Sabah yine erkenden uyandım. Gözlerim hâlâ uykusuzluktan şişti ama görev başındaydım. Sahra hastanesine doğru yürürken nefesimi derin alıp vermeye çalıştım. Her adımımda hâlâ bir gece önce yaşadıklarımın yankısı vardı; Aras’ın sert bakışları, beni koruma refleksi… İçimde bir yerde tuhaf bir sıcaklık hissettim.
Hastaneye vardığımda askerler çoktan sabah talimini yapıyordu. Yaralılar, bandajlar, ilaçlar… Tüm karmaşanın ortasındaydım. Ellerim hızlı, hareketlerim kontrollüydü. Ama gözüm sürekli onu arıyordu. Ve tabii ki o oradaydı; karşımda dikiliyor, gözlerini sürekli bana çeviriyor ama yine de sert ve mesafeli duruyordu.
Bir askerin ani bağırışıyla irkildim. Yaralı bir asker acı içinde kıvranıyordu. Koşarak yanına gittim, damar yolu açtım, pansumanını yaptım. Aras da yakındaydı ama bana do
