Kabanata 2
1359 Words
Reminder
------------------------------------------------
Unti-unti kong minulat ang aking mga mata habang dinadama ang aking sarili. Mabilis ang aking paghinga at tuluyan nang naibuka ang aking mga mata. Kumurap-kurap ako at hindi makapaniwala. I'm alive. Damn!
"Oy erp! Kumusta ang tulog mo?" Inis ko siyang nilingon at nakitang prenteng nakaupo sa isang sofa habang busy sa cellphone niya.
"Ilang oras akong nawalan ng malay?" Diretso kong tanong habang nililibot ng aking mga mata ang kabuuan ng kwarto.
Tinignan ko ang sarili ko at nakitang naka hospital gown na ako.
"Nagbibiro ka ba?" Sarcastic niyang tanong at ibinaba ang cellphone niya.
"Gago ka ba?" Pang-aasar ko sa kanya.
Inirapan niya ako at tumayo siya. Gayshit.
"Seryoso kang hindi mo alam?" Hindi niya makapaniwalang tanong habang naglalakad papalapit sa akin.
Kumunot ang noo ko at tinignan siya ng masama.
"Magtatanong ba ako kung alam ko? Gamitin mo yang ulo mo sa taas hindi yang sa baba." Inis kong bulyaw.
Hindi siya tumawa at masama akong tinignan. Galit si erp. I'm so sacred. Tangina.
"Five." Mahinahong sagot niya.
Tinaasan ko siya ng kilay. Biglang kumalam ang sikmura ko kaya napatingin siya doon.
"Five hours? Nagsayang ako ng limang oras." Paghihinayang ko.
"Five days, erp. Limang araw ang sinayang mo." Malungkot niyang sabi.
Seryoso ko siyang tinignan. Napansin kong iba na ang damit niya at may nakita rin akong iilang damit sa gilid ng sofa. Marahas akong bumuga ng hangin. Nakakapanghinayang ang limang araw.
"Kaya pala gutom na gutom ako." Natatawa kong sabi.
I'm only living for a month tapos sinayang ko lang ang limang araw ko.
"Erp, pahinging ballpen." Seryoso kong sabi.
Kumunot ang noo niya at hindi siya makapaniwala sa sinabi ko. Anong mali sa sinabi ko?
"Naapektuhan na ba yang utak mo erp?" Takang tanong niya.
"Ano?" Nagugulan kong tanong.
"Gutom ka tas ballpen yung hinihingi mo? Kakainin mo ba yung ballpen?" Nalaglag ang panga ko sa sinabi niya. His serious with that?
"Sinabi ko sayo kanina na ulo sa taas ang gamitin hindi sa baba. Syempre magsusulat ako!" Inis kong bulyaw.
Lumiwanag ang mukha niya at tumango-tango. Kung paano ako nakaligtas ay hindi ko alam. I'm getting weaker everyday at hindi ko alam kung sa susunod ay makakaligtas pa rin ba ako.
Mabilis niyang iniabot sa akin ang ballpen. Kinuha ko iyon at nagsimulang magsulat sa pulupusuhan ko.
"Anong drama yan?" Takang tanong niya habang tinitignan ang ginagawa ko.
"I'm making a reminder for me to live and to fight."
I seriously said while writing the last letter of her name. SIERRA CELESTINE. Napangiti ako at tumingla kay Kurt.
"Patingin!" Mabilis niyang kinuha ang kamay ko.
Gusto kong bawiin yung kamay ko ngunit wala akong sapat na lakas para gawin iyon. Nakita ko kung paano lumukot ang mukha niya habang tinitignan ang pulupulsuhan ko.
"Alam mo erp, minimurder mo yung pangalan ni Sierra. Ang ganda ng panglan niya tapos ang panget ng pagkakasulat mo. Wag ganun." Pang-aasar niya.
Itinapon ko sa mukha niya ang ballpen habang humahalagpak siya ng tawa. Tawang-tawa a. Sarap bugbugin!
"Wala kang paki. Bigyan mo nga ako ng pagkain! Chismoso to." Inis kong sigaw.
Hindi niya maalis sa labi niya ang ngiti habang sinusunod ang utos ko. I admit hindi naging maganda ang simula ng pagkakakilala naming dalawa at kung hindi dahil sa mga sakit namin ay hindi kami magiging magkaibigang dalawa.
Flashback
"I understand doc." Nanghihina kong sagot kay Dr. Ditumatanda mag pinsan sila ni Dr. Bumabata kaya sa kanya ako dumideretso kapag naka leave ang doctor ko gaya ngayon.
I can't believe na mas lalong grumabe ang sakit ko. Akala ko mas magiging maayos ito dahil sa gamot pero akala ko lang pala iyon.
"Kailangan mong maoperahan agad." He said.
Tumango ako at tumayo.
"Don't worry doc. Magpapaopera agad ako pag may donor na. Aalis na ako salamat." Nakangiti kong sabi.
Tumango siya at nagsimula akong naglakad papalabas ng clinic. Laking gulat ko nang pagbukas ko ng pinto ay nakita ko si Kurt. Namumutla ang kaniyang mukha at gaya ko nagulat din siya sa aming pagkikita namin. Anong ginagawa niya dito.
"Kurt, masyado ka atang maaga ngayon?" Rinig kong tanong sa kanya ng doctor.
"May lakad kasi ako mamaya doc. May date kami ni Sierra." Sagot niya habang nakatingin sa akin.
Kunot-noo niya akong tinignan habang tumatabi siya para makadaan ako. Tinaasan ko siya ng kilay. Sarap inudnod sa pader ang mukha niya! Date my ass.
"Oh. That's explain why. Mr.Clifford may kailngan ka pa ba?" He asked me.
Nilingon ko siya. I want to know why is he here. Ang alam ko ang kay Dr.Ditumatanda ay mga cancer patient ang hawak niya kaya kung hindi ako nagkakamali ay may cancer si Kurt.
"Nothing doc but Kurt is a good friend of mine kaya gusto kong malaman kung kumusta na ba ang lagay niya." Seryoso kong sabi.
Tumayo siya at humugot ng malalim na hininga.
"Same as you. His also sick kaya if you will excuse us maari ka ng lumabas para makapagsimula na kami." He said.
Hindi ako makapaniwala sa sinabi niya. Ibinaling ko kay Kurt ang tingin ko at nakitang nakakunot ang noo niya. Hindi na ako nag dalawang isip at lumabas sa opisina. Umupo ako sa bleacher malapit sa office habang nakatulala.
Kung may sakit si Kurt ay hindi ko pwedeng ipagkatiwala sa kaniya si Tine. Damn! I need to find a heart donor. I need to live.
Lumipas ang ilang minuto at nagbunga ang aking paghihintay. Nakita kong nakabusangot ang kaniyang mukha habang papalabas sa opisina.
"Kurt!" I called him.
Nilingon niya ako at kumunot ang kaniyang noo. Bigla siyang umiling at mabilis na naglakad papalayo. Mabilis akong tumayo at sinundan ko siya hanggang makarating kami sa parking lot.
"Kurt! I need to talk to you." Seryoso kong sabi habang nakasunod pa din.
"I don't talk to strangers." Walang gana niyang sagot.
Kalma, Kib. Pag papaalala ko sa sarili ko.
"It's about Tine." Sambit ko.
Kitang-kita ang paghito niya at ang paghinga ng malalim. Hinarap niya ako at tinaasan ng kilay.
"What about her? Are you going to give her up? Are you already giving her to me?" Seryoso niyang tanong.
Umigting ang panga ko at masama siyang tinignan.
"Yes and no." Sagot ko.
"What do you mean?" Takang tanong niya.
"Yes, I'm giving her up and no, hindi ko siya ibibigay sa iyo." Tumaas ang kilay niya sa sinabi ko
"And why is that?" Naguguluhan niyang tanong.
"I'm givining her up because I'm dying. I have this hypertropic cardiomyopathy may sakit ako sa puso at may taning na ang buhay ko. No, I'm not going to give her to you because just like me, you are also sick." Dire-diretso kong sabi.
Kitang-kita ang pagkagulantang niya dahil sa nalaman niya tungkol sa akin. Well, I can't blame him walang may alam na may sakit ako.
"You're judging me." Natatawa niyang sambit.
Nagdugtong mga kilay ko habang seryoso ko siyang tinitignan.
"So you're not sick?" Paninigurado ko.
Mapakla siyang ngumiti at tinignan ako ng masama.
"Yes, I'm sick. I have cancer pero walang taning ang buhay ko at nasisiguro kong gagaling ako." He confidently said.
"Then if that's the case. Congratulations." I sarcastically said.
Edi ikaw na ang mabubuhay gago ka! Pag ako nakahanap ng donor makikita mo!
"Pwede mo na bang bitawan si Sierra at ibigay sa akin?" Desperado niyang sambit.
Kahit ibigay ko sa kanya si Tine ay wala akong magagawa kung ako talaga ang mahal niya.
"Let's have a deal. Kung mamatay ako ay saka mo pa lang maagaw si Tine sa akin pero habang nabubuhay pa ako you need to help me." I said.
Tumango siya at inilahad ang kaniyang kamay tinaggap ko iyon at nagkamayan.
"Deal." He said.
End of flashback
"You know what let's forget about the deal." Biglaan niyang sabi.
Nalatingin ako sa kaniya. Is he serious?
"Ha?" I need to hear it again.
"Ang sabi ko kalimutan na natin ang kasunduan. Gwapo sana bingi lang." Pang-aasar niya.
Kasalukuyan akong kumakain at kanina niya pa ako inaasar.
"Nag bago ata ang isip mo? May the best man live diba?" sagot ko habang nginunguya ang karne.
Hinila niya ang isang monoblock sa harap ko at umupo doon.
"Then you need to live, erp. Sierra needs you more. Oo mahal ko siya pero ikaw yung mahal niya." halata sa boses niya ang sakit at pait.
Natigil ako sa pagkain at tinignan ko siya.
"Hindi halatang bitter ka." I said.
Huminga siya ng malalim saka ako tinignan.
"Trust me erp. You'll going to thank me one day. Kailangan mong mabuhay. Kailangang-kailangan." He said.
Bagsak ang paningin ko sa plato habang huminga ng malalim. Nasagi ng aking mga mata ang pulupulsuhan ko. Sierra Celestine, mabubuhay ako kahit hindi ko alam kung paano.
-------------------------------------------------
- Writer
