Chapter 6 – The Forced Vow
717 Words
“Ikakasal tayo. Bukas.”
Tumigil ang mundo ni Loveleen sa tatlong salitang ‘yon. Parang sinuntok ang dibdib niya, hindi dahil sa galit—pero sa takot at gulo ng damdamin.
“What?” halos pabulong niyang nasabi. “Bakit? Bakit bigla? And why in front of him?”
Nasa loob sila ng command room ng mansion ni Hades, kasama ang ilang tauhan na mabilis naghahanda ng plano. Pero sa loob ng private area, silang dalawa lang. Silang dalawa lang ang may alam ng kasunduang iminungkahi ni Silvano sa video: isang kasal. Isang sapilitang pangako.
“Ito ang gusto niya. Gusto niyang sirain ka. Gusto niyang sirain tayo.” Hades' jaw clenched. “Pero hindi niya alam, he’s pushing us closer. If that’s what it takes to end him, gagawin ko.”
“Gagawin natin?” she asked, crossing her arms. “Paano kung ayoko?”
He walked closer. “Do you?”
Napatigil si Loveleen. The way he looked at her—matapang pero may basag, malamig pero may alab. She hated that look because it made her feel things she wasn't ready to feel.
“Hindi ganun kadali, Hades. I’m not some toy you can parade and claim. Alam mo ba kung ilang beses mo akong pinapagalit, kinakatakot, pinaluha?”
“Alam ko,” bulong nito. “Pero mas alam ko na kahit ilang beses kitang nasaktan, handa akong itaya ang buhay ko para iligtas ka.”
She stared at him, stunned. He was never the type to say feelings out loud. He didn’t do drama. He killed in silence and ruled in ice. But this… this was raw.
“Fine,” she finally said. “Kung kasal ang gusto niya… pakakasalan kita. Pero peke lang ‘to, Hades. Wala kang aasahan sa’kin.”
“Understood,” mahinang sagot nito. Pero sa loob-loob niya, hindi siya susuko hanggang maging totoo ang kasal na ‘yon—hindi lang sa papel, kundi sa puso ng babaeng unti-unting bumabasag sa pader niya.
---
The Next Day...
Ang warehouse ay puno ng mga armadong lalaki. Silvano sat like a king on a makeshift throne. Nakangiti siya habang nakasandal sa lumang leather chair, hawak ang wine glass na puno ng dugo—hindi wine. Dugo ni Cain.
Sa gitna ng malaking espasyo ay may altar na improvised: isang lumang mesa, puting tela, at dalawang kandila.
Dumating ang convoy ni Hades.
Bumaba siya, naka-itim na suit. At si Loveleen… nakasuot ng simple ngunit eleganteng white dress, pilit pinakalma ang kabog ng dibdib. Sa bawat hakbang niya papunta sa altar, kasabay ang mga mata ng mga halimaw na tauhan ni Silvano.
“Look who decided to say ‘I do,’” tawa ni Silvano. “What a romantic scene, huh?”
“Cut the crap,” sagot ni Hades. “Let’s finish this.”
The mock ceremony began.
Sa harap ng lahat, with a fake priest in the middle, tumingin si Hades kay Loveleen.
“Do you take this woman to be your wife—”
“Yes,” mabilis na sagot ni Hades.
Nagtama ang mata nila.
“Loveleen?” tanong ng fake priest.
Huminga siya nang malalim. This is just a game. A trap. A move to protect… But her heart didn’t understand logic.
“I… do.”
Cheers erupted. Silvano clapped sarcastically.
“Wonderful. But you didn’t think I’d let you walk away that easily, did you?”
He raised his hand.
Bigla na lang nagputukan ang mga baril. Chaos exploded.
“Ambush!” sigaw ng isa sa mga tauhan ni Hades.
Everything turned to slow motion. Hades pulled Loveleen behind him, exchanging fire with Silvano’s men. Blood sprayed. Screams echoed.
But in the middle of the war, Loveleen saw Cain—nakahandusay, duguan pero buhay pa.
She ran to him.
“Cain!” lumuhod siya, trying to stop the bleeding.
“Love…” he whispered. “Trap ‘to… may bomba… sa ilalim…”
Bigla siyang natigilan. Oh no.
“HADES!!!” sigaw niya. “MAY BOMBA!!!”
---
Cliffhanger Ending:
Napatingin si Hades sa sahig—sa maliit na blink ng ilaw mula sa ilalim ng altar. Timer. 00:00:15
Fifteen seconds.
Tumingin siya kay Loveleen.
“We're not dying here,” bulong niya.
At sa huling segundo, binuhat niya si Loveleen at tumakbo palabas.
BOOOOOM!!!
- Writer
