Elvan nereden ve nasıl başlayacağını bilemiyordu.Elinde bir tek isim vardı ve bu iş samanlıkta iğne aramaktan daha zordu.
Kerem, Elvan’ın yüzündeki çaresizliği görünce yanına yaklaştı.
— “Elvan, neyin var?” diye sordu sakin ama endişeli bir sesle.
Elvan gözlerini yere indirdi, yutkundu.
— “Kerem… annem sadece kadının adını hatırlıyor: Zühre. Başka hiçbir şey bilmiyoruz. Nasıl bulacağım? Nereden başlayacağım? Koca dünyada tek bir isimle… nasıl bulabilirim?”
Kerem onun omzuna dokundu, gözlerinin içine baktı.
— “Biliyorum kolay değil. Ama imkânsız da değil. İsim küçücük bir iz gibi görünür… ama doğru yere bakarsak bize yol gösterebilir. Belki köy kayıtlarına, nüfus kayıtlarına bakarız. Belki aşiret içinde bu isim biliniyordur. Bir yerden başlamak zorundayız.”
Elvan gözlerinden süzülen
