Saniyeler birbiri üstüne binip, omuzlarıma tonlarca yük olarak çöküyorlardı.
Odada herkes sessizdi. Bu sessizlik canımı yakmaya başladığında, bakışları kurşun gibi tenime saplanan Araf amcaya baktım.
"Amca..." Susmam için elini kaldırdı. Kelimeleri yutup ona baktım. İki parmağını yüzüne götürüp burun kemerini sıktı.
"Ne zırvaladı o?" dedi buz gibi bir ses tonuyla. Yutkundum.
Ben Efe idim. Dönekler gibi kıvırmaya çalışmazdım. Pekala... Ya şimdi, ya hiç.
"Zırvalamadı amca, doğruyu söyledi." Gözlerinde yanan alevin şiddeti tenimi yaksa da doğrudan amcama bakmaya devam ettim.
"Ne... Zırvaladı, dedim!" Dişlerini sıkarak konuşması içimde hafif bir ürperti yaratsa da geri adım atmadım.
"Ben... Kızına aşığım."
Üç uzun adım... Ve suratıma inen tokat.
"Ne diyorsun sen?" Tokatın şidd
