VILLAINESS: Taming The Wolf

CHAPTER 22

“She's so beautiful.” nanunudyo itong tumingin sa kanya habang siya naman ay may matalim na titig dito.

“Is she Querencia?” tanong nito na ikinakuyom ng kamao niya.

He don't know why he's feeling irritated, and it even doubled when he spoke her name.

“Shut it up. What are you doing here?” malamig niyang tanong na ikinangisi nito.

Nagkibit balikat ito saka tumawa. “I just found something interesting on my desk yesterday. That's why I rushed here.” saad nito.

Nagkasalubong ang kanyang mga kilay. “Direct to the point, Aliferous.” matigas niyang saan.

Nakita ni Aliferous ang kanyang pagkainis kaya lumawak ang ngisi nito. Kapagkuwan ay sumeryoso na ito at sinabi na ang totoong sadya. “I want to test the blood of that child.” anito na mas lalong ikinakunot ng kanyang noo.

“Why?”

Ipinatong nito ang mga braso sa itaas ng sandalan ng upuan at saka tumingala sa kisame. Ang itsura nito'y para itong nakain ng kuryusidad. “That child has a magic in him. I just need to confirm something.” anito kapagkuwan ay napabuga ng malalim na hininga. “It bothered me.” makahulogan nitong sabi.

Nagtataka siya sa inaakto nito ngunit wala siyang pakealam do'n. Ang mahalaga ngayon sa kanya ay ang malaman ang tungkol sa bata.

“Do what you want.” saad niya saka ibinalik ang atensyon sa papelis na hawak.

Tumayo si Aliferous at saka naglakad patungo sa malaking bintana na nasa gilid. Dahil dito'y sinundan niya ito ng tingin.

Bahagyan siyang nagulat nang malumanay itong ngumiti habang nakatingin sa labas at tila may pinapanood ito.

Ilang segundo itong nakatingin sa labas. Kapagkuwan ay nagsalita ito ngunit wala sa kanya ang atensyon. “I'll go now. I'll come back next week.” saad nito at bigla nalang naglaho.

Nagtataka at naiirita siya sa kinikilos nito. Dahil sa kuryusidad ay tumayo siya at tinignan ang nasa labas.

His fist clenched. He saw Querencia and Syriel at the garden.

So, this is what Aliferous watching while smiling.

Nagtagis ang kanyang bagang. Naiirita siya. Gusto niyang huwag na bumalik ang lalaking yun.

NAPALINGON si Querencia sa isang gusali nang maramdamang parang may nakatingin sa kanila sa direksyong iyon.

Ilang sandali siya nakatingin doon at napansin naman iyon ni Johan kaya tumayo ito at lumapit sa kanya.

Nagsalita ito. “That's the office of the Archduke, Miss. He could watch us from there.” nakangiting anito.

Bumaling na siya kay Johan. “Hmm, that's a beautiful building.” simpleng pagpuri niya.

Ngayon pa niya napansin ang malaking bintana sa gusaling iyon. Wala itong terrace at bintana lang talaga.

“By the way, is he busy?” tanong niya kay Johan. Malaya niya itong makakausap ngayon dahil kasalukuyan pa itong nagpapahinga. Napagod daw kasi ito sa pagtuturo kay Syriel, habang si Syriel naman ay nagpatuloy parin.

Kids are really energetic. Parang kanina lang ay nag-aalala siya rito, pero nang makita niyang maayos nitong nahahawakan ang kahoy nitong espada ay nakahinga siya ng maluwag. Pinangako naman ni Johan na hindi raw masasaktan si Syriel kaya kaunti nalang ang pag-alala niya.

“The Archduke wasn't really that busy.” tugon ni Johan.

Napatango-tango siya. “That's good.” She could also talk to the Archduke freely this time.

Bumaling siya kay Syriel. “Syriel, gusto mo bang mamasyal muna?” saad niya at agad naman itong huminto sa ginagawa.

Lumapit ito sa kanya na agad naman niyang pinunasan ng kanyang panyo ang mukha nito dahil sobrang basa na nito ng pawis.

Tumingala sa kanya si Syriel. “Sa palengke po ba?” tanong nito habang nakataas ang dalawang kilay.

Ngumiti siya saka tumango. “Yes! Mag sho-shopping tayo.” aniya.

Biglang lumiwanag ang mukha ni Syriel at napalundag ito sa saya. “When are we going?” excited nitong tanong.

Umakto siyang nag-iisip.

She just remembered that they can't go out without the Archduke's approval.

“We'll go once the Archduke give us his permission.” saad niya at bigla nalang hinawakan ni Syriel ang kanyang kamay at saka siya hinila.

Nakangiting itong tumatakbo habang hinihila siya kaya nakisabay nalang din siya rito.

“Let's go! Ate! I'm excited!” Syriel exclaimed.

Halata ngang excited ito. Hindi niya inaasahang sasama ito kaagad.

Tumakbo sila papasok ng manor at naiwang mag-isa si Johan sa hardin. He felt betrayed. His first ever disciple left him without saying goodbye.

PAGKARATING NG DALAWA sa pintuan ng opisina ng Archduke ay agad silang kumatok ng tatlong beses.

“Are you busy, My Lord?” pauna niyang sabi.

Walang sumagot sa kanya kaya naghintay silang dalawa.

Sa ilang sandali'y nagsalita na ito. “No. Come in.” saad ng baritono nitong boses. He sounds like he's exhausted.

Pinihit na niya ang doorknob at pumasok silang dalawa sa loob habang magkahawak kamay.

Nakita naman niya ang Archduke na may binabasa at nakasandal sa upuan nito habang nakasuot ito ng eyeglass. He looks so hot...

Umangat ang tingin nito sa kanya at matiim siyang tinignan. “Why are you here?” agad nitong tanong.

Napakurap-kurap siya. Shyt! Why is he so hot with those glasses?!

“A-ahm...” she stuttered. She can't make a word because of his appearance! It's making her drool.

Kalaunan ay nakapagsalita na siya. “We want to get your permission, My Lord. We wants to go out.” lakas loob niyang sabi.

Umupo ito ng tuwid saka tinanggal ang suot na salamin. “To where?” tumaas ang isang kilay nito.

Napakagat labi siya. Fck it! It's témpting her!

“To the market, My Lord.” sagot niya.

Itinukod nito ang braso sa mesa at ipinatong naman nito ang pisngi sa kamay nito. “When?” he asked again.

It feels like he's interrogating her.

“Now, My Lord.” pilit siyang ngumiti.

Bigla itong tumayo saka isinuot ang coat nito. “Then, let's go.” saad nito na ikinatunganga niya. Sasama ba ito?!

“Y-you're going with us?” hindi makapaniwala niyang tanong.

Tumango ang Archduke. “Yes. Since I have a business there, I'll go with the both of you.” anito.

Kumunot ang kanyang noo nang may naalala. “Pardon me, My Lord, but, are you going with us wearing that?” taka niyang tanong habang nakaturo sa suot ng Archduke.

Ang noo na naman nito ang kumunot. “Yes. Is there a problem?” walang kaalam-alam nitong tanong.

Napabuntong-hininga siya. This wasn't in her plan.

“There is, My Lord. I'm planning to go out wearing civilian clothes.” mahinahong saad niya.

“Should I change?” tanong na naman nito gamit ang seryosong boses.

Hindi niya napigilan ang mapatampal sa noo. “Of course, My Lord. You'll attract the people's attention if you're wearing like that.” Alam niyang teritoryo ito ng Archduke ngunit gusto niyang mamasyal na walang titingin sa kanila.

Bumuga ng malalim na hininga ang Archduke. “Fine. I'll change.” sumusukong sabi nito.

Napangiti siya. “Good! Then we'll go now and change, My Lord!” paalam niya saka tinalikuran na ito.

“Thank you, Papa!” pahabol ni Syriel habang kumakaway.

Pagkalabas nilang dalawa ni Syriel ay napa-high five silang dalawa.

Mission success!

Agad silang nagtungo sa kanyang kwarto. Mayrong inilagay na pang sibilyan na damit si Marina para sa kanila sa kaban niya kaya mayron silang masusuot ngayon. Mayron narin itong kasamang wig kaya hindi na siya mahihirapan pang itago ang buhok niya.

Marina is really the best! Pinapadali nito ang buhay niya.

“There.” sambit niya habang nakangiti habang inaayos ang wig ni Syriel. Kulay kayumanggi ang buhok nito katulad nang sa kanya ngunit nangingibabaw parin ang cuteness nito.

Hindi niya napigilang panggigilan ang pisngi nito. “You looks so cute!” nanggigigil na aniya at natawa naman si Syriel.

“Syempre naman po! Mana ako sayo, Mama!” masayang sigaw ni Syriel ngunit napatigil siya.

“Mama?” does he called her mama?

Lumungkot kaagad ang mukha ni Syriel at napayuko ito. “Ayaw n'yo parin po ba?” naiiyak na saad nito saka nag-angat ng tingin sa kanya.

Bigla siyang nakonsensya dahil sa itsura nito.

“Can't I call you mama? I want to call you mama, ate. I really do. Pero parang ayaw n'yo.” nakasimangot nitong sabi at kapagkuwan ay bigla nalang humikbi.

Nataranta siya bigla nang nag-umpisa na itong umiyak. “F-fine! You can call me mama. So please, stop crying, okay?” pinahiran niya ang basa nitong pisngi. Ayaw na ayaw talaga niyang nakikita itong umiiyak.

“Napipilitan lang kayo, eh.” Suminghot-singhot na saad nito.

Napabuntong-hininga siya. Hindi siya napipilitan. Ngayon lang ni Syriel binuksan ulit ang usapin na 'to kaya ngayon lang din niya ito masasabi.

“Hindi ako napipilitan, Syriel. You can call me whenever you want. Nabigla lang talaga ako.” saad niya.

Syriel deserve to have a parent, kaya ibibigay niya rito ang hindi naibigay ng mga magulang niya sa kanya.

Bigla siya nitong niyakap na ikinagulat niya. “Thank you very much, mama.” mahina nitong saad saka isinubsob ang mukha sa tiyan niya.

Napangiti siya. “No need to thank me. I should thank you instead.” saad niya saka tumalungko upang pantayan si Syriel. Hinawi niya ang buhok nito. “Thank you for surviving and enduring every hardships.” malambing niyang sabi. Dahil sa nangyayari ay naiiyak na siya.

Niyakap siya ulit ni Syriel saka pabulong na nagsalita. “Kailan kayo magpapakasal ni Papa?” bigla nitong tanong na ikinatigas niya sa kanyang pwesto.

Yan din ang tanong niya sa Archduke. Pero napaka hard to get ng lalaking iyon kaya maghihintay nalang siya kung kailan ito mahuhulog sa kanya.

“Gagayumahin ko muna ang Papa mo.” biro niya habang natatawa.

Natawa rin si Syriel. “Tutulongan ko po kayo.” pabiro ring tugon nito habang nakangiti.

“Ahem.”

Pareho silang napatingin sa pintuan nang marinig ang malalim na tikhim na iyon.

“Are you done?” malamig na tanong ng Archduke.

Nagtataka siya. Kailan pa ito nakatayo sa pintuan? Hindi niya ito napansin.

Tumayo siya saka hinarap ito. Tinignan niya ito mula ulo hanggang paa. “You look handsome, My Lord.” puri niya rito. He's wearing civilian clothes while carrying the cloak.

“We're done! Papa!” ani Syriel saka sinugod ng yakap ang binti nito.

Nilapitan naman niya ang Archduke saka tumingkayad upang ayusin ang kwelyo nitong medyo magulo. Saglit na natigilan ang Archduke sa ginawa niya ngunit hindi niya ito pinansin.

“There. Fixed.” saad niya saka tinapik ang dibdib nito. Bumaling siya kay Syriel saka inabot at hinawakan ang kamay nito.

“Let's go.” nakangiting aniya at lumabas na silang dalawa ng kwarto. Kapagkuwan ay napalingon siya sa kanyang likuran nang marinig ang pagsarado ng pinto. Nakalimutan niya itong isarado at ang Archduke pa talaga ang gumawa nito. Nahihiya niya itong nginitian. “Thank you, My Lord.” saad niya.

“You're really clumsy.” tugon nito na ikinanguso niya. Minsan lang naman siya gano'n.

Pagkarating nila sa labas ay naroon na ang karwahe. Unang umakyat si Syriel at siya naman ang sumunod. Inilahad ng Archduke ang kamay sa kanya na wala naman niyang pag-aalinlangang tinanggap saka siya pumasok.

“Thanks, My Lord.” pagpapasalamat niya at sunod naman itong umakyat. Nang nasa loob na sila ay nag-umpisa nang tumakbo ang karwahe.

Ramdam niya ang saya ni Syriel habang nakatingin ito sa labas ng bintana. Magkatabi sila kaya tudo ang pagbabantay niya rito. Baka kasi mahulog ito sa upuan at masaktan.

“I want to eat chocolate cake, Mama!” excited na saad ni Syriel na ikinangiti niya.

Excited din siyang kumain ng chocolate cake. “Me too!”

HABANG MASAYANG nag-uusap ang dalawa ay nakamasid lang si Castriel.

Now, Syriel is calling Querencia "Mama", and he don't know why's his heart feeling fluttered.

Papa...and mama...

He hope that the truth about this child will come out. Castriel doesn't want to see Syriel to suffer because of attachment and love that he felt for the first time. He's a precious child. Even though it's not his son, he saw him as a precious person. Not knowing why.