Kars’ın ayazı, taş duvarların içinden bile sızıyordu sanki. Eroğlu Konağı’nın koridorlarında hafif bir esinti vardı. Saat gece yarısını geçmişti. Herkes odalarına çekilmiş, sessizliğe gömülmüştü. Sadece dışarıda nöbet tutan adamların ayak sesleri duyuluyordu.
Azad, konağın geniş salonunda pencere önünde durmuş sigarasını yaktığında, salona annesi Dicle Hanım sessizce girdi. Gecelik üstüne aldığı kalın şalı omzuna sıkıca sararak oğlunun yanına yaklaştı.
“Azad… baban hâlâ uyanık,” dedi usulca. “Dedeni sorup duruyor. Yatağına gitmemiş.”
Azad, başını çevirip annesine baktı. “O adam bu konağın içinde hep uyanıktı zaten. Her şeye karışan, herkesi yöneten o değil miydi?”
Dicle Hanım derin bir nefes aldı. “O senin deden, oğlum. Ne kadar zor biri olsa da, Ali’yi de, seni de bir şekilde bugünler
