“Ba't 'di niyo sinabi na ngayon kayo uuwi? Jusko, nakaka-gulat kayo!” malakas na sabi ko sa dalawa.
Nakaupo kami ngayon sa mga upuan sa may garden ng bahay ni Thalia. Pumasok sila sa bahay at pinag-handa ko sila agad ng miryenda nila. Pagkakita ko kanina sa kanila ay napatalon ako sa saya at niyakap sila. Ang sabi nga ni Thalia ay parang sampong taon silang nawala ni Arthur sa naging akto ko kanina. Syempre, nakaka-miss presensya nila kaya parang gano'n na rin 'yon.
Hindi pa rin ako makapaniwala na nandito na ulit sila. Wala pa rin nag bago sa kanila, mga gunggong pa rin.
“Heller? May cellphone ka ba? 'Di ba wala naman?” prankang sagot ni Thalia at pabiro akong sinabunutan. “Ay! Oo nga pala! Kumusta na kayo ni baby?” aligagang tanong niya habang hinahaplos ang tiyan ko.
Napahawak ako
