Tumakbo ako papunta sa kabilang direksyon. Hindi ko na inisip kung sino ang makakasalubong ko. Hindi ko na inisip kung mukhang baliw ang pagtakbo ko.
Basta ang alam ko… kapag magkaharap kami ngayon, babagsak ako.
Mas madali ang umiwas. Mas madali ang masaktan ako kaysa mapahamak siya.
Lumipas pa ang tatlong araw na ganoon pa rin ang routine ko araw-araw.
Walang tawag. Walang text. Walang message. Mas masakit pala kapag hindi ka na niya hinahabol.
Pero hindi ako dapat umasa. Ito naman ang gusto ko, kaya dapat maging masaya ako na ito na ang nangyayari.
Isang hapon, nagdesisyon akong dumaan sa likod ng main building para makalabas agad. Tahimik doon. Iilan lang ang estudyante.
Hindi ko namalayang may nakasalubong pala ako.
“Aray!” Napaatras ako nang may matamaan akong matigas na dibd
