They All Thought He's A Mr. Perfect

Pag pasok ko sa pinto papunta sa rooftop ay agad nakita ko si Kayllen na nakatayo sa mataas na barendilya. Kumalabog ang dibdib ko dahil alam kong kahit na anong oras ay pwede syang mahulog. Nakatalikod ito sa'kin at tila sinusuri ang lugar kung saan sya babagsag. “K-Kayllen...” ilang hakbang ang ginawa ko papalapit sa kanya. Pinihit nya ang katawan nya paharap sa'kin saka ngumiti na tila hindi natatakot na malaglag. “Hi Kiyen...” matamis na bati nya pero kitang kita ko sa mga mata nya nng lungkot. “A-Ano bang ginagawa mo jan.. T-Tara na, huh? B-Bumaba ka jan.” “Oh? Why you look pale?” napalunok ako nang magawa nya pang tumawa. “Kayllen it isn't funny. ” gumagaralgal and boses ko. Palagay ko'y nanginginig ang tuhod ko. “Hindi mo na'ko mahal...” umiiyak ito pero parang natatawa. Para na syang nababaliw. “A-Ano bang nangyayari sa'yo. I-Itigil mo na 'to please... ” Humalakhak ito na noon ko lang din narinig mula sa kanya. Tila hindi sya ang Kayllen na nakilala ko. Tumigil sya sa pag halakhak at tumingin sa'kin nang deretso na may nanlilisik na mata “Hindi ko ata kayang makita kang may mahal nang iba... Hindi ko kaya Kiyen--Hindi ko kayang makita kang masaya na iba ang dahilan--h-hindi ko kaya--MAMATAY AKO! ” Naiyak na naman sya pero nangiti narin. “Kayllen.... ” “I'd rather kill myself than to see you with someone. ” “Don't do this please--” “WAG KANG LALAPIT!!” Sigaw nya nang akmang lalapit ako “P-Please don't do this Kayllen I'm begging... I need you... Nag kamali akong sinaktan kita.. I-I still love you... I-I love you. ” Ngumiti ito. Yung ngiting lagi kong nasisilayan sa mga labi niya “I know that you love me already... But not the same anymore.. I mean, I know that you love me... But as a friend and not as a woman, matagal ko nang nahahalata iyon sa'yo Kiyen. I stay quite but doesn't mean I didn't notice.” ngumiti ulit ito. “K-Kayllen ano ba. T-Tara na! Wag mo namang gawin 'to oh. Mahal kita. ” halos pangiyak na ako nang magsumamo ako “You don't have to pretend. Mas hindi ko kakayaning mabuhay sa piling mo nang alam kong wala naman na ako jan sa puso mo.” “Stop this already, please.” Umiiling ako at pilit na hinahakbang ang paa ko pero tila wala u***g lakas. “Mahal na mahal kita, lagi mong tandaaan.” tuluyan na ngang bumuhos ang mga luha nya. “Pakisabi kay kuya sorry, sana mapatawad nya ako. Mahal ko sya kamo. ” Nagbunting hinga sya. “...Isa lang ang hiling ko... Mabuhay ka nang buo at masaya kahit na wala na ako. ” ngumiti ito at hindi ko na napigilan ang mga sunod na nang yari “K-Kayllen! ” sinikap kong tumakbo para maabot sya pero hindi ko nagawa “KAYLLEN!!! ” Napabangon ako sa hinihigaan ko ay nakipag habulan para sa hangin “hijo! ” nag-aalang umupo sa tabi ko si manang frida na noon ay kakapasok lang sa kwarto ko “Anong nangyari ba sayo bata ka.” hinagod hagod nya ang likuran ko. “Haruy jusko! Pawis na pawis ka. ” kumuha sya ng towel atsaka ipinunas sa'kin “M-Masamang panaginip lang po manang... ” napanulok ako nang masabi iyon. “At kelan pa naging masamang panaginip saiyo pag si Kayllen ang andon? ” nanunukso ang tono maging ang paningin nya. “Narinig kong tinawag mo ang pangalan nya. ” Alam ni manang ang tungkol kay Kayllen at ang naging relasyon namin. Sya ang unang nakaalam noon sa bahay na'to dahil halos nanay na ang turing ko sa kanya dahil simula bata ako ay sya na ang nag aalaga sakin “...Pag ang panaginip na iyon ay nag paalala sa'kin kung paano ako naging tanga para hayaan s'yang mamatay... Pag ang panaginip na iyon ay ipinakita sa'kin kung paano ko s'ya pinatay. ” tumayo na ako at dumeretso sa banyo. Narinig ko pa ang pagtawag sa'kin ni manang pero hindi ko na sya nilingon pa. Hinubad ko na ang suot ko saka binuksan ang shower. Iniangat ko ang ulo ko at hinayaang bumagsak sa mukha ko ang tubig na nanggagaling dito. Kayllen.... Pag kalabas ko nang banyo ay wala na si manang. Nagbihis na ako at bumaba. Nagulat ako nang makita si dad sa lamesa at may hawak na kape habang nag babasa ng dyaryo pero hindi ko iyon ipinahalata, Hindi ko naman kasi sya laging inaabutan pabg gising ko. Ngumiti si manang ng pilit nang magtama ang paningin namin. “Good morning son. ” bati nya bahang nanatiling nakaharap sa binabasa. Son? Tch. Hindi ko sya sinagot at kumuha nalang nang slice bread sa lamesa. “I said good morning, aren't you going to greet your dad back? ” Ibinaba nya ang hawak nyang dyaryo. Walang ganang nakipag sabayan lang ako sa titig nya saka nag iwas “I think I can't greet you a good morning when seeing you in the morning ruins my whole day, It's unfair dad. ” sarkatiko kong sagot atsaka kumagat sa hawak kong tinapay. Naringi ko naman ang mahina nyang pag tawa. “Where's mom? ” tumagos ang tingin ko kay manang na ngayon ay nag titimpla ng kape para sa'kin “I'm here already, why are you always looking for your mom? ” Inaasar nya ba talaga ako? Hays. Kelan ba kasi ako masasanay sa ama ko? “Are you seriously asking me that dad?” Pabalang akong umupo kaharap niya. Saktong inilapag ni manang ang kape ko. Pasimple nya akong hinawakan sa balikat at nginitian na parang sinasabi na kontrolin ko ang sarili ko na alam kong hindi ko rin naman magagawa. Hindi nangingielam si Manang sa pagitan namin ni Dad dahil wala rin naman daw s'yang karapatan pero alam kong nag aalala s'ya sa kung paano kami mag turingan ni Dad “Hindi ba't unang araw mo na bukas sa huling taon no bilang college. Isang taon nalang at ga-graduate kana, pag butihan mo pang lalo ang pag aaral mo.” “Iyon lang naman ang pinagtutuunan mo nang pansin bukod sa araw-araw na pamumuna sa mali ko hindi ba? Wag kang mag alala ga-graduate ako sa bulok mong school, hindi kita ipapahiya sa mga co-holders mo. ” “good then, that's Andreii Kiyen Canillas, my son.” “Shut up dad, will you?” Inis na tumitig ako sa kanya na ikinatawa nya lang “But why? You're my only son, I should be proud. ” Only son? Tch! “You know how much I hate you dad. ” gumaragalgal ang boses ko dahil sa gigil na lalo pang nadagdagan ng ngiti nya “Then you must be thankful to me. Because of that hate, You grew strong. Strong that nobody can shred” nakakainis talaga ang paraan nya nang pagngiti sa'kin “Yes, And I can actually destroy anything I want. You made me this and now you'll see how your son going to bust you. ” Pagkasabi ko nun ay tumayo na ako kaya umalis. Pagkalabas ko ay agad akong pumasok sa kotse ko at hinaharurot iyon. Nang una ay hindi ko alam kung saan ba talaga ako pupunta pero nang pumasok ang pangalan n'ya sa utak ko ay pumunta ako sa lugar kung saan alam kong huhupa ang galit sa loob ko. ----**--- Inilapag ko ang binili kong bulaklak sa lapida nya. Saka umupo sa harap nito. “Kamusta kana? Namiss mo ba ako? Sorry kung ngayon nalang ulit ako nakadalaw sayo ah. ” Nangiti ako sa sarili dahil nakukuha ko syang kausapin kahit na alam kong wala naman akong makukuhang sagot. “Alam mo bang unang araw ko bukas bilang 4th year college? Akalain mong graduating na ako... Nakayanan kong mag aral sa eskwelahan kung saan tayo bumuo nang mga pangarap at s'yang lugar kung saan ka namatay. ” Nagbuntong hininga ako nang naiangat ko ang ulo sa mapuputing ulap at maalala ang masasayang alaala kasama sya. “Dalawang taon na ang nakalipas at hindi ko alam kung paano ako nabuhay na alam kong ako ang dahilan kung bakit wala kana. I'm such a shameless jerk! Nabuhay ako sa kasinungalingan! Nabuhay akong buo at perpekto sa harap ng ibang tao, pilit kong itinatago ang isang bagay na pwedeng sumira sakin at ikaw yun. ” Hindi ko na mapigilan ang nangingilid na luha ko “....Totoong minahal kita Kayllen pero hindi katulad nang kung paano mo'ko minahal at hindi ko alam kung paano mag mahal ng gaya nun. Kasalanan kong pinili kong sirain ang pagkakaibigan natin para lang maging tayo kahit na hindi naman talaga ako sigurado sa nararamdaman ko. ” Pinunasan ko ang luha kong pumatak na. “....Kasalanan ko ang lahat at tama lang na sisihin ko ang sarili ko. ” Tumayo ako at ngumiti “....Susundin ko ang sinabi mo.. Mabubuhay parin ako ng buo at masaya kahit na wala ka.” Tumalikod na ako at humakbang papalayo.