Kerem,ertesi sabah erkenden Elvan’ı aradı.
— “Hazır mısın? Bugün arşive gideceğiz. Arkadaşım aradı orada bizi bekliyor.”
Elvan, bütün gece gözlerini kapatamamıştı. Zühre’nin yüzünü hiç görmemişti ama zihninde sürekli bir kadın hayali belirip kayboluyordu. “Yaşıyor mu, öldü mü?” sorusu beynini kemiriyordu. Yine de ayağa kalktı, çünkü biliyordu ki beklemek en büyük kayıp olurdu.
Şehrin eski bir binasının alt katına indiklerinde, ağır dosya kokusu ve nemli taş duvarların yarattığı kasvetli bir atmosferle karşılaştılar. Kerem’in arkadaşı, orta yaşlı, gözlüklü bir adamdı. Adı Yusuf’tu.
Yusuf onları görünce gülümseyerek elini uzattı.
— “Kerem, uzun zaman oldu! Burada işin ne?”
Kerem, kısa bir gülüşle selam verdi.
— “Yusuf, sana güveniyorum. Bir araştırmaya ihtiyacımız var. Çok eski kayıtl
