Dahan-dahan siyang lumingon sa akin. Kita ko ang ngiting tila may dalang pag-asa.
“Aviona… hindi mo lang alam,” sambit niya, mas mababa ang boses, “kung gaano kalaki ang epekto ng mga salitang ’yan sa akin.”
Ngumiti ako, kahit may kirot sa dibdib ko. “Maybe… pareho lang tayong bunso na marami pang kailangang matutuhan sa mundo.”
Napangiti rin siya… sa pagkakataong ito, mas maaliwalas na ang mukha niya. Kaya naman kahit papaano ay gumaan na rin ang pakiramdam ko.
“Maybe,” sagot niya. “At baka ‘yan nga rin ang dahilan kaya gusto kitang kasama.”
“Bakit naman?”
“Because… with you, I can be myself.”
Hindi ko na sinagot. Hindi dahil wala akong sasabihin… kundi dahil sapat na ang katahimikan para magkaunawaan kami.
Magkahawak pa rin ang mga kamay namin habang tumatakbo ang sasakyan.
Pagd
