“Magpapaalam na ako mamaya,” sabi ko kay Ashton. Lumiwanag ang mukha niya.
Inalalayan niya akong sumakay sa passenger seat, at ilang sandali lang ay naupo na siya sa driver’s seat.
Nang umandar ang makina, ramdam ko ang pagbabago ng paligid… mula sa ingay ng dinner celebration, naging mas tahimik at mas personal.
“Okay ka lang ba?” tanong niya habang paalis na kami sa parking area.
Tumango ako. “Oo. Medyo pagod lang.”
Sumulyap siya sa akin. “Sorry kung medyo hectic ’yong gabi.”
“Hindi… okay lang,” mabilis kong sagot. “Nag-enjoy ako, sobra.”
Bahagya siyang ngumiti, tapos ibinalik ang tingin sa daan. Hindi na siya nagsalita pa, pero inabot niya ang kamay ko at hinawakan. Napangiti ako sa init na dulot niyon sa akin.
“Aviona?”
“Hmm?” lumingon ako sa kaniya pero diretso lang sa daan
