอดหัวบานนั้น เรียวลิ้น แตะชิมน้ำตรงยอดปลายหัวบานหยักก่อนที่จะลากลิ้นสีหวานเลียตวัดรอบลำเนื้อ ขรุขระดูน่ากลัวของเขา “อื๊อ” มือใหญ่จับศีรษะดันกระแทก โพรงปากลงจนสุดลำแท่งเนื้อ ของเขาจนมิดด้าม จนเธอแทบจะหายใจไม่ออกจากความใหญ่คับแน่นของ แท่งร้อนรัก ศีรษะที่ผงกขึ้น ๆ ลง ๆ สลับกับการเหลือกตาคู่งามขึ้นมา มองหน้าของมาเฟียหนุ่ม จางหมิ่น ที่แสดงอารมณ์ออกมาทางสีหน้าด้วยแรงกระสันสวาท และเสียงครางที่แหบพร่า ภาพนั้นดูเร้าอารมณ์ จนหญิงสาวแทบจะ รอไม่ไหว อยากนำส่งแท่งร้อนขนาดใหญ่เข้าไปในร่างกาย เสียตอนนี้เลย แท่งยักษ์ที่เธอกำลังตอกตรึง ชำเราด้วยโพรงปากอุ่น ของเธอ ที่เร่งรัว ความเสียดเสี่ยวถึงจุดสูงสุด เสียงครางคำรามดังกระชั้นถี่ ๆ ก่อนที่น้ำอุ่นร้อนในร่างกายของเขา จะพ่นฉีดออกมาเต็มเหนี่ยวจนเธอกลืนกินเข้าไปอย่างตั้งใจ ชายหนุ่มตวัดร่างบางให้นอนคว่ำ อยู่ด้านล่าง แล้วใช้มือใหญ่ดึงรั้งเอวคอดให้ก้นกระดกขึ้น ในท่าหมอบคลาน เพื่อรอรับสิ่งที่เธอปรารถนา แท่งร้อนเสียบสัมผัสถูไถร่องกลีบอวบ ที่โผล่ปลิ้นออกมาทางด้านหลังของเธออย่างน่าหลงใหล เมล็ดส้มเม็ดเล็กตรงกลางกลีบส้มอวบ โผล่พ้นออกมาให้เขาได้ใช้ปลายหัวบานกดเขี่ยเล่น สร้างอารมณ์กระสัน ก่อนที่จะดันพรวดทีเดียวจนสุดลำโดยที่เธอไม่ได้ตั้งตัว “อร๊าย…ซีดด..สะ..เสียว…อาาา” ร่างใหญ่ควบขี่อยู่ด้านหลังก้นงาม ในขณะที่กระแทกแทงลำแท่งเข้าออก โพรงเนื้อนุ่มอยู่นั้น ก้นขาวอวบกระเพื่อมสั่นไหว กระเด้งไปมา ทำให้ชายหนุ่มรู้สึกหมั่นเขี้ยว จนทนไม่ได้ต้อง ฟาดฝ่ามือลงไปหลายครั้งจนเป็นรอยแดง ความเจ็บแสบจากการถูกฝ่ามือฟาด ไม่สามารถลดอาการเสียดเสียวของเธอได้ กลับยิ่งชอบความรุนแรงที่ได้รับจากการกระทำของเขา มากยิ่งขึ้น กลีบอวบสีสด ผลุบโผล่ จากแรงเสียดสีของแท่งยักษ์ ที่ กระแทก เข้าออกอย่างต่อเนื่อง ด้วยความเร็วถี่ จนร่างบางอ่อนระทวย มือใหญ่ซุกซน เอื้อมไปบีบเคล้นคลึง ทรวงอกนุ่มใหญ่ อย่างแรง ความร้อนจากฝ่ามือและความแรงจากการบีบขยำ ทำให้เพิ่มแรงเสียดเสียว จนหญิงสาว กระเส่าครวญคราง ฟังไม่ได้ศัพท์ “อ๊า..คุณจางหมิ่น…อือ..เหม่ยลี่ เสียว…ทะ..ทนไม่ไหวแล้วค่ะ” “อาาา..ทนไม่ไหวก็ไม่ต้องทนสิ…อืม…โอววว” เรือนกายของทั้งสองขยับเข้าหากันอย่างรุนแรง ในจังหวะสุดท้าย ของทั้งสอง ก่อนที่ร่างกายจะปลดปล่อย น้ำคาวราคะออกมาจนท่วมท้น เสียงที่หอบเหนื่อย ของคนทั้งสอง ที่พึ่งจะเสร็จสม หน้าอกกระเพื่อมสั่นไหวตามแรงหอบเหนื่อย จางหมิ่นลุกขึ้นสามใส่เสื้อผ้า นั่งสูบบุหรี่อยู่ที่ระเบียง รอให้ เหม่ยลี่ ออกมาจากห้องน้ำ เสียก่อน หญิงสาว พึ่งอาบน้ำเสร็จ ก็คิดว่าจะต่อ กับ จางหมิ่นอีกสักรอบ เพราะเธอ ยังตักตวงความสุขจากเขาไม่อิ่มเอม ความหล่อ และดูดีของจางหมิ่น ทำให้ หญิงสาว มีความต้องการไม่จบสิ้น อยากครอบครองเขาไว้ เป็นของเธอเพียงคนเดียว “จะสวมใส่เสื้อผ้าทำไมคะ เดี๋ยวก็ต้องเสียเวลาถอดอีก” “ผมต้องกลับแล้ว คุณอยู่ต่อจนถึงเช้าเลยก็ได้ อยากกินอะไร ก็สั่งได้เลย โรงแรมนี้ของเพื่อนผม แล้วผมจะกลับมาเคลียร์ให้” “อ้าว…ได้ไงคะ คุณจะทิ้ง เหม่ยลี่ไว้คนเดียวที่นี่เหรอคะ?” “ผมมีเรื่องต้องไปจัดการ ออ อย่าคิดว่าความสัมพันธ์ของเราในครั้งนี้ เป็นอย่างอื่น นอกจาก ความสุข เพราะค

เมื่อฟางเหนียง สตรีผู้มีกลิ่นกายดั่งบุปผา เธอถูกชายผู้สวมหน้ากากจับตัวไปเพื่อเป็น สิ่งของบรรณาการให้กับองค์ฮ่องเต้วัยชรา  แต่ทว่ายังไม่ทันพี่นางจะถึงพระราชวัง องค์ฮ่องเต้ก็ทรงสวรรคตเสียก่อนแล้ว แต่ถึงอย่างไรฟางเหนียงก็ต้องถวายตัวให้กับฮ่องเต้องค์ใหม่อยู่ดี  ในคืนวันถวายตัวนั้น ฟางเหนียง จึงได้รู้ความจริงว่าฮ่องเต้องค์ใหม่นั่นก็คือชายผู้สวมหน้ากากคนที่น่ากลัวผู้นั้นนั่นเอง  แต่ในระหว่างทางด้วยความใกล้ชิดทำให้ทั้งสองแอบมีใจให้กัน  นางจึงเต็มใจที่จะยอมเป็นพระสนมของฮ่องเต้ผู้มีใบหน้าอัปลักษณ์ และสวมหน้ากาก แต่ทว่าในวันหนึ่ง ฮ่องเต้ได้ถอดหน้ากากให้นางได้เห็นใบหน้าที่แท้จริงของพระองค์ ฟางเหนียงจึงได้รู้ว่า  ฮ่องเต้นั้นมิได้อัปลักษณ์อย่างที่นางคิดเลยแม้แต่น้อย เขากลับมีรูปโฉมที่งดงามราวกับเทพเซียนลงมาจุติ  ทั้งสองคลองรักกันจนกระทั่ง วันหนึ่ง เมื่อพระมเหสียุยงประชาชนและเหล่าข้าราชบริพารให้เกลียดและกลัว  ฟางเหนียง ที่มีกลิ่นกายหอมดังดอกไม้  ด้วยความแปลกประหลาดนี้  ทำให้ผู้คนต่างหวาดกลัว ว่านางนั้นเป็นปีศาจจำแรงแปลงกายมายั่วยวน องค์ฮ่องเต้  และในขณะนั้นเอง ฟางเหนียงที่กำลังตั้งครรภ์อยู่ เทพผู้ให้กำเนิด ฟางเหนียง เกิดความสงสาร จึงลงมาให้ความกระจ่างแก่ประชาชน ว่านางนั้นมิใช่ปีศาจแต่เป็น ธิดาแห่งเทพ ฟางเหนียงจึงกลายเป็น ที่รัก เคารพและบูชาสำหรับประชาชน เมื่อพระสนมได้ให้กำเนิด องค์ชายตัวน้อยมีพระนามว่าฟางจิน องค์ชายน้อยนั้นได้โลหิตมาจากพระมารดา ทั้งดวง หน้าแววตา ผิวกาย และกลิ่นกายที่หอมดุจอัปสร ผู้ใดได้อยู่ใกล้ต่างหลงใหล ทั้งสตรี และบุรุษ องค์ชายน้อยได้ถูกเลี้ยงดูมาคู่กับองครักษ์ ตงหยาง มาตั้งแต่ยังเยาว์วัย ตงหยาง นั้นเป็นบุตรชายขององครักษ์ฝีมือดีของฮ่องเต้บิดาขององค์ชายฟางจิน ที่มีนามว่าซุนเต๋อ เขาได้ฝึกฝนให้องค์ชายมีฝีมือทั้งบุ๋นและบู๊ไปพร้อมกันกับบุตรชายของเขา องค์ชายฟางจิน สนิทกับตงหยางมาก ทั้งสองไม่เคยห่างกันเลยแม้สักวันจนกระทั่งเติบใหญ่ องค์ชายฟางจินได้รับการสถาปนาเป็นองค์รัชทายาทในเวลาต่อมา และพระสนมฟางเหนียง ได้ให้กำเนิด องค์ชายรองอีกหนึ่งพระองค์ มีพระนามว่า  องค์ชายหลิงเฉา แต่องค์ชายหลิงเฉานั้น  กลับมีรูปโฉมเหมือนกับพระบิดาที่มีหน้าตาหล่อเหลาร่างกายกำยำและแข็งแรง  แต่ทว่าองค์ชายหลิงเฉานั้น กลับมิได้ชอบการสู้รบ เขารักความสงบสุข ชอบอยู่อย่างสันโดษ และแอบเที่ยวเล่นภายในวังอยู่คนเดียว ชอบอ่านหนังสือและการเรียนรู้ ถึงแม้ว่าองค์รัชทายาทจะมีใบหน้าดังสตรี  ทว่าพระองค์มีความสามารถไม่แพ้บุรุษคนใด มีฝีมือการต่อสู้ที่ได้รับการฝึกฝนมาจากซุนเต๋อ  ความสนิทและความใกล้ชิดที่องค์รัชทายาทมีให้กับ  ตงหยาง นั้นมันเริ่มก่อตัวขึ้นมาในตอนไหนพระองค์มิอาจรู้ได้  องค์รัชทายาทเก็บงำความรู้สึกนี้ไว้ภายในพระหฤทัยแต่เพียงพระองค์เดียว ไม่กล้าเปิดเผย และไม่คิดจะเปิดเผยเพราะ  พระองค์เกรงว่า ความรู้สึกที่ตงหยาง มีให้กับพระองค์จะแปรเปลี่ยนไป ถ้าหากว่า ตงหยางทราบว่า พระองค์มีใจให้กับเขา ตงหยางอาจจะรังเกียจ พระองค์ก็เป็นได้ ความรักที่ก่อเกิดจากเพศเดียวกันมันเป็นเรื่องที่ร้ายแรงหากมีผู้ใดได้ล่วงรู้พระองค์จะไม่ปลอดภัยและอาจจะต้องถูกปลดจากตำแหน่ง และ ถูกเนรเทศ ตงหยางผู้เคร่งขรึมเขามีนิสัยและบุคลิกที่เหมือนกับบิดาไม่มีผิดเพี้ยน มารดาของเขาชื่อซิ่ว ให้กำเนิดตงหยาง น้องชายชื่อ ติงลี่ และน้องสาวคนสุดท้องชื่อ หลงเอ๋อ ทั้งสาม คนเป็นองครักษ์ขององค์รัชทายาททั้งหมด  หลิงเอ๋อสตรีที่มีมาดเคร่งขรึมไม่ต่างจากพี่ชายเลย  ส่วนตัวติงลี่แสนซนและขี้เล่น  มีมุกตลกพูดให้ผู้คนที่อยู่รอบตัวได้สนุกสนาน สามทหารเสือคือสหายขององค์รัชทายาทคู่มือกลิ่นกายหอมหวานดุจอัปสร เหล่าบรรดานางในต่างหมายตาและมีความปรารถนา ที่จะได้รับใช้ องค์รัชทายาท “ผู้ใดกันนะจะได้เป็นนางในดวงพระหฤทัยของพระองค์ ขอให้เป็นข้าด้วยเถิด  หากวันใดข้าได้เข้าเฝ้าองค์รัชทายาท ข้าจะปรนนิบัติให้พระองค์ได้พอใจ และถึงใจ  ข้าจะต้องเป็นนางในดวงพระหฤทัยให้จงได้”“ฝันเฟื่อง เจ้ายังไม่รู้สินะว่าท่านเสนาบดีหลี่ได้มั่นหมายบุตรสาวของเขากับองค์รัชทายาทแล้ว และอีกไม่นานเมื่อองค์รัชทายาทอายุครบสิบแปดชันษาพระองค์จะต้องเข้าพิธีอภิเษกสมรสกับนาง”“ข้าและนางสนมทุกคนมีสิทธิ์ที่จะใฝ่ฝันถึงพระองค์  ถึงพระองค์จะอภิเษกก็ใช่ว่าพวกนางในอย่างพวกเราจะไม่มีสิทธิ์นี่นา”“เจ้ายังไม่รู้เรื่อวบางอย่างที่เกี่ยวกับพระองค์น่ะสิ  ฝ่าบาทไม่เคยเรียกใช้นางใน พระองค์มีเพียงพระมเหสี และพระสนมฟางเหนียง เท่านั้น พระมเหสีนั้นฝ่าบาททำไปด้วยหน้าที่ ส่วนพระสนมคือหญิงอันเป็นที่รักของพระองค์ จนบัดนี้หญิงนางเดียวที่ครอบครองพระหฤทัยของพระองค์ได้มีเพียงพระสนมฟางเหนียงเท่านั้น และข้าก็คิดว่าองค์รัชทายาทคงเป็นเช่นเดียวกันกับเสด็จพ่อของพระองค์แน่ ๆ”สายลมหนาวพัดผ่านเข้ามาทำให้องค์รัชทายาทฟางจิน รู้สึกหนาวเรือนกายจนสั่นสะท้าน  เยว่หลิง บุตรสาวของท่านเสนาบดีหลี่  ที่มากไปด้วยอิทธิพลและอำนาจที่กุมอยู่ในมือของเขา  ทำให้องค์รัชทายาทไม่สามารถจะปฏิเสธได้พระองค์ต้องแต่งงาน ด้วยหน้าที่ทางการเมือง เพื่อมิให้บัลลังก์ ต้องสั่นคลอน แต่พระองค์ทรงอึดอัดพระทัยยิ่งนัก  เสียงถอนหายใจยาวอยู่หลายครั้ง แววตาหม่นหมองและแฝงด้วยความวิตกกังวล อย่างหนักหน่วง  ความลับที่มีเพียงเขาคนเดียวที่รู้ว่า ตัวตนที่แท้จริงของเขานั้นเป็นอะไร หากแม้จะต้องเข้าห้องหอ เขาจะฝืนทนมีความสัมพันธ์กับเยว่หลิง ได้หรือเปล่า“ฝ่าบาทพระองค์ไม่ทรงพอพระทัยเรื่องอันใดบอก กระหม่อมได้นะพะยะค่ะ”“ข้าไม่อยากอภิเษก มิใช่ว่านาง มิได้งดงามแต่ประการใด แต่ข้ามิได้มีใจให้กับนาง ข้ามีใครบางคนอยู่ภายในใจแล้ว”“สตรีนางนั้นคือผู้ใดหรือพะยะค่ะ ? กระหม่อมรู้จักหรือไม่ พระองค์ก็อภิเษกยกย่อง แทนเยว่หลิง ให้เป็นฮูหยินใหญ่ ส่วนนางในดวงพระหฤทัยของพระองค์ก็เป็น ฮูหยินรอง เหมือนกับพระบิดาของพระองค์ก็ได้นี่พะยะค่ะ”“ ข้าคงทำเช่นนั้นไม่ได้ เพราะข้าไม่รู้ว่า เขามีใจให้กับข้าบ้างหรือเปล่า?”“ในใต้หล้านี้ไม่มีสตรีนางใดมิหลงรักองค์รัชทายาท

เมื่อปีศาจหนุ่มร่างใหญ่รูปงามมาทวงสัญญาที่มารดาของเยว่ซิงได้ทำไว้กับเขา ปีศาจจิ้งจอกมิได้ต้องการชีวิตเธอแต่สิ่งที่เขาต้องการนั้นคือ พรหมจรรย์ และการเสพสมกับเธอเพื่อสูบพลังหยินในเรือนกายของหญิงสาวเธอจะทำอย่างไรให้รอดพ้นเงื้อมือปีศาจเยี่ยงเขาไปได

บาตู จับร่างบางของ ซาไม นอนคว่ำลงอีกครั้งโดยไม่ลืมที่จะมัดตรึงนางไว้ให้แน่นกว่าเดิม ปลายจมูกโด่งเป่าลมร้อนอุ่นรดเรือนกายสาวผ่องในขณะที่ชายหนุ่ม บรรจงจุมพิต และ โลมเลียตั้งแต่ซอกคอลงมาไหล่และหลังเรื่อยมาถึงบั้นท้ายที่ขยับส่ายไปมาเพราะต้องการจะดิ้นให้หลุดออกจากพันธนาการของเขา เรียวขาใหญ่แทรกตรงกลางระหว่างเรียวขาเล็ก กลีบเนื้อคู่สวยโผล่ออกมาทางด้านหลังมันช่างสวยงามเสียจน ชายหนุ่มรู้สึกตื่นเต้นจนหัวใจของเขาเต้นแรง บาตูจรดฝังริมฝีปากและแท่งลิ้นลงกลางร่องกลีบสวย แท่งลิ้นแทรกแยงเข้าร่องรูสวาทสีหวาน จากที่ดิ้นรนขัดขืนในคราแรก ซาไม กลับอ่อนแรงลงหลังจากที่ได้สัมผัสแท่งลิ้นอ่อนนุ่มของเขาที่ตวัดลากเลียตรงกลางร่องขึ้นลงสลับกับกดูดดันปลายลิ้นที่ปุ่มเกสรสีสด จนเนื้อนุ่มสั่นระริกไหวด้วยความเสียว ปลายลิ้นที่ว่องไวดุจปลายดาบที่กวัดแกว่งฟาดฟันกับศัตรู กลีบเนื้อเริ่มฉ่ำแฉะด้วยน้ำกระสันที่เอ่อซึมไหลออกมา ซาไม กัดปากไว้แน่นเพื่อข่มอารมณ์ นางรู้สึกรังเกียจตนเองยิ่งนักที่เผลอใจแผลอกายหวั่นไหวกับสัมผัสของเขา “อ๊ะ...อือ...อื๊อ...อา” เสียงครางที่หวานใสที่แม้ว่าหญิงสาวจะกดข่มมันเอาไว้แต่ทว่ากลับปล่อยมันออกมาอย่างลืมตัวเพราะความสุขสม ปปลายลิ้นดั่งคมดาบที่กระชากวิญญาณให้หลุดลอยออกจากร่าง “อร๊าย....อา” โพรงเนื้อตอดรัดแท่งลิ้นแน่นก่อนจะพ่นน้ำสวาทสีใสออกมาชุ่มฉ่ำจนเต็มปากของเขา บาตู นึกกระหยิ่มเยี่ยงผู้ชนะ เขาจับปลายหัวมน กดคลึงกลีบเนื้อ ก่อนที่จะดันเข้าไปด้วยความอ่อนโยนและนุ่มนวล ไม่เหมือนครั้งแรก ความคับแน่นที่กลืนกินแท่งเนื้ออุ่นของเขา มันทำให้เขารู้สึกดี อย่างบอกไม่ถูก ในครั้งนี้ บาตู นั้นต้องการให้ ซาไม ได้มีความปรารถนาร่วมกันกับเขา เมื่อช่วงล่างกลางกายของเขาขยับ หญิงสาวก็เผลอหลุดร้องคราง ออกมา บาตู ก้มมองแท่งเนื้อที่ผลุบข้า ออก จากโพรงเนื้อนุ่ม ยิ่งสร้างความวาบหวิวเสียวซ่านให้กับเขายิ่งนัก บาตู โน้มตัวลงมาจับสัมผัสบีบ เค้นลูบคลำ เต้าตึงนุ่มทั้งคู่สลับกันไปมาในขณะที่บั้นท้ายยั้งซอยยิบ

จ้าวเยี่ยนฟางแอบเปิดประตูเรือนเข้าไปอย่างเงียบกริบ ฟางหรูที่หลับสนิทไม่รู้ถึงภัยที่อยู่ตรงหน้าเลย เขาเหนื่อยล้าจากการเดินทาง หญิงสาวมุ่งหมายจะสัมผัสแท่งเนื้อใต้อาภรของเขา นางค่อยๆเอื้อมมือไปสัมผัส มันนุ่มนิ่มมือ น่ารักและน่าหลงไหล ดั่งเจ้านั่นมีชีวิตมันผงกหัวขึ้นมา ช่างน่าอัสจรรย์ หญิงสาวรู้สึกถึงความแปลกใหม่ที่ได้รับ ยังไม่ทันจะชักมือกลับ ชายหนุ่มก็ได้ตื่นขึ้นมา

ซ่อนกลิ่นโผเข้ากอดร่างใหญ่บึกบึน และอบอุ่นที่คุ้นเคย เมื่อเนื้อสัมผัสเนื้อ ไม่มีอะไรที่จะหยุดยั้งความปรารถนาของทั้งสองได้อีกแล้ว ริมฝีปากบางของหญิงสาวแรกรุ่นประกบกับริมฝีปากใหญ่เรียวได้รูป พร้อมกับชอนใชระรัวลิ้น วนเกรี่ยในโพลงปากของเขาเหมือนชำนาญ ทั้งๆที่ยังไม่เคยทำกับใครมาก่อน ชายหนุ่ม สั่นสะท้านกับการรุกเร้าของซ่อนกลิ่น มือใหญ่ดึงรั้งกระชับแก่นกายให้เข้ามาประชิดตัวให้แนบแน่น จนเหมือนว่าร่างทั้งสองร่างจะหลอมรวมกัน ไฟราคะที่เริ่มคุกรุ่นมันได้ลุกโชนจนยากที่จะดับลงได้ พุ่มไม้เตี้ยๆพอที่จะเป็นที่บดบังบทรักที่เร่าร้อนและอ่อนโยนในคราเดียวกันปทุมถันที่ใหญ่เต็มมือในขณะที่เขาจับเค้นขยี้ ริมฝีปากอุ่นๆคลอบลงบนยอดปทุมที่ชูชัน พร้อมด้วยปลายลิ้นที่ระรัวกดเกรี่ย ยอดนั้นจนอีกฝ่ายเนื้อตัวสะท้านสั่นไหวด้วยความซาบซ่านหัวใจด้วยความสุข ผ้านุ่งถูกกระดุกดึงออกไป เพียงแค่ได้เห็นเนื้อในที่สวยงามอร้าอร่ามตาของหญิงสาวที่เขาแอบรักมานาน ชายหนุ่มก็แทบจะทนไม่ไหวแม้สักนาทีเดียวเพราะเขาอยากจะชิมเมล็ดทับทิมที่เผยอแย้มออกมาเมื่อเขาจับขาเรียวแยกออกจากกัน ผาดก้มลงเชยชมและชิม “อา...พี่ผะ..ผะ..ผาดชั้น...ชั้น...อืม...อา” เสียงครางเล็กๆที่แหบพร่าเพราะความเสียวจากการกระทำของชายหนุ่ม ร่างเล็กบางล่องลอยปล่อยให้เขาทำตามใจและมิได้ขัดใจ ปัดป้องของสงวนที่เคยหวงแหนแต่อย่างใดเหมือนว่าซ่อนกลิ่นเองก็กำลังรอให้เขาทำเช่นนี้กับเธออยู่ ปลายริ้นของเขาระรัวเกรี่ยเมล็ดทับทิมสลับกับชอนไชร่องกลีบสงวนจนมีน้ำเอ่อจนแฉะ แท่งใหญ่แข็งตั้งตรงตระหง่านพร้อมที่จะมุดเข้าร่องกลีบสงวนแล้วชายหนุ่มจับสิ่งนั้นดันมุดเข้าไปจนมิดดุ้นแต่เพราะความแน่นคับจากช่องแคบทำให้เขาไม่กล้าขยับมากกลัวซ่อนกลิ่นจะเจ็บ เมื่อความปรารถนาและความเสียวซ่านเข้าครอบงำซ่อนกลิ่นไม่อายแล้วขณะนี้บั้นท้ายกลมเด้งรับสวนเข้าอย่างเต็มแรง  “เอ็ง...ไม่เจ็บรึ?...” “เจ็บจ่ะพี่แต่ว่าหายเจ็บแล้ว...อา...พี่ผาดจ๋า...ชั้น..ไม่ไหวแล้วจ่ะ...” “โอว...ซ่อนกลิ่นของพี่...อา...แน่นจัง...อือ...เสียว” ร่างเปลือยปล่าวทั้งสองสั่นสะท้าน กระตุกเกร็งอวัยวะภายในของหญิงสาวตอดรัดแน่น น้ำใจกายของเขาพุ่งกระฉูดเข้าไปในร่องกลีบสงวนจนทะลักแฉะชื้น หลังจากที่ทั้งคู่ได้พากันขึ้นไปทัวล์สวรรค์กันมาแล้ว ผาดก็ชดเชยด้วยการช่วยซ่อนกลิ่นหาบน้ำจนเต็มตุ่มแล้วก็ขึ้นเรือนไปหาลำดวนที่กำลังทำอาหารอยู่กับยายชุ่ม “ไอ้ผาด...!...เอ็งมาได้เยี่ยงไร?” “นั่นเอ็งที่มากับพวกนั้นนี่...ข้าบอกแล้วว่านี่คือเรือนของข้า ออกไปประเดี๋ยวนี้” “ยาย...ชั้นเป็นพวกเดียวกันกับสองพี่น้องนี้ ที่ตามพวกนั้นมาก็เพราะว่าอยากตามหามันสองคนนี่แหละขอรับ...แล้วเอ็งมิต้องกลัวไปดอกเพราะว่าข้าอยู่ข้างพวกเอ็งไม่มีวันให้คุณหลวงมาจับพวกเอ็งไปได้ดอก ถ้าเอ็งต้องการให้ข้าช่วยกระไรก็บอกได้เลยนะ ข้าคงต้องกลับแล้วล่ะเดี๋ยวจะมีผู้ใดสงสัยว่าข้าหายไปไหนนาน ซ่อนกลิ่นพี่จะมาหาเอ็งบ่อยๆนะ ลำดวนข้าฝากดูแลซ่อนกลิ่นด้วย ข้าไปก่อน” “จะมาฝากกระไรนังซ่อนกลิ่นมันเป็นน้องข้า ข้าก็ต้องดูแลมันอยู่แล้วพูดกระไรพิลึก ช่วยดูแลคุณชายตัวน้อยด้วยนะ ข้าคิดถถึง” “แล้วลูกของเอ็งล่ะ?...ห่วงลูกคนอื่นมากกว่าลูกของตัวเอง แต่จะเฝ้าดูให้ทั้งสองคนนั่นแหละ แล้วจะมาบอกว่าลูกสาวเอ็งเป็นอย่างไรโตแค่ไหน ตอนนี้กำลังน่ารักมากข้าเห็นบ่อยๆ ส่วนคุณชายน้อยก็เริ่มอ้อแอ้ได้แล้วบ่าวไพร่ต่างแย่งกันอาสาช่วยเลี้ยงให้ ข้าคงต้องกลับแล้วจริงๆ” ซ่อนกลิ่นเดินไปส่งผาด สีหน้าของซ่อนกลิ่นที่ห่วงหาอาทร ผาดที่เปลี่ยนสถานะจากพี่ชายกลายมาเป็นคนรัก ทั้งคู่โผเข้ากอดกันอีกครั้ง ก่อนที่จะแยกย้ายกัน “ซ่อนกลิ่นเอ็งหายไปไหนมาตั้งนาน?” “ก็ไปส่งพี่ผาดอย่างไรล่ะ” “ข้ามิได้หมายถึงตอนนี้ ตอนที่เอ็งหาบน้ำน่ะหายไปไหนมา?” “ก็พอดีเจอกับพี่ผาดเลยคุยกันเสียนานเลย...ชั้นตกใจแทบแย่กลัวว่าพี่ผาดจะพาคนมาจับชั้นกับพี่ส่งให้คุณหลวง หวังว่าคุณหลวงจะไม่ส่งคนย้อนกลับมาอีกรอบ” ที่เรือนของคุณหลวงเทพ คุณหญิงพลอยรักและเอาใจใส่ลูกสาวของลำดวนเป็นพิเศษจนทำให้คุณหลวงเทพรู้สึกขัดหูขัดตา จึงได้ต่อว่าคุณหญิงผู้เป็นภริยาไป “มันไม่ใช่ลูกของเจ้า จะไปดูแลมันดีกว่าลูกของเราทำไมกัน แค่เห็นหน้ามันพี่ก็รู้สึก แค้นใจมันนักพี่อุตส่าห์รักและดูแลมันอย่างดี แต่มันสองคนพี่น้องทำกับพี่เยี่ยงนี้ได้ลงคอ เจ็บใจนักเชียวพี่จะไปหา แม่ปิ่นก่อนแล้วกันในเพลานี้มีแต่แม่ปิ่นผู้เดียวที่ว่างปรนนิบัติพี่ นังบ่าวพวกนั้นพี่ก็เบื่อแล้ว” คุณหลวงที่มากรักเกิดกำหนัดได้ทุกวันทั้งวันในเวลาที่ว่างเว้นจากงานราชการเขาได้ให้บ่าวที่เรือนไปบอกคุณปิ่นให้ลงเครื่องหอมไว้รอท่าแล้ว เมื่อเปิดประตูเข้าไป คุณปิ่นที่กำลังรอคุณหลวงสามีที่รักอยู่แล้ว ร่างเปลือยเปล่าภายใต้ผ้าแพรสีแดงสดมันบางจนแบบเนื้อ สายตาหวานเชื้อเชิญ ชายหนุ่มที่กำลังหิวสวาทอยู่ จ้องมองเหมือนว่าร่างบางนั้นเป็นดั่งอาหารอันโอชะ “คุณหลวงเจ้าขา...เมียคิดถึง...”

เรื่องราวความรักหลายเรื่องหลายรสหลายรูบแบบที่จะพาให้นักอ่านได้ชุ่มฉ่ำหัวใจกับฉาก nc ที่มีทุกตอน

หาโรงแรมที่ใกล้ที่สุดอยากไส้แตกหรือไง?เร็วๆ” “เออๆดุจังวะ อย่าฆ่าผมเลยถึงผมจะยังไม่เคยมีเมียไม่มีภาระแต่ผมก็ยังไม่อยากตายหรอกนะ” “จะตายก็เพราะพูดมากนี่แหละถึงยังเร็วๆสิจะไม่ไหวแล้ว” “เธอเป็นอะไร?” “ไม่รู้เหมือนกันเร็วๆสิโอยร้อน” “อย่าถอดนะผมไม่เคยเห็นผ็หญิงแก้ผ้าอย่าถอด” “ชั้นร้อนไม่ไหวแล้ว...ช่วยด้วยช่วยชั้นหน่อยนะช่วยทีไม่เข้าแล้วโรงแรมเอามันในรถนี่แหละ “ “ไม่มีทาง...ผมไม่มีทางเอากับโสเภณีแน่ๆ...ไม่มีทาง” “มีถุงมั๊ย...” “จะอาเจียรเหรอ มีอยู่หลังรถน่ะ” “ไม่ใช่ถุงยางน่ะมีไหม ?” “ไม่ผมบอกคุณแล้วว่าผมยังไม่เคยมีอะไรกับผู้หญิงครั้งแรกของผมไม่มีทางเอากับโสเภณีแน่ๆ” “เลี้ยวเข้าโรงแรมเร็วๆไม่งั้นตายชั้นคือนักฆ่านะบอกไว้ก่อน” “ว่าแล้วเชียวเธอนี่เองที่ฆ่านายตำรวจคนนั้นเอาเสร็จก็ฆ่าอย่างกับในหนัง” “พูดมากเข้าไปเปิดห้อง...ห้ามพูดอะไรทั้งนั้นไม่งั้นลูกปืนทะลุหลังเข้าหัวใจแน่” “ก็ได้ๆ...น้องเปิดห้องเร็วๆไม่งั้น...พี่รีบเร็วๆ” “ถอดออกให้หมดชั้นขอร้องหล่ะไม่งั้นตายแน่ชั้นอยากถ้าคืนนี้ไม่ได้ชั้นแย่แน่ไอ้ตำรวจนั่นมันวางยาชั้น” “แล้วไม่ได้เอากันหรอกหรือ?” “ไม่...” “โอย...แล้วรีบฆ่ามันทำไมทำไมไม่เอากันให้เสร็จก่อนค่อยฆ่าเดือดร้อนผมไหมเนี่ยผมทำไม่เป็นหรอกนะไม่เคย” “เออ...เอามือมาชั้นทำเอง” ดาวมัดมือของนนทร์ไว้กับหัวเตียงแล้วจัดการถอดเสื้อผ้าของเขาออกจนหมดแล้วก็จัดการกับอาภรของตัวเองเช่นกันริมฝีปากเล็กบางจูบซุกไซร้ไปทั่วร่างใหญ่ที่บึกบึนกล้ามเนื้อแข็งเป็นมัดๆดาวถอดแว่นตาของเขาออกเพียงแค่เห็นใบหน้าของเขาชัดๆหัวใจของหญิงสาวก็เต้นโครมครามความต้องการถึงขีดสุดหญิงสาวเล่นกับร่างกายของชายหนุ่มอย่างเมามันดั่งว่าเป็นเจ้าของร่างกายนั้นแท่งใหญ่ชูชันเย้ยหยันสายตาของหญิงสาวจุมพิตที่เร่าร้อนและร้อนแรงเพราะพิษยาปลุกกำหนัดทำให้ดาวทำอะไรต่อมิอะไรลงไปโดยไม่รู้ตัวริมฝีปากเล็กโลมเลียดูดเม้มปลายสีชมพูก่อนจะรูดขึ้นรูดลงอย่างเมามันเสียงครางของชายหนุ่มดังขึ้นเบาๆขณะนี้ดาวไม่เป็นตัวของตัวเองแล้ว “โอวววว...ไม่...ไม่เราอย่าเคลิ้มอย่า...อย่า...ไม่นะทำไมร่างกายของเรา...อูยยยยย...อย่า...สะ...เสียวววว...ไม่ไหวแล้วปล่อยผมเดี๋ยวนี้”

เมื่อพี่สาวได้เสียชีวิตลงอย่างไม่เป็นธรรมอัยลดาสงสัยว่าแม่สามีของพี่สาวมีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้เธอจึงหาวิธีที่จะเข้าไปในบ้านนั้นให้ได้แต่มีวิธีเดียวที่จะเข้าไปได้คือการเป็นลูกสะใภ้เท่านั้นกวินน้องชายของพี่เขยของอัยลดาเขาคือหมากตัวสำคัญที่อัยลดาต้องหลอกใช้เขาเพื่อพิสูจน์ความจริงให้ได้แต่กวินจะยอมช่วยหรือเปล่า?...นิยายรักโนแมยติก ท่ามกลางสงครามระหว่างแม่สามีกับลูกสะใภ้ปัญหาโลกแตกที่มีกันทุกบ้านแต่สำหรับบ้านของกวิน ที่มากไปด้วยทรัพย์สมบัติ คุณหญิงรุ่งฤดี พูนทรัพย์ อายุห้าสิบกว่าแต่ยังคงความสาวไว้ด้วยการสันกรรมและการแต่งตัวที่ไม่เข้ากับอายุสักเท่าไร เธอซึ่งหวงแหนทั้งลูกชายและสมบัติเธอจึงไม่ยอมและทำทุกอย่างได้เพื่อกำจัดลูกสะใภ้ที่ไม่มีคุณสมบัติพอสำหรับลูกชายอันเป็นที่รัก...อันดาหญิงสาวที่เรียบร้อยอ่อนแอไม่สู้คนพี่สาวของอัยลดาเธอได้ตกลงแต่งงานกับ กวี เพราะความรักแต่เธอไม่รู้เลยว่ากำลังก้าวเท้าลงสู่ขุมนรก...

มือของเขาคลึงเคล้าที่สะโพกกลม จูบที่ซอกคอไล่ลงมาที่ไหล่ นิวรู้สึกเหมือนร่างกายกำลังจะล่องรอย ควบคุมไม่ได้ ปล่อยให้เขาทำตามใจที่จะทำ เธอรักเขารักตั้งแต่เมื่อไรตอนไหนไม่รู้

ประสบการณ์รักของเหล่าบรรดาคนที่เคยมีประสบการณ์การรักครั้งแรกมาเล่าให้ฟังมีทั้งชายรัก หญิง ชายรักชาย หญิงรักชาย และหญิงรักหญิง มีทั้งสมหวังผิดหวังและการพลัดพรากแต่ทั้งหมดนี้คือความทรงจำ

แมนหนุ่มนักศึกษาศิลปะได้มาเช่าบ้านเรือนไม้หลังใหญ่อยู่กลางสวนกล้วยคืนนี้เป็นคืนแรกที่เขาต้องนอนคนเดียวในบ้านหลังนี้ขณะที่เขากึ่งหลับกึ่งตื่นก็มีผู้หญิงคนหนึ่งสวมชุดไทยโบราณเดินมาใกล้เขาเธอปลดเปลื้องผ้าจนหมดแมนเห็นรูปร่างของหญิงสาว

สัมผัสที่อ่อนโยนแต่ช่างวาบหวามริมริมฝีและปลายจมูกที่ดอมดมตั้งแต่ซอกคอจนถึงแผ่นหลัง นาบียังคงหลับตามิกล้าที่จะมองหน้าของพระองค์ ภายในใจของนางมีเพียงแค่เจ้าหน้าที่คนนั้นเพียงคนเดียวแต่บัดนี้นางคงจะมิได้เข้าใกล้เขาเป็นแน่แล้วเพราะหลังจากที่นางได้ถวายตัวให้ฝ่าบาทแล้วนางจะเป็นผู้หญิงของพระราชาเต็มตัว เพียงแค่คิดน้ำตาก็ไหลริน"ถ้าเจ้าไม่มองหน้าข้า..ข้าจะประหารเจ้า"นาบีจำยอมต้องลืมตาดูร่างใกญ่ที่กำลังทับอยู่บนเรือนร่าวที่เปลือยเปล่าของนาง"ท่าน....!"

มนุษย์ทุกคนย่อมมีความฝันในทุกค่ำคืนหรือแม้แต่กลางวันก็ฝันได้ถ้าหากเรานอนหลับกลางวันส่วนใหญ่แล้วทุกๆคนบนโลกนี้จะมีความฝันที่ไม่ซ้ำกันแต่สำหรับเขา ภูตะวัน หรือ ภู ที่เพื่อนๆและคนในครอบครัวเรียกกัน ภูตะวัน มักจะฝันแปลกๆและซ้ำๆกันทุกคืนทุกคืนภาพความฝันของภูตะวันคือเขากำลังทำร้ายคนจนถึงขั้นเสียชีวิตทั้งตัวเขามีแต่เลือดเต็มไปหมด ภูตะวันสะดุ้งตื่นทุกครั้ง เขาหวาดกลัวกับความฝันของเขาจนแทบจะเป็นบ้าภูตะวันเป็นชายหนุ่มรูปงามทั้งบุคลิกท่าทางการเดินดูดีไปหมดแต่ไม่มีสาวๆคนไหนกล้าเข้าใกล้เขาเลย เพราะสายตาที่เวลาภูตะวันมองใครๆมันดูคล้ายๆเสือสายตาที่ดุดัน ภูตะวันไม่ค่อยมีเพื่อนมาตั้งแต่เด็กๆ เพราะความลึกลับและน่ากลัวของเขานั้นเอง มีแต่ กรกันต์ หรือ กร เพื่อนรักของเขาเพียงคนเดียว กรกันต์ ผู้ชายหน้าตาธรรมดาใส่แว่นหนาเตอะเป็นหนอนหนังสือชอบอยู่คนเดียวไม่สุงสิงกับใครแต่เขาชอบมาขลุกอยู่บ้านของภูตะวันทุกวันเช่นเดียวกันกับภูตะวันเขาเข้ากับคนได้ยาก เพราะความที่เขาดูน่ากลัวและลึกลับนั้นทำให้เพื่อนๆในคณะที่เขาเรียนอยู่นั้นต่างลือกันไปต่างๆนาๆแต่ภูตะวันก็ไม่ได้สนใจอะไร"มึง ภูตะวันนี่หล่อชะมัดเลย""อย่าไปยุ่งเลยฆาตรกรโรคจิตหรือเปล่าก็ไม่รู้"ภูตะวันเองก็ไม่เข้าใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นเขาไม่เคยทะเลาะกับใคร ภูตะวันมักจะปรึกษากรกันต์อยู่เสมอเรื่องข่าวลือ"กูไปทำอะไรให้พวกแม่งวะ...ชอบซุบซิบตอนเห็นกูเนี่ยถึงจะไม่สนใจแต่ลำคานสายตา""ตามึง..ตามึงน่ากลัวบางครั้งกูยังตกใจมึงจะทำตาดุทำไมวะ""เกิดมาตากูก็เป็นแบบนี้แล้วทำไงได้ล่ะ""มึงไม่ค่อยพูดกับใครและดูเคร่งขรึมคนเลยไม่กล้าเข้าใกล้""ทีมึงล่ะไม่มีตาที่น่ากลัวแล้วก็ไม่เคร่งขรึมแต่ก็ไม่เห็นมีใครเข้าใกล้มึงเลย""กูไม่หล่อกูขี้เหร่ใครจะเข้าใกล้กูและกูก็ไม่ชอบคบกับคนเยอะแยะ...สรุปคือเราเหมือนกันไม่ใช่หน้าตานะแต่นิสัยเหมือนกันรักสันโดดดีแล้วคบกันแค่สองคนนี่แหละ แล้วเรื่องที่มึงฝันล่ะเป็นไงบ้างหาหมอที่จะช่วยได้ยัง?""ยังไม่มีใครบอกกูได้สักคนมีแต่ว่ากูเครียด..กูก็ไม่ได้เครียดอะไรนี่""มึงเครียด...เครียดจริงๆก็เครียดเรื่องความฝันนี่ไงบางทีการที่ฝันอะไรซ้ำๆน่ากลัวๆก็ทำให้เราเคลียดได้""เออก็จริงแต่กูควบคุมไม่ได้จริงๆเคยฝันเมื่อตอนเด็กๆแต่หายไปนานแล้วพึ่งกลับมาฝันอีกครั้งตอนอายุครบยี่สิบเนี่ยแหละและก็ฝันมาตลอดเลย""เออ..มึงลองไปหาหมอดูไหมหมอจิตแพทย์น่ะกูมีคนที่รู้จักอยู่คนหนึ่งเขาเป็นเพื่อนกับแม่กูเองเดวถามแม่ก่อนนะว่าเขาอยู่โรงพยาบาลอะไรเดี๋ยวเอาเบอร์ให้นัดเวลาคนนี้เก่งมาก ""กูไปหามาแทบจะทุกหมอแล้วก็เหมือนเดิมเขาว่ากูเครียด""อ่ะๆถ้าครั้งนี้หมอยังพูดเหมือนเดิมกูว่ามึงต้องไปหาพระแล้วล่ะ""แล้วพระจะช่วยอะไรได้ล่ะ?""ไม่เคยได้ยินที่พูดกันเหรอ?...ไม่ได้ด้วยเล่ก็เอาด้วยกลไม่ได้ด้วยมนต์ก็ต้องพึ่งคาถามันต้องมีสักทางที่จะช่วยได้แหละน่าบางทีเจ้ากรรมนายเวรกำลังตามมึงอยู่ก็ได้ภู..วันนี่กูจะนอนเป็นเพื่อนมึงแล้วกันทำไมมึงอยู่คนเดียวตลอดเลยป้ามึงไปไหนวะ""ป้าไม่อยู่แล้วเขาไปอยู่กับลูกสาวของเขาที่ต่างประเทศแล้วกูก็เหงาส่วนป้ากูก็คิดถึงโทรมาหาทุกวันบ่นแต่อยากกลับบ้านแต่ลูกสาวของเขาเป็นห่วงพี่สาวลูกพี่ลูกน้องกันกับกูนี่แหละได้งานทำที่ต่างประเทศ"ตกดึกคืนนี้ภูตะวันและและกรกันต์นอนหลับสนิท ความฝันของภูตะวันเริ่มปรากฏขึ้น ในป่าที่มืดมิดไม่เห็นแม้แต่แสงไฟ ภูตะวันรู้สึกว่าตัวเองวิ่งตามอะไรบางสิ่งบางอย่างวิ่งเร็วมากเร็วกว่ามนุษย์ เขาไม่รู้ว่าเขาจะวิ่งไปไหน และแล้วภูตะวันก็เห็นมนุษย์ที่กำลังเล็งปืนมาหาเขาภูตะวันไม่เข้าใจว่าคนคนนี้เล็งปืนจะยิงเขาทำไมหรือว่าเคยเป็นศัตรูกัน ก่อนที่คนคนนั้นจะลั่นไกปืน ภูตะวันก็กระโจนใส่เขาคนนั้นเลือดสาดกระจายไปทั่วร่างของเหลวสีแดงไหลนองไปทั่วพื้นตับใตไส้พุงกระจัดกระจาย"ไม่..ไม่..ไม่นะ..ม้ายยยยยยยย..แฮกๆๆๆๆๆๆๆ""เฮ้ยยย..มึงภูเป็นอย่างไรบ้างฝันอีกแล้วเหรอ?""เออ...ครั้งนี้น่ากลัวกว่าครั้งก่อนอีกสงสัยจะจริงเหมือนที่มึงพูดแล้วเจ้ากรรมนายเวรแน่ๆ ไปหาหมอครั้งนี้ถ้า วิทยาศาสตร์ช่วยไม่ได้กูคงต้องพึ่งไสยศาสตร์แล้วล่ะ""เออ..นอนเถอะมึงกูนอนต่อแล้วนะง่วง""เออกูขอโทษ..."ภูตะวันนอนไม่หลับจนถึงเช้า เขาไม่รอช้ารีบไปหาหมอโดยมีกรกันต์ตามมาด้วย เขาหายเข้าไปในห้องหมอรักษาผู้ป่วยโรคจิตสักพักหนึ่งจึงออกมาด้วยท่าทีที่ผิดหวัง "ไงหมอว่าไง?""เหมือนเดิมว่ะคงต้องไปวัดแล้วล่ะ"ขณะที่ทั้งคู่คุยกันอยู่พอดีมีกลุ่มเพื่อนที่เรียนคณะเดียวกันกับเขาพากันมาหาหมอ เพื่อตรวจร่างกายและได้เห็นภูตะวันออกมาจากห้องพอดีภูตะวันและกรกันต์ไม่ทันสังเกตุเห็นเพื่อนๆที่กำลังซุบซิบนินทากันด้วยความสงสัย"เฮ้ยกูว่ามันคงอาการหนักแล้วล่ะถึงได้มาหาหมอรักษา...น่ากลัว""เสียดายความหล่อนะไม่น่าบ้าเลย...""พวกมึงก็พูดไป หมอโรคจิตใช่ว่าจะรักษาแค่คนบ้าล่ะหมอก็ให้คำปรึกษาคนที่เป็นโรคเครียดไอ้ภูมันอาจจะเครียดเลยมาปรึกษาหมอก็ได้""มึงไม่ต้องมาทำเป็นพูดให้ตัวเองดูดีถ้าให้มึงอยู่กับมันสองต่อสองมึงกล้าปะล่ะ""ไม่..กูก็กลัวนะมึงใครจะกล้าเสี่ยง""แต่ไอ้กรไม่เห็นมันเป็นอะไรเลยเห็นอยู่กับไอ้ภูทั้งวัน""ไอ้นั่นแหละตัวดีมึงไม่เคยดูหนังฆาตรกรรมเหรอหน้าตามันแม่งโครตโรคจิต""หรือว่ามันสองคนจะเป็นพวกเดียวกันใช่แน่พวกไซโคพาทฆาตรกรโรคจิต "ข่าวลือยิ่งแพร่สะพัดมากกว่าเดิมแค่เดินผ่นทุกคนต่างหลบกันเป็นแถวดั่งเหยื่อที่หลบหลีกพยาเสือ ภูตะวันจะไม่ทนกับฝันที่มันสยดสยองนี้อีกแล้ว กรกันต์พาภูตะวันไปวัดหาพระที่แม่ของเขาไปทำบุญอยู่บ่อยๆภูตะวันเล่าเหตุการณ์ความฝันที่เกิดขึ้นให้หลวงตาฟัง"หลวงตาครับผมจะทำอย่างไรดี ความฝันมันเริ่มน่ากลัวขึ้นทุกวันๆจนผมจะเป็นบ้าอยู่แล้วทุกคืนผมไม่อยากหลับเลย""มันเป็นวิบากกรรมน่ะโยม...ต้องยอมรับวิบากกรรมครั้งนี้พยายามผ่านมันไปให้ได้ถ้าควบคุมไม่ได้หายนะจะเกิดขึ้นกับโยมภายในตัวของโยมมีบางอย่างซ่อนอยู่อาตมาก็ไม่สามารถบอกได้แต่มีีสิ่งที่ช่วยได้คือยันต์แบบนี้ ""หลวงพี่จะสักยันต์ให้เหรอครับ?""อาตมาทำให้ไม่ได้หรอก อาตมาเป็นพระนักปฏิบัติไม่ยุ่งเกี่ยวกับสิ่งพ

เรื่องราวความรัก และมิตรภาพ ของหนุ่มกรุงเทพและสาวบ้านนา ธนภพหนุ่มกรุงเทพ อยากหลีกหนีความวุ่นวายจากเมืองกรุงมาเปิดคาเฟ่อยู่กลางท้องทุ่งนาเขาหุ้นกันกับเพือนอีกสามคน ความรักของหนุ่มกรุงเทพทั้งสี่คน ณ ทุ่งรวงทองคาเฟ่ นิยายเรื่องนี้แนะนำว่าครบรสเพราะได้เขียนเอาใจสาวกนิยายวายไว้ด้วยหนึ่งคู่

ฉันชื่อดิว แม่ชื่อดวงใจ พ่อชื่อเด่น น้องชายชื่อดนตรี พ่อเปิดร้านขายของสะสมยุค90พ่อเป็นนักดนตรีเก่าแม่เป็นนักร้้องยุค90แม่ชอบนักร้องยุค90ชื่อ ดิวกับดรีม ใช่แล้วล่ะชื่อของฉันมาจากนักร้องที่แม่ชอบ แม่เปิดเพลงเขาทุกวันจนฉันจำได้ ร้องได้ และเบื่อฟังมาก นักร้องชื่อดิวหายออกจากวงการตั้งแต่ปี2,000ส่วนคนชื่อดรีมแต่งงานมีลูกแฝดและดังมากในตอนนี้"ดิวๆๆมาดูนี่สิพ่อได้ของจ๊าบ จ๊าบมาด้วย" พ่อเรียกฉันไปดูบางอย่างที่พ่อซื้อมา "พ่อเขาเลิกใช้ไปนานแล้วจ๊าบน่ะเดี๋ยวนี้มันต้อง สุดเจ๋ง" พ่อเอาโทรศัพท์เครื่องเก่าคร่ำครึมาให้ดู"ใช้ได้มั๊ยนี่..น่าจะไม่ได้หรอกพ่อแบตหมด สู่ขิตไปแล้ว" "อะไรคือสู่ขิต เด็กสมัยนี้พูดไม่เป็นภาษาเลยฟังไม่รู้เรื่อง" พ่อบ่นแม่เป็นแม่บ้าน ทำงานบ้านมีงานอดิเรกคือเป็นนักเขียนนิยายเมื่อก่อนขายไม่ค่อยได้ตั้งแต่ฉันสมัคเว็ปเขียนนิยายให้แม่ก็มีรายได้เป็นกอบเป็นกำ ส่วนพ่อขายไม่ได้เลยของเก่าอะไรไม่รู้ "ดิวๆ อ่ะพ่อให้" พ่อยื่นโทรศัพท์เก่าเครื่องนั้นให้ฉัน "มันใช้ไม่ได้ไม่เอาหรอก" ฉันปฏิเสธรับ"เอาไว้ดูเล่นก็ได้" "พ่อนี่สมุดอะไรน่ะ" ฉันเห็นสมุดแปลกๆมีแต่ตัวเลขเต็มไปหมดสมุดบันทึกคำนวนลอตเตอรี่ ของยายน่ะแม่เก็บไว้เป็นที่ระรึก ซื้อทุกงวดถูกกินทุกงวดยายจดไว้ด้วยนะว่าแต่ละงวดเลขออกอะไร" พ่อบอก ฉันหยิบโทรศัพท์ของฉันมาถ่ายรูปเก็บไว้ดูฉันชอบถ่ายรูปลงมือถือ ฉันพึ่งซื้อมือถือมาใหม่รุ่นใหม่ จากน้ำพักน้ำแรง 30,000 กว่าจะได้ "ซื้ออะไรมาอีกเยอะแยะ ซื้อมาก็ขายไม่ได้เงินจมกับสิ่งของพวกนี้" แม่บ่น ทะเลาะกันทุกวันฉันเบื่อบางทีก็คิดว่า ถ้าครอบครัวฉันหายไปคงดีแม่ก็ไม่เคยให้อิสระเลยห้ามนู่นห้ามนี่อ้างแต่ว่าอายุยังไม่ถึง18ยังเด็กเกินที่จะทำนู้น นี่ นั่น "แม่ไปมินิมาร์ทแป๊บนะ" ฉันลำคานพ่่อแม่ทะเลาะกันจึงหาเรื่องออกมาคว้ากระเป๋ากับโทรศัพท์คู่ใจมาด้วยฉันซื้อขนมกินหน้ามินิมาร์ท เสร็จแล้วก็จะเดินกลับบ้าน ครึ้้้้มฟ้าครึ้มฝนฉันรีบเดินกลัวฝนตก"ตี๊ด..ติ๊ด..ติ๊ดๆๆ." เสียงโทรศัพท์เครื่องเก่าที่พ่อให้มาดังขึ้น ฉันตกใจ แปลกใจ ไม่มีแบตเตอรี่ติดได้ไง ฉันอยากรู้ว่าใครโทรมาจึงรับสาย" "ฮัลโหล...ฟีดดดดคุรุครืดครืดก" เสียงอะไรฟังไม่รู้เรื่องทันใดนั้น "เปรี้ยงงงง...ภาพตัด!?" ฉันหมดสติไปตื่นมาไม่รู้นอนอยู่ไหน มืดมากแต่ก็ยังมีถนนฉันเดินไปตามถนน ฉันจำได้ว่าฉันรับโทรศัพท์หน้าหมู่บ้านนี่แต่หมู่บ้านหายไป รึว่าฉันจะถูกลักพาตัวแต่เงินในกระเป๋าก็มีเยอะนะไม่หายเลยสักบาท "เอี๊ยดดด..โครม..." ภาพตัดอีกแล้วฉันตื่นมาที่ไหนสักแห่งได้ยินเสียงคนคุยกันแต่ฉันลืมตาไม่ขึ้น "ดิว มึงเลยถ้าเขาตายเราซวยแน่ขับรถยังไงวะ ?!.." "มันมืด แล้วอยู่ๆยัยนี่ทะเล่อทะล่าเข้ามาใครจะเบรกทันวะ"ใคร ใครกันชื่อเหมือนฉัน ฝันไปแน่ๆ ฉันหลับไปอีกครั้ง ตื่นมาเห็นผู้ชาย2คนฉันตายไปแล้วรึนี่เทพบุตรชัดๆ"เธอฟื้นแล้ว จำอะไรได้บ้าง" เขาทั้ง2ถาม"ฉันอยู่ไหน?" ฉันถาม "เธออยู่โรงพยาบาล โดนรถชน " เขาตอบ"ฉันจำได้ทุกอย่างฉันจะกลับบ้านได้ตอนไหน" ฉันถาม อีก2วัน เธอหลับไป3วัน "ชิบแล้ว... ป่านนี้พ่อแม่ตามหาฉันแย่แล้ว " ฉันหาโทรศัพท์เขายื่นให้ฉัน นี่ฉันอยู่โลกไหนนี่โทรศัพท์ไม่มีสัญญาณเลย"โทรศัพท์เธอแบตเตอรี่หมดเลยไม่ได้ติดต่อแม่เธอ ลองชาร์จแล้วไฟไม่เข้าเลย เครื่องพังแล้วล่ะเขาตอบ" "อีก2วันจะไปส่งบ้านนะ" เขาอีกคนบอก ฉันมองรอบๆโรงพยาบาลมันดูใหม่แปลกๆทั้งๆที่ชื่อโรงพยาบาลนี้แม่เคยพามาบ่อย มาครั้งล่าสุดมันดูเก่ากว่านี้ ฉันก็ไม่ได้คิดอะไรคิดว่า เขาอาจต่อเติมห้องใหม่

"ตื่นแล้วเหรอ?""แกเป็นใคร จับชั้นมาทำไมเรียกค่าไถ่เหรอชั้นไม่มีเงินหรอก"ชายแปลกหน้ารูปร่างหน้าตาดีคมสัน ตัวสูงบุคลิกไม่น่าจะเป็นคนร้ายได้ แต่เขาคือคนลักพาตัว จันทร์ฉาย ออกมาจากงานแต่งงานของเธอกับแฟนหนุ่มซึ่งคบกันมานานหลายปี ฝ่ายชายรวยระดับมหาเศรษฐี จันทร์ฉายเป็นพนักงานบริษัทธรรมดา เธอและฉัตรบดินด์ แฟนหนุ่มคบกันตั้งแต่อยู่มหาวิทยาลัย จันทร์ฉายมีน้องสาว1คนอายุ16ปี ชื่อจันทร์เจ้า"เธอรู้จักคนนี้มั๊ย?""ไม่รู้จัก..ค่ะ คุณจับมาผิดคนแล้วฉันไม่รู้จัก""แล้วผู้หญิงที่ชื่อจันทร์ฉาย กิตติพิทักษ์ ล่ะ""ฉันเองค่ะ""งั้นก็ไม่ผิดตัว...เธอนั้นแหละ""ฉันไปทำอะไรให้คุณ...ปล่อยฉันไปเถอะนะ""ผมจะให้คุณชดใช้ในสิ่งที่คุณทำไว้...เตรียมตัวรับกรรมได้เลย"เขาก้าวเข้ามาอย่างรวดเร็วตะครุบเธอไว้ทันก่อนเธอจะวิ่งหนีเหมือนกระต่ายน้อยที่กำลังจะเป็นเหยื่อหมาป่า เขาดึงชุดสีขาวฟูฟ่องจนชุดเธอขาดเธอดิ้นสุดชีวิตเขาพยายามรูดซิบข้างหลังเธอลงแต่มันดึงยากเย็นซะเหลือเกินเขาจึงฉีกจนขาดกระจุยไม่เหลือชิ้นดีตอนนี้บนร่างของเธอเหลือเพียงชุดชั้นในเท่านั้นเธอเอามือปิดหน้าอกที่ใหญ่อวบอูมเขารั้งเอาบางเข้าประชิดตัวเขาเธอทั้งทุบทั้งตีทั้งข่วนสารพัดช่วงที่เธอมัวแต่ทุบตีเขานั้นเขาได้กระชากเสื้อในจนขาดหลุดกองกับพื้นเธอตกใจมาก เขาจับเธอโยนลงที่นอนหน้าอกอวบอูมทั้งสองกระเพื่อมตามแรงกระแทกทำให้ไฟราคะรวมถึงไฟแค้นประทุขึ้นจนยากจะควบคุมได้แล้วเขาคล่อมร่างเล็กไว้มือใหญ่รวบข้อมือเล็กๆไม่ให้ดิ้นหลุดขาสองข้างแข็งแรงของชายหนุ่มหนีบช่วงสะโพกเธอไม่ให้ดิ้นแต่เธอก็พยายามดิ้นสุดกำลัง เขาขบกัดที่ติ่งหูของเธอเบาๆริมฝีปากอุ่นๆของเขาบดขยี้ริมฝีปากเล็กบางของเธออย่างเมามัน ลิ้นใหญ่หนาชอนไชคว้านไปทั่วปากของหญิงสาวเหมือนเขาต้องการความหาความหวานจากปากของเธอให้ชื่นใจ แต่เธอไม่ได้ ยินยอมยังคงดิ้นรน"โอ๊ย..แสบนักนะ"เธอกัดปากของเขาจนเลือดออก"ก็ได้เจอของจริงแน่คราวนี้"เขาเปลี่ยนเป้าหมายไปที่ซอกคอขาวเนียนมีกลิ่นหอมอ่อนๆ ชื่นใจชวนให้หลงไหล "นี่เธอคงฉีดน้ำหอมมาเอาใจเจ้าบ่าวของเธอที่เธอกำลังจะแต่งงานด้วย แต่น่าสงสารที่เจ้าบ่าวยังไม่ทันได้ลิ้มรสเจ้าสาวคนสวยเลย หรือว่าเคยแล้วก็ไม่รู้ได้เพราะสมัยนี้คนคบกันก็มีอะไรกันก่อนแต่งทั้งนั้น เขาเพลิดเพลินกับร่างกายของเธอ เสียงสะอื้นไห้ของเธอดังออกมา แต่ก็มิได้ทำให้เขาหยุดลงยิ่งเพิ่มความสะใจเขายิ้มกริ่ม เขามาหยุดลงตรงยอดปทุมถันสีชมพูที่มันชูชันเหมือนท้าทายเขามันกระเพื่อมตามแรงสะอื้นของเธอปลายชมพูไม่มีรอยคล้ำเลยเหมือนยังไม่เคยผ่านการลิ้มรสการสัมผัสจากปลายลิ้นเลย เขาไม่รอช้าริมฝีปากอุ่นๆเม้มดูดปลายลิ้นเคล้าคลึงยอดชมพูอย่างเมามันเขาเล่นอยู่ตรงนั้นนานพอสมควรหญิงสาวอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัดเหมือนเธอจะพอใจเขาปล่อยมือจากข้อมือเธอแล้ว ริมฝีปากพรมจูบไปทั่วร่างจากหน้าท้องแบนราบลงมาตรงจุดไคลแม็กซ์ปลายลิ้นเคล้าคลึงไปทั่วร่างกายเธอตอบสนองอย่างเห็นได้ชัดจันทร์ฉายไร้เรี่ยวแรงเสียงครางเล็กๆเบาๆออกมาจากลำคอของเธอ ก่อนที่อะไรจะเลยเถิดเธอเรียกสติกลับมาก่อนที่เขาจะทำให้อารมณ์ของเธอเตลิดไปไกลมากกว่านี้เธอนึกเจ็บใจตัวเองที่ดัันชอบสิ่งที่เขาทำให้ ชายหนุ่มคิดเข้าข้างตัวเองว่าเธอคงชอบการเล้าโลมของเขาเป็นแน่แท้"ชอบสินะ"ยิ่งได้ยินเสียงครางกระเส่าของเธอเหมือนไฟในกายของชายหนุ่มมันประทุ แต่ยังไม่ทันจะลุกโชติช่วงก็"โอ๊ย...นี่เธอถีบเร๊อะ ครั้งนี้ไม่ปราณีแน่อ่อนโยนไม่ชอบ...ชอบซาดิสม์ก็ไม่บอกเดี๋ยวจัดให้"เขารีบตะครุบร่างเล็กบางของเธอไว้เขาได้มอบความเป็นสามีให้เธออย่างไม่ปราณีไม่ทะนุถนอมเลยความเจ็บปวดรวดร้าวระบมที่เขาทำกับเธอ เธอจะไม่มีวันอภัยให้เด็ดขาด จันทร์ฉายนอนร้องไห้หันหลังให้เขาร่างเปลื่อยเปล่าไร้ซึ่งอาภรณ์ เขาหลับไปเพราะความเพลียเธอได้ทีคว้าเสื้อคลุมใส่แล้วเปิดประตูหนีแต่เปิดไม่ได้พร้อมกับเสียงข้างนอกตะโกนบอกเธอว่า " เปิดไม่ได้หรอกครับมันล๊อกอยู่ข้างนอก"จันทร์ฉายเดินกลับไปอย่างผิดหวังเธอเข้าห้องน้ำล้างตัวอย่างขยะแขยงร้องไห้จนไม่มีน้ำตาจะไหลออกมาเธอคิดไม่ออกจริงๆว่าเธอไปทำอะไรให้เขาความแค้นประทุขึ้นในใจของจันทร์ฉาย "ชั้นจะฆ่าแกคอยดู"เขาตื่นขึ้นมาไม่เจอเธอเขากวาดสายตาไปทั่วเสียงน้ำในห้องน้ำเธออาบน้ำนั่นเองชายหนุ่มตวัดผ้าห่มขึ้นเตรียมจะลุกไปสวมใส่เสื้อผ้าเขาเหลือบไปเห็นรอยเลือดเยอะมากอยู่บนที่นอนสีขาว"นี่เธอยังบริสุทธิ์อยู่หรือนี่...สมัยนี้ยังมีเหลืออยู่อีกหรือหญิงสาวบริสุทธิ์"ชายหนุ่มลุกขึ้นมาเรียกลูกน้องที่อยู่ด้านนอก"กล้าเปิดประตูหน่อย ...สั่งอาหารมาให้หน่อย"กล้าลูกน้องคนสนิทเปิดประตู พร้อมกับแซวว่า"เสียงดังมากเตียงไม่พังไปแล้วหรือ? เออ..เฮียถามหน่อยเถอะมีีผู้หญิงมารอเข้าคิวหวังจะนอนกับเฮียเยอะแยะแต่ทำไมเฮียต้องไปลักพาเมียคนอื่นเขามาด้วยล่ะ?""เธอคือต้นเหตุที่ทำให้ กร มันฆ่าตัวตาย""คนนี้เนียนะ..?" เท่าที่ กรมันเคยเล่าให้ฟังลักษณะไม่เหมือนคนนี้เลยเห็นมันบอกว่าชอบแต่งตัวโป้ ดูไม่เรียบร้อยแต่สวยเซ็กซี่เลยล่ะ""คนเรามันแสดงกันได้...จริงๆแล้ว แสบจะตายกัดปากกูเป็นแผลเลย""5555...ไปทำอีท่าไหนให้เธอกัดปากได้""ไปได้แล้ว..เฮียหิว""เติมพลังต่อรอบสองรึไง""ไอ้บ้า..ทะลึ่ง"ชายหนุ่มปิดประตู ยังไม่ทันที่เขาจะระวังตัวจันทร์ฉายเอามีดจากครัวมาแทงเขาแต่โชคดีมีดไม่คมมันแฉลบเขาคว้ามือเธอแล้วปัดมีดหลุดมือไป เลือดที่โดนมีดไหลออกมาไม่เยอะมากแต่ก็ทำให้เขาได้เจ็บแสบๆบ้าง เขาเห็นท่าไม่ดีจึงจับเธอมัดมือเท้าไว้บนเตียงไม่งั้นตอนเขานอนเธออาจจะหาอาวุธมาทำร้ายเขาได้"แสบนักนะ...เดี๋ยวไปทำแผลก่อน เสร็จแล้วจะมาคิดบัญชีกับเธอ "กันต์ทำแผลเสร็จแล้วก็เดินมาที่จันทร์ฉาย"ยัยตัวแสบมานี่เลย..แสบนักนะ คุณทำให้ผมเจ็บคุณต้องเจอดี "กันต์จับขาเธอลากให้นอนราบกับพื้นเขาขึ้นคล่อมเธอทั้งจูบทั้งซุกไซร้มือใหญ่เรียวของเขาล้วงขยำเนินเนียนนุ่มนิ่มทั้งสองอย่างดุดันจันทร์ฉายดิ้นรนสุดฤทธิ์ยิ่งดิ้นเหมือนยิ่งเสียเปรียบเขาปลุกปล้ำเธออยู่นาน"ก๊อ

ลลิลมีความใฝ่ฝันอยากเป็นนักข่าวอาชญากรรมเหมือนพ่อ พ่อของลลิลประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตตอนที่ลลิลอายุได้8ขวบแม่ของลลิลจึงกรายเป็นคุณแม่เลี้ยงเดี่ยว พ่อได้ทำประกันฯไว้ได้เงินเยอะพอสมควรแม่นำเงินประกันฯมาเปิดร้านขายอาหารเครื่องดื่ม ชา กาแฟ ขนมเค๊ก ขนมปังแม่ชอบทำอาหาร แต่ลลิลไม่ได้แม่มาเลยสักนิดไม่ชอบทำอาหาร เสน่ห์ปลายจวักไม่มีเลย เป็นผู้หญิงที่ใช้ความสวยไม่เป็นประโยชน์เลย"ลิน..ลิน สายแล้วไป โรงเรียนได้แล้ว""โห..แม่สายแล้วทำไมพึ่งปลุกหนูเนี่ยตายแน่แล้ว..""เรียกนานแล้วนึกว่าตื่นนานแล้วนะนี่ ดูหนังดึกอีกล่ะสิหนังฆาตกรรมเนี่ยอย่าไปดูมากมันจะฝันร้าย""แม่หนูไปแล้วนะ..สายแล้ว"ลลิลแต่งตัวยังไม่ทันเรียบร้อยดีก็รีบวิ่งไปพร้อมกับหยิบขนมปังไปกินกลางทาง1ก้อน"ได้อาบน้ำมั๊ยนั่นน่ะ ..โอย..ทำไมทำตัวแบบนี้เนี่ยหน้าตาก็ดี..เฮ้อ!..เมื่อไรจะเรียบร้อยเหมือนลูกสาวบ้านอื่นเขาบ้างนะ""ลิน..ลิน..ลิน..สายแล้วตื่นได้แล้ว เดี๋ยวไปมหาวิทยาลัยสายนะต้องให้ปลุกตั้งแต่ประถมจนถึงมหาลัยโอยหัวจะปวดเมื่อไรจะรับผิดชอบชีวิตตัวเองเป็นสักทีผู้ชายที่ไหนจะมาจีบเนี่ย""จุ๊บ..ไม่มีใครเอาก็อยู่กับแม่จนแก่ไงจ๊ะ"ลลิลเดินมาหยิบขนมปัง1ก้อนพร้อมกับจุ๊บแก้มแม่1ทีแม่บ่นๆทุกวันแต่ก็ใจอ่อนทุกที ลลิลถึงจะเป็นแบบนี้แต่ไม่เคยเกเรไม่เคยไปค้างอ้างแรมบ้านเพื่อนที่ไหนไม่เคยไปเที่ยวเตร่เฮฮาปาร์ตี้ตามผับบาร์เลย แม่อยู่บ้านคนเดียว ลลิลจะเป็นห่วงแม่มากต้องกลับบ้านทุกวัน อีกเทอมเดียวลลิลก็เรียนจบแล้ว ลลิลเลือกเรียนคณะนิเทศศาสตร์ จบมาเธอจะเป็นนักข่าวเหมือนพ่อลลิลจบแล้ว ได้งานจากสำนักงานข่าวช่องทีวีเดลี่ ที่ลลิลฝึกงานนั่นเองด้วยความขยันและมีความสามาถ"ลิน ลิน เธอได้เป็นนักข่าวพากสนามกับวรุฒนะตอนนี้มีข่าว คนคลั่งยาจับเด็กเป็นตัวประกันรีบไปก่อนเลยให้ถึงก่อนนักข่าวสำนักอื่นนะรีบไปรีบไป"ลลิลผู้มีความคล่องแคล่วว่องไวไปก่อนใครเสมอเป็นที่พอใจของเพื่อนร่วมงานและ บก."ลิน ลิน วุฒ วุฒ ไปทำข่าว ผัวหึงโหดฆ่าเมียยัดถังโบกปูนอำพราง เร็วๆไปไป"ทุกสถานการณ์ทุกสถานที่สภาพน่าสยดสยองน่ากลัวเลือดเต็ม น้ำเหลืองน้ำหนอง บางศพเน่าเฟะหนอนยั๊วเยี๊ยะนักข่าวหลายๆคนแม้กระทั่งตำรวจเองก็ต่างสะอิดสะเอียน อาเจียน กันเป็นแถวๆแต่ ลลิลวิ่งใส่เหมือนเห็นขนมของหวานกดชัตเตอร์ไม่ยั้ง "โอย..ลิน แกทนเหม็นทนดูได้ไง?เนี่ยชั้นจะอ้วก" "โธ่..พี่ถ้าเรามัวแต่กลัวสิ่งพวกนี้เราก็จะได้ข่าวช้ารึอาจจะไม่ได้อะไรเลย กล้าได้ กลัวก็อด นักข่าวต้องสู้ชีวิต""เออ..แต่ตอนนี้ชีวิตมันสู้กลับชั้นและ..อ้วก..อ้ากกก..อ้วก..อ้าก""ผู้ชายอะไรใจเสาะชะมัด"แม่ของลลิลไม่อยากให้ลลิลเป็นนักข่าวเลยโดยเฉพาะนักข่าวพากสนามเพราะต้องออกนอกพื้นที่ตลอดบางทีดึกๆดื่นๆทีมงานโทรตามก็ต้องไป แม่ซึ่งเคยเสียพ่อไปตอนออกไปทำข่าวทำให้กังวลมากแต่ขัดลูกไม่ได้ก็ได้แต่หวังว่าสักวันถ้าเบื่อก็จะเลิกเอง"แม่ ลินกลับมาแล้ว..หิวมากเลย..แม่บ้านหลังใหญ่ข้างบ้านเราเขาสร้างเสร็จแล้วสวยมากเลยใครนะย้ายมาอยู่"ลลิลพูดพลางชะเง้อมองบ้านหลังใหญ่ข้างบ้านลลิล ลลิลคิดสงสัยว่าบ้านหลังใหญ่ต้องมีคนอยู่หลายคนเป็นแน่ ห้องนอนของลลิลติดกับกำแพงบ้านหลังนั้นพอดีมองเห็นภายในบ้านหลังนั้นชัดเจนถ้าเจ้าของบ้านเขาเปิดม่านนะลลิลเหนื่อยล้าจากการทำข่าวมาหลายวันจึงหยุดพักผ่อนอยู่บ้าน วันนี้ลลิลเห็นรถตู้คอนเทนเนอร์คันใหญ่มาข้างบ้านน่าจะเป็นบริษัทที่รับจัดสวนจัดบ้านมาจัดบ้านมีทั้งเฟอร์นิเจอร์ ของใช้ภายในบ้านเยอะแยะมากมายลลิลมองดูสักพักจึงอาบน้ำแล้วลงไปหาแม่เพราะท้องเริ่มร้องจ๊อกๆแล้ว"แม่ๆหิวแล้วอ่ะแม่ทำอะไรกินน่ะ""แกงป่าไก่ ไข่ฟู ผัดผักรวมกุ้ง ปลากระพงทอดน้ำปลา""โอ้โหของอร่อยทั้งนั้นเลย"ลลินกินข้าวกับแมเสร็จแล้วจึงขึ้นมาทำงานต่อบนห้องถึงแม่เธอจะหยุดแต่เธอก็หอบงานมาทำอยู่บ้านเพราะเธอต้องเขียนรายงานข่าว บทความข่าว ทำงานได้สักพักเธอก็เมื่อยจึงไปยืดเส้นยืดสายพลางมองดูข้างบ้าน บ้านสวยมีสวนรายล้อมบ้านมีต้นไม้ที่บริษัทตกแต่งสวนแต่งอย่างสวยงาม มีเงินก็สามารถเนรมิตอะไรก็ได้ที่ตรงนี้เมื่อปีก่อนยังเป็นป่ารกอยู่เลย "ก็ดีมีคนมาอยู่ แม่จะได้มีเพื่อนบ้านจะได้ไม่ต้องเป็นห่วงเวลาออกไปทำงานตอนดึกๆ"ลลิลคิดนู้นคิดนี่ จนเหลือบไปเห็น ผู้ชายคนหนึ่งเดินอยู่ในบ้าน มองเห็นไม่ชัดเท่าไรแต่รูปร่างสูงสง่าท่าเดินดูสมาร์ทมาก"ทำไม..ไม่เห็นคนอื่น สงสัยอาจจะตามมาทีหลังแหละมั๊งว่างๆต้องไปทำความรู้จักจะได้ฝากแม่ไว้กับเพื่อนบ้านใหม่""ลิน...เอาขยะไปทิ้งที่หน้าบ้านให้ทีสิ"แม่เรียกใช้ให้ลลิลไปทิ้งขยะ ลลิลลงไปทันทีที่แม่เรียกเธอนำขยะไปทิ้งพลางมองรั้วหน้าบ้าน ข้างๆด้วยความอยากรู้อยากเห็น ประตูเปิดพร้อมกับมีผู้ชายคนนั้นเดินออกมา"สวัสดีค่ะ..บ้านเราอยู่ใกล้กัน..ควรรู้จักกันไว้นะคะ ดิฉันชื่อลลิลค่ะ มีอะไรให้รับใช้บอกได้นะคะ"ผู้ชายคนนั้นมองลลิลด้วยหางตาแว๊บนึงจึงเดินไปอย่างไม่สนใจ"ชิ..คนอะไรไม่มีมารยาทเลยคนเขาทักดีๆทำเมิน..หล่อแล้วหยิ่ง "ลลิลเดินเข้าบ้านอย่างฉุนเฉียว"อ้าวๆเป็นอะไร..หน้าบูดบึ้งเชียว" แม่ถาม"คนข้างบ้านสิแม่หนูทักเขาดีๆทำเมินใส่หนูน่ะ" ลลิลตอบ"อืม.ก็หน้าตาเราน่าไว้ใจซะที่ไหนล่ะดูสิ" แม่เย้า"แม่น่ะ..หนูสวยจะตายคนที่เมินน่ะตาไม่ถึงเอง"ลลิลตอบ"555แม่คนสวยตัวเหม็น น้ำก็ไม่ค่อยอาบสวยแค่ไหนก็ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้หรอกจ่ะ คนมเมื่กี้เขาอาจจะได้กลิ่นตุๆก็ได้เลยคิดว่าคนเก็บขยะรึเปล่า" แม่เย้า"โธ่ ..แม่น่ะ งอลแล้วไปอาบน้ำก็ได้"ลลิลขึ้นไปอาบน้ำแล้วทำงานต่อจนเผลอหลับไปจนถึงเช้า"แม่ๆวันนี้รีบมากหนูต้องไปทำข่าวฆาตกรรมมีคนพบศพผู้หญิงถูกฆ่าน่ะหนูไปก่อนนะ"ลลิลรีบวิ่งปากก็คาบขนมปังมือก็ใส่รองเท้า"เมื่อไรจะเลิกเป็นสักทีนักข่าวเนี่ยลำบากจะตาย""เย็นนี้กลับมากินข้าวบ้านนะแม่จะรอ"แม่ตะโกนบอกเพราะไม่อยากให้ลลิลกลับบ้านช้า"วันนี้เมื่อเวลา11.16นาทีได้มีการพบศพหญิงสาวคาดว่าเป็นหญ